कथाझर - ७३. अशी एक मोगाची काणी
किशू बार्कूर
कितें बरंव, कशें सुरू करूं म्हाका कळाना. जें हांव बरयतां, तें तुजे इत्तून पावतलें म्हणोनी हांव नेणां. तुका कशें आपंवचें? तूं म्हजो मोगच जावनासल्लेंय, तरी मोगा म्हण तुका केन्नांय म्हळ्ळेंना..... काळजाचो गोंडो तशें आसल्लेंय तरी तुका केन्नांय सांगल्लेनां. कशें तुका उलो मारूं म्हाका बिल्कूल समजाना. पूण म्हाका उडास आसा थावन तूं म्हजो उडास जाल्लेंय तें मात हांव जाणां. एक खीण लेगून सोडिनासतां, वेळ घडी लेकिनासतां, उडास जावन म्हाका धोसलांय... कांय तुकाय हांव तशेंच...?
तूं केन्ना म्हजा दिसांनी खिरलेंय, रातिचीं सपणां जालेंय म्हाका कळ्ळेंच ना. उडासा मार्गार पाटीं पाटीं वेतां, तूं सकाळिचें इसकालाक चलोन येंवचें म्हाका दिसता. तूं आटवेंत आसल्लेंय आनी हांव नोव्यांत. सोजागेल्या सांक्या उपरांत आमची वाट एक जातेली. हांव म्हजो वेळ अडजसट कर्न तुका थंय राक्तलों. उपरांत आमचीं उत्रां मोळबार चडोन उभतालीं, काळजाक पाकां फुल्तालीं... आमच्या सामकार इसकालाची गेट केन्ना उदेताली.... बिल्कूल कळानातल्लें.
तुका उडास आसा? त्या वर्सा इसकालाचा पारलिमेंटांत हांव कसलोगी ’मंत्री’ जाल्लों आनी तूं ’उपमंत्री’ जाल्लेंय. नशीबान म्हण चिंतल्लेंय? ताचे पाटल्यान हांव कितलो खेळ खेळ्ळलों तें तुका या सिसटर रोजमेरीक जांव कळानातल्लेबरीं जावंक हांवे कितले वोद्दुवोरांट घेतल्ले जाणांय? कांय वर्सभर तुजेलागीं वेवेगळ्या निबांनी उलव्येतें न्हय!
अंकलान हाडल्लीं गलफाचीं चोकलेटां तुका दीजे म्हण पोत्यांत दवरल्लीं, दिंवचें धयर नासतां, हांवेंय खायनासतां, तशिंच कडोन गेल्लीं, जाणांय?
हांव धावेंत पास जावन पयशिल्या जूनियर कोलेजीक वचोंक आसताना, तूं थंय आसचेंनांय म्हळ्ळ्या एकाच कारणाक, कितलेशें पावटीं हांव नापास जाल्लों तर कितलें बरें आसतें म्हण हांवें चिंतल्लें ना? पास जाल्ल्याक म्हाकाच हांवें येटल्लेंना?
आमची ज्यूनियर कोलेज आनी तुमचें हैसकूल एकामेका पयस आसल्लीं. तरी फकत तुजेर एक दीषट घाल्चे पासत, आनी म्हाका पळेतां, तुज्या गालांनी उदेंवचा तांबसाणे पासत, कितलेश्या पावटीं दनपारांच्या जेवणा विरामावेळार, कोणाकोणाची सैकलां मागोन हांव थंयसर येतलों. थंय पऱ्यांत तें सैकल माडोवन येवन वेताना, दनपारां जेंवल्ल्या भुतियेंतली पेज खंयसर मायाक जावन वेताली कोण जाणा? सांजेर क्लासी जाता पऱ्यांत, म्हजे बारा ब्रेसतार आनी तेरा सुक्रार जातेले. मुकल्या वर्सा तूं पयले पियुसीक भर्ती जाता पऱ्यांत कितल्या करंदायेन तें वरस हांवें खर्चिल्लें, तें भोवश्या देव आनी हांव मात जाणांव. तुका कांय ताची खबार आसल्ली?
