वकालात

’नो म्हळ्यार नाका’ - एका आवयन अपल्या पुताक शिकंवचें पयलें लिसांव, पूण एक पूत, दादलो जाताना कोणायच्याकी आवयचेर, कोणायचाकी भयणिचेर, कोणायचाकी धुवेचेर भलत्कार कर्ताना कसो आनी कित्याक विसर्ता अपले आवयन शिकयिल्लें लिसांव? देसाचें