पावस (- उर्जिता भोबे)

[कविता] पावस (- उर्जिता भोबे)

पावसाळ आनी गिमाळ प्रकृतिच्या काळाचीं रोदां. पावसाळ आनी पावसांत सार‌ल्लें भुर्गेंपण मनशाच्या मतिच्या पडद्यांत सदां जिवाळ उर्चेतसलें. इसकोलाच्या दिसांनी पावसांत भिजोन खेळचे खेळ, आनी पावसांत भिजोन खेळ‌ल्लेवर्वीं येंवचो ताप, आनी तापांत निदोन आसताना आवय-बापायचो मायपासी मोग सर्व संपलेल्या काळासवें आमचेथावन पयस वेता पूण सदां यादिंत उर्ता.

बाय उर्जितान ही एकाथराची फ्ल्याश‌ब्याक चिंत्पाची कविता आमचेमुकार उभी केल्या. पावशिलो काळ हो, खूप पावस पडोन आसा; मुंबंयत, केरळांत, मंगळुरांत तशेंच गोयांत. ह्या संधर्भीं आमीं पाटीं घुंवोन आमीं सार‌ल्लें आमचें भुर्गेंपण, तशेंच ते पावशिले दीस यादीक हाडले तर आमकां जांवचो अनभोग खरोच आमकां एका वेगळ्या चिंत्पाक व्हरून वेता. आतां तो अनभोग जोडचाक, ह्या कवितेचो अस्वाद करुंक तुका उलो दितां.

[कविता] पावस (- उर्जिता भोबे)

पावस

भुरगेपणांत पावस म्हाका

खूब खूब आवडटालो.

जितलें म्हाका भीजन दिसं

तितलो तो झडटालो

पावसा वांगडा खेळटालें

सरींक वचून मेळटालें

पावळ्यो आंगार झेलतालें

पावसांत भीजत चलतालें

मायेन केन्ना पोशेतालो

केन्ना नेटान झडटालो

भुरगेपणांत पावस म्हाका

खूब खूब आवडटालो

व्हड हांव जाता तशें

बदललें रूप ताजें

मजा जाली उणी आनी

वजें जालें खूप ताजें

बद नासलो विणवणेक

वाटेर मदींच येतालो

खेळूंक म्हाका नासलो वेळ

वेंगेत तरी घेतालो

भुरगेपणांत पावस म्हाका

जितलो म्हणून आवडटालो

बदलिल्ल्या रूपान ताज्या

जीव तितलोच घुसमट्टालो

केन्ना केन्नाय बरी दिसता

ही पावसाची अपुरबाय

आतां हांव व्हड जालां

पावसाक ह्या कळना काय?

फुडें चडच कडक जालो

आडांवक लागलो वाट म्हजी

कशेंय करून चुकोवचें हाका

खात्री जाली दाट म्हजी

पावसाच्या ह्या शिंवरान

आतां हांव थकलें

पावसाक ह्या चुकोंवक

आतां हांव शिकलें

पावसाची सर चुकोवंक

सत्री हांव धरतालें

घोघ्याच्या पावसांत लेगीत

सुकेंच हांव उरतालें

ल्हानपणांतल्या पावसाची

नकळत म्हाका जाल्ली नसाय

पावळीं म्हजेर गळत रावली

पूण पावस म्हाका कळ्ळो काय?

आतां पावस जाणटो जाला

अदीं मदींच तो झडटा

दाटून येतात कुपां तरी

तो फकत शिडशिडटा

शांत जाला, थंड जाला

सुरकुतल्यात सरी ताज्यो

म्हाका भीजोंवक व्हावझडी

आसूसल्यात तरी ताज्यो

आतां पावस जाणटो जाला

थेंब्या थेंब्यान शिरशिरता

कोसळपाचो त्राण ना

धार ताजी थरथरता

ताजेर केन्नाय नदर गेल्यार

ओडीन काळीज भरून येता

अचकित मागीर लागीं ओडून

मायेन ताका वेंगेत घेतां

पावस आतां जाणटो जाला

आतां म्हाका कळून येता

पावसाळो हो सोपचे आदीं

घोघ्यानी त्या भीजून घेतां

पावसाळो हो सोपचे आदीं

घोघ्यानी त्या भीजून घेतां

-  उर्जिता भोबे. [एप्रील, २०२५]