[आज्‌काल ’कविता]

आज्‌काल ’कविता’ म्हळ्ळ्या प्रकाराचेर सामूहिक भलत्कार जांव्चो पर्गट रितिन आम्कां दिस्ता. भासेचो खच्रो आनि उत्रांचो भोंगोस्तोळ ह्या भलत्काराचो वांटो. च्यार कास दीव्न ’मानाचो कवि’ पाटो मोलाक्‌यी घेव्येत, आनि पाटोसाक चडय्तेलेय यथॆश्ट मापान आसात पुण तांच्याच घरांत कुल्कार जाव्न वर्सां घोळ्‌ल्ल्या कविंचि प्रतिभा केदिंच झळ्काल्लिना. ह्या बजारि चिंत्पाक कांय ’साहितिक रांड्‌बाज’ जोक्तो सब्ध कोण्णा. पोकोळ उत्रांक अर्थ नात्‌ल्ल्या प्रासांक एक्टांय केल्ल्या सब्धांचि रास कविता म्हण्तेल्यांच्या वा चिंतेल्यांच्या कट्ट्यांत कविता म्हळ्यार कितें म्हळ्ळें रिगाजय तर हि कविता कांय उज्वाड फांकय्त.

जॊन सुंटिकोप्प कोंक्णि कविताशेताक नवो आस्येता, पुण कविताशेताक न्हय, कानडिंत एदोळ्‌च्च आप्ल्या कवितेंनि व्हळ्केचो जाला. मन्शा संवॆदनांक भॊव लाग्सिल्यान सम्जल्लो प्रभुद्द विचार्‌वंत म्हण मांदुन घेतेल्यांपय्किंत हांव्‌यी एक्लों. आनि ताच्या कविताप्रतिभेक कांय हि कविता गोवाय दीत.

वीज खांबो वीज दिता, आनि वीज म्हळ्यार सकत/उज्वाड. आनि हो खांबो त्यॆ सक्तेचो आधार. वाटेर वेचो काट पेटो सय्त अप्णान दिंव्चो बांग ’कविता’ म्हण्ताना, आनि निर्जीव रस्तो लेगुन जीव घेव्न ह्या खांब्यासवें वार्जिक करुंक लाग्ताना खरेंच भग्ता ’कवितेचि खुन जाल्या’. हि कविता वाचुन कित्लेश्यांच्या कट्ट्यांत ’कविता म्हळ्यार उत्रांचि रास न्हय’ म्हळ्ळें चिंताप ऎक घड्ये तर्‌यी यॆत्‌गाय?

जॊन सुंटिकोप्प: साहितीक शिक्षक जावन वावर कर्चो हो इंगलीश साहित्यांत पद्युत्तर शिकाप सयत शिकून आसा. कानडिंत आपल्या कवितापरतिभेक लागोन एदोळ‌च्च फामाद जाल्लो जोन सुंटिकोप्प एक संवेदनात्मक कवी तशेंच विचार‌वंत साहिती.