[जेद्नां विचार्‌वंत]

जेद्नां विचार्‌वंत चिंताप नांत तेद्नां मनिस जित्लो शिक्पि जातागी, तित्लोच्च गुलाम जाता ’पारंपरिक चिंत्पाचो’; जन्मा थाव्न मोर्ना पर्यांत जित्लिं आचरणां कर्ता, चड्ताव जाव्न मुळावो अर्थ वा सम्जणि सय्त नास्ताना त्या आचरणांत वांटेलि जाता. आनि असल्याच एका आचरणाचेर विचारात्मक चिम्टो काड्चि कविता हि. नवेंसांव बरेंच, जेद्नां तें नवेंसांव कांय बरें घेव्न येता तेद्नां. पुण नवेंसांवाक सांकॆतिक रितिन गळ्सुन, तोच्च राग-जिद्द आनि हगें-मोसोर मतिंत दव्रुन कर्च्या नवेंसांवांत आस्चो पोकोळ अर्थ अपुर्भायेन कवि उत्राय्ता.

यंश बेंगिल लिख्णे नांवार बरंव्चो उप्पिनंगडिचो समीर बेंगिल, प्रस्तुत बेंग्ळुरांत वस्ति करुन आसा, कानडिंत आप्ल्या कविताप्रतिभेक व्हळ्किचो.

हांगां दाक्ड्यांनि/शेक्ड्यांनि बद्लोंक नास्चें आसा, भुर्गिं अजून विण्ग्या पांयांनि पोटाच्या व्याप्तेखातिर खच्रो विंच्तात, अनि हो नवेंसांवाचो दभाजो कर्न महात्मांच्या नांवाच्या रस्त्यांचेर आमाल सेव्न बोत्ल्यो पिटो करुन वेतात. आनि त्या खोंव्च्यांनि कांय ह्या भुर्ग्यांच्या पांयांक तोपाना जांव म्हळ्ळें अपुर्भायेचें संवॆदनात्मक चिंताप कविन उटंव्चें दिस्ता.

यंश बेंगिल: आय्लेवार वाट्स्‌~आप, फॆस्‌बुकाच्या सक्तेचो उपॆग कर्न थोदे बरे प्रयॊग जातॆ आसात, तांतुं कविता/काण्यांचेर एकामेकाचे विचार सम्जुंचे पंगड ऎक ’कवियल्लदवर दनिगळु’ म्हळ्ळो पंगड जॊन सुंटिकोप्प आनि सतीश कजूरु हाणिं सुर्वात केल्ल्या ह्या पंग्डांत एकाप्रास ऎक प्रतिबेचे कवि आप्ल्या अपुर्भायेच्या कवितेंक व्हाळय्तात. बेंग्ळुरांत वस्ति कर्चो हो तांत्लो एक्लो.