जूनियर कोलेजिंतली गजाल वेगळीच. सुत्तूरांतल्या चार गांवच्या त्या एक मात जूनियर कोलेजिंत, शेरांतल्या कोलेजिबरीं, चेडे चेडवांची भर्सवणी बिल्कूल नातल्ली. हैसकूल पऱ्यांत, माद्रिंखाल आसल्ल्या इसकालानीं सुडाळ वाडलेल्या आमकां हांगाच्या भंवतणेंत बांधून घाल्लेबरीं जातालें. एक चलो आनी चली मेळ्ळीं, उलयलीं म्हळ्यार कर्डाक उजो पेटल्लेबरी! तरी हांव, तुंवें इषटिण्यासंगीं येंवच्या वेळारच म्हज्या इषटासंगीं सुटतालों. गाद्यामेरेंनी आमचे पंगड इल्ले मुकार पाटीं चलोन वेताना, हांव फकत तुका आयकोंचे पासत व्हडल्यान उलयतालों, हासतालों. तुजें ध्यानयी हांगाच आसतलें तें हांव बरयान जाणासल्लों. तूं म्हजे नोटस माग्तालेंय, ल्याब रेकोर्ड विचार्तालेंय. जर तूं विचार्शी म्हण म्हाका पयलेंच कळ्ळेलें तर हांव पयल्या पियुसेचे नोटस आनी रेकोर्ड कितले बरे कर्न कर्तों कोण्णा. दूसऱ्या वर्साचे म्हजे रेकोर्ड अव्वल नंबराचे आसल्ले. मुकल्या वर्सा तूं विचार्तलेंय तुका तांची गर्ज पडतेली म्हळ्ळ्या एकाच शेवोटान म्हजी तांकिवर्ती मिनत त्या नोटस आनी रेकोर्डांचेर घाल्ली. आमच्या लेकचररांक अज्यापशें जाल्लें. पयल्या वर्सा मऱ्यादेन ’एसैनमेंट’ दीनातल्ल्या चेर्क्याक दूसऱ्या वर्सा खंयचो भूत लागला तांकां कळोंकनातल्लें! तूं म्हज्या रेकोर्डांची मजत घेताय म्हण जाणासल्लो ’बयोलजी भोट’ तुका तवळ तवळ उत्रां तीर मार्तलो म्हण तुवें सांगल्लो उडास आसा म्हाका.
सांजेचें क्लासी थावन घरा येताना, गाद्यामेरेनीं तुका उत्रोंचे पासत सरारां चलोन तुका ओवरटेक कर्न घरा वेचें आसल्लें. घरापावल्लेंच बूक उडवन, परत एक पावटीं तुका मेरेर उत्रोंचे पासत खंयचाय निबान भायर सर्चें आसल्लें. त्या एक फूट रुंदायेच्या मेरेर तुका उतर्तना, तूं म्हज्या बोवलागीं येंवच्या त्या एक आपुरबायेच्या घड्ये पासत, त्या खिणा, म्हज्या आंगांत चरच्या त्या वीजे पासत, कितलेशीं मैलां फुकटाक हांव चलल्लोंना?
तुका उडास आसा? त्या वर्सा नतालां रातीं, मध्याने मिसाक वेताना, हांव आमच्या घर्च्यांसंगीं, तूं तुंच्या घर्च्यांसंगीं, आमी दोगांय तांचे प्रास चार मेटां मुकार.... पुन्वेच्या चान्न्याक गादे दुदांत बुडवन काडल्लेबरीं दिसताले. शेतांचेर मांडल्ले दोवा थेंबे त्या चान्न्याक मोतियांबरीं पर्जळताले..... आनी दसेंबराच्या हिंवांती हांव बारीक घामेतालों. गादे उतर्न पेंटेंत पावोन आमी रसत्यार एकामेका बराबर चल्ताना, हांव तुजेसंगीं रेस्पेराकच भायर सरलांशें म्हाका भोग्तालें! पयस खंयसरगी ‘स्वादीक रात भागी रात’ हळवायेन आयकातालें. खरेंच सांग्तां तसलो दैवीक आनबोग म्हाका जिण्येंत परत जाल्लोना! तुजो हात धर्ची पिसाय म्हाका इतली येताली... म्हजे दोनी हात हांवें घट बांधून दवरल्ले. तेन्नां सांग म्हाका तूं कितें चिंतालेंय?
