ಕವಿತಾकविताPoem

त्रिकोण (- काजल प्रकाश रायकर)

[कविता] त्रिकोण (- काजल प्रकाश रायकर)

च्यार वणतिंचेर उभार‌ल्लें घर आनी त्या घरांत जियेंवचें कुटम, वेग-वेगळीं नातीं सुका-दुकाक वांटून घेवन, सूक-सोंतोसान काडचे दीस एका तेंपादीं सर्वांचे जावनासले पूण आज त्य वणती तश्योच आसात पूण मनीस, नातीं आनी भांद कसो बदल्लाकाय? पूण चौकोण आसले बदलून त्रिकोण जाताना गळोन गेल्लें तर‌यी कितें? मनशापण म्हळ्ळें चिंतप उटंवची कविता.

[कविता] त्रिकोण (- काजल प्रकाश रायकर)

त्रिकोण

पुराय घराण्याचो एकवट दिसतालो

जाणटीं नेण्टीं पोरांट्याचो

हांसून खेळून दिस वतालो

आयज खंय रे आसात ते दीस?

सण परबो उमेदीन मनयतालीं

जाय जाय त्या वेळार सगलीं पावतालीं

आंगणांत बसून गजाल्यो करतालीं

आयज खंय रे आसात ते दीस?

माय मावाच्या कडक उतरांनी आसतालो मोग

भावज देर आनी नंडे मदीं आसताली इश्टागत

पांचूय जावो भयणी सारकीं खूश

आयज खंय रे आसात ते दीस?

भुरगीं सगलीं मेळून खेळटालीं

आपल्या सारको आनी एक घराबो करतालीं

आजो आजीय जातालीं नात्रां वांगडा भुरगीं

आयज खंय रे आसात ते दीस?

एकवट पळोवपाक मेळटालो

तो काळा प्रमाण बदलत गेलो

तीं नातीं बदल्लीं, तो वेळ गेलो

आनी...आनी घराबोय बदल्लो

चौखण फांफडून त्रिकोण आपणायले

ते दीस सगले व्हांवत गेले

मनीसपणूय झडूंक लागलें

आनी एकमुळेपणान जगूंक लागले.

गेले ते रंगीत दीस

वण्टी मात उरलीं तींच

पूण जाले मात

सुवार्थी सगले मनीस...

- काजल प्रकाश रायकर. [ज्यून, २०२०]