ते दीस कितले बरे आसल्ले... दिसाक एक पावटीं तुका पळेलें आनी तुवें अम्रुक्यो हासो दिल्योय तर हांव खुशेच्या आमालांत पिक्तालों. तूं हासतां तुज्या गालांनी पडच्या पंडकुल्यांनी बुडोन राव्याशें म्हाका भोग्तालें. तूं कशें आनी केन्ना म्हज्या जिण्येंत तितलें मिसळालेंय, म्हाका बिल्कूल खबारच जालिना. त्या मिसळावणेंत म्हजे प्रास तुजोच वांटो चड आसल्लो... या तुंच आसल्लेंय? हांव फकत नांवांखातीर आसल्लों? म्हज्या जिणियेचो शेवोटच तूं म्हण हांव चिंतालों.
त्या वर्सा व्हडल्या फेसताच्या सांतेंत हांवें चरित्रा रचल्ली! गांवांत आमच्या, पयले पावटीं तर्न्या चल्यान, एका तर्न्या चलियेक फेसतासांतेंत ऐसक्रीम घेवन दिल्लें! तुवें कितलें दोडून तें काणघेल्लेंय... पूण ही खबर फकत खबर जावन उरोंक नातल्ली. त्या वर्सा, गांवांत प्रायेक पावल्ल्या हरयेक चल्या चलियांनी फेसता सूरयो बुडचापयलें एकामेका ऐसक्रीम खावयिल्लीं! पाटल्या चार पांच महिन्यांनी फेसताखातीर जमो केल्ले पयशे, एकाच दिसान ऐसक्रीमां पाटल्यान उदाक जाल्ले.
मैकलाच्या रोसा रातीं, आमी तांगेर डेकोरेशन करुंक गेल्ले तेन्ना तूं थंय आसल्लेंय. हांव वोणतीर कागदाफिंतांचीं काळजां सोडयतालों आनी तूं म्हाका टेप कातर्न दितालेंय. वोणतिवयल्या त्या फिंतांच्या काळजां भितर मैकल आनी ताच्या वोकलेच्या नांवा बदलाक म्हजें आनी तुजें नांव बरंवची म्हजी गिरांत त्या दीस कितल्या कषटांनी हांवें दांबून धरल्ली तें हांव मात जाणां... तुकाय तीच आशा नातल्ली?
खंयसर गेले ते दीस कोण्णा? तवळ तुकाय म्हजो सांगात बरो लाग्तालो तें हांव जाणासल्लों. म्हाका पळेवंकनांय तर पळेवन हासलेनांय तर तुकाय समाधान जायनातल्लें तें म्हाका कळीत आसल्लें. ना तर तापांत पडोन हांव चार पांच दीस क्लासीक येवंक नातल्लेवेळार तूं नोटसाच्या निबार, आमगेर घरा म्हाका पळेवंक येतेंनाय. अकटोबराच्या रजेंत, स्पर्ध्याक पदां शिकोंक म्हण म्हाका घड्ये घड्ये मेळतेंनांय. तुका पदां शिकयताना, म्हजो गळो सुक्तालो आनी ताळो सुटानातल्लो आनी तूं तुज्या संगीत मेसत्रिच्या हालतिचेर अम्रुकें हासतालेंय. म्हज्या काळजा मनांतले हाल तूं बरयान जाणासल्लेंय... तुकाय तशेंच जातलें न्हय?
धावेंत आसतां, क्लासीक अव्वल नंबरार पास जाल्लो हांव, पियुसिंत नापास जाल्ल्याक, फकत तुका गुन्यांवकार ठरायतां. तूं जर त्या नमुनेर म्हज्या काळजांत पाट बांदून बसोंक नातल्लेंय, केमिसट्रिच्या ’इकवेशना’नीं, म्याथसाच्या ’थियरमांनी’, फिझिक्साच्या ’प्रूफांनी’ आनी बयोलजिच्या ’सेल्ला सेल्ला’नीं फकत तुंच म्हाका झळकानातल्लेंय तर हांव पियुसिंत उण्यार फसट क्लास तरयी येतों. त्या दिसांनी तूं म्हज्या जिण्येंत इतलें घुसोन गेल्लेंय, परीक्षेच्या पेपरांनी हांवें तुजिंच नांवां सोडन दुस्रें कांय बरयिल्लें वा ना ती म्हाकच खबार ना!
वचोंक कुसकुटाचें मन नातल्लें तरी दुस्री वाट नासतां हांवें बोंबयची वाट धरल्ली. गांवच्या नाक्यार, हैवेलागीं बस्साक राकच्या म्हाका पावंक घर्चीं, आनी एक दोग ईषट आयिल्ले. बस सुटच्या इल्लें पयलें, तूं ’खंयसरगी’ वेचें अचानक त्या वाटेन पाशार जाल्लेंय... म्हाका मेळल्लेंय, बस सुटता परयांत रावल्लेंय... आनी तूं थंयसर खंडीत येतेलेंय म्हण हांव कित्याक पयलेंच जाणासलों? बस सुटोन मुकार वेताना भीजल्ल्या म्हज्या दोळ्यांक, तुज्याय दोळ्यांखांचिंनी दुकां दीसल्लीं...? या तशें म्हाका भोगल्लें मात?...
बोंबय पावल्ल्या उपरांत.....
**********
आवाज नासतां भितर रीगल्ल्या रोनीन जेन्निच्या हातांतलीं पेपरां एकदं वोडन काणघेलीं...
"हेय कितें कर्न आसाय? हीं कागदां...! अरे हीं खंय मेळ्ळीं तुका? कितें हो कचरो...?"
"प्लीस रोनी तीं कागदां म्हाका दी.... हांगा कबाटांत सगळें समा करयां म्हणताना... हीं मेळ्ळीं... तूं इतलें पूरा बरयशी म्हण हांव नेणासल्लीं... प्लीस दीनें..." जेन्नीन कबाटांतलें सर्व उसतून घाल्लें... पर्न्यो तस्वीरयो... फैलां... बूक...
"ईनफ्याकट हांवयी हिंच कागदां सोधून आसल्लों." आपली टै सडीळ कर्तां रोनी म्हणालो.
"कितलीं वर्सां जालीं... हांव चिंतालों तीं खंय तरी गुल्ल जाल्यांत म्हण..." मोचे निकळावन तो जेन्निसवें त्या कचऱ्या मधेंच बसलो. "भुर्गीं खंय गेल्यांत?" जेन्नी ताका वोणकालें.
"रीनू ड्यान्स क्लासीक गेलां. येताना साडेसात जावंक पुरो. धाकटो सकयल बिलडिंगांतल्या भुर्ग्यांसंगीं खेळता. भोवश्या तुजें कार गेटिभितर रिग्ताना पळेवंक ना आसतेलें... तें सोड आनी सांग म्हाका हें कितें बरयलेंय सांग म्हाका.... कोण तें चेडूं?"
"ओहो! तें पूरा तवळचें पिशेपण... सोड ती गजाल" रोनी थंयचो उटोंक लागलो.
"सांगने रोनी प्लीस... मुकार कितें जालें?" जेन्नीन ताका सोडलें ना.
"जांवचें कितें? हांव बोंबय पावोन पुर्तीं चार वर्सां जायजे तर ताचें काजार जालें."
"तुका खबर नातल्ली? तूं वोगोच रावलोय?"
"खबर जांवची? ताणें म्हाका गांवां थावन कागत बरयिल्लें लेगून... ताचें पयलें आनी निमाणे मोगापत्र!"
"आनी तूं गांवाक येवंकनांय!!"
"येवन कितें कर्तों? तवळ म्हाका बावीस वर्सां... बोंबय गांवच्या कुडांत रावतालों. समाशें काम नातल्लें... तें पूरा फिल्मांनी चल्ता जेन्नी... उटाउटीं गांवाक येवन ताचें रेस्पेर जातासताना गऱ्यांड एंट्री मार्न ’रोक दो ये शादी’ म्हण बोबाट मारल्यार तें आल्तार सोडन धांवोन येवन म्हाका वेंग मार्ता... समा सांगचें तर तवळ म्हजेलागीं गांवाक येवंक टिकेटिचे पयशे लेगून नातल्ले!" रोनी हासलो.
"तुका कितेंच भोगलेंना? दूक आयलेंना?" जेन्नी रोनिच्या टै संगीं खेळतालें.
"भोगलें... दुकलें आनी जिवितांत कांयच उरलेंना म्हण चिंतलें सयत. त्या वग्ताचीं म्हजी भोगणांच तुवें आत्तां वाचलिंय... ईनफ्याकट हांव जीवघात कर्चेविशीं चिंतालों."
"ऊफ" जेन्नी नीट जालें. "मागीर!?"
"मागीर कितें? जीवघात कर्चें तितलें धयर आयलेंना. उपरांतलो थोडो तेंप अंधकारांतशें आसल्लों... वेळासवें सर्व सार्कें जालें... वाचुंक सुरू केलें... काम कर्तां कर्तां शिकप मुकर्सिलें. डिग्री जोडली... काम... प्रमोशन... उपरांत तूं मेळ्ळेंय"
"कितल्या सोंप्यान सांग्ताय... तें चेडूं? ताचेविशीं कितें?"
"चेडवाक कितें? दोगां भुर्गीं आसात. आसट्रेलियांत सेटल जालां... आतांय तवळ तवळ इमेयलां धाडित्त आसता. इतल्या मोटें जालां... सैन ओफ प्रोस्पेरिटी..." रोनिच्या तोंडार पोक्री हासो खेळताल्यो.
"म्हळ्यार.... लवीना!!?? यू..." जेन्नीन उश्यांत रोनीक मारलें... म्हाका गोत्तूच आसल्लें... तुमच्या दोगांमधें कांय तरी चक्कर आसात म्हण."
"हेय... हेय आतां सुरू कर्नाका. आमचे मधें कांय चक्कर नांत जायते... वी आर जसट गूड फ्रेंडस...!" रोनीन जेन्नीक आरायलें.
"म्हजेलागीं उलयनाका तूं..." जेन्नी फटकीरया रागान ताच्या वेंगेंतलें सुटचें प्रेतन कर्तालें.
"आटव्या नोव्या क्लासिंत सुरू जांवचो मोग... इटस जसट इनफेचुयेशन...! तितलेंच... समापरायेचांचो मोग जिकचो भारीच अपरूप... चेडवांक कोलेज जायजे तर बरी सैरीक आयली तर एकवीस बावीस वर्सांकच काजार कर्न सोडतात... तशें म्हण चेड्यांक त्या प्रायेर काजार जावंक जाता? ते जिण्येंत सेटल जावन काजार जाता म्हणता परयांत चलियांच्या घर्चीं राक्तीत?"
"बारी फिलोसफी उलवंक सुरू केलेंय?" जेन्नी रोनिच्या वेंगेंत हुळवळ्ळें.
"जिण्येंत मार खेल्ले उपरांत फिलोसफी आपापिंच येता जेन्नी..."
"तें सोड... तूं नोवेंत आसतां... तुका हांव कित्याक दिसलिंना?"
"पयल्यान तूं आमच्या गांवांत नातल्लेंय... आनी एक वेळा आसल्लेंय तरी हांव बिल्कूल तुका लैन मार्तोना" रोनी हासलो.
"हां!??" जेन्नी परत खुबाळ्ळें.
"डारलिंग" रोनीन आपली वेंग बळ केली. ताचीं बोटां जेन्निच्या केसां मधें खेळतालीं.
"हांव नोव्यांत आसतां तूं तिस्रेंत आसल्लेंय!... रिमेंबर??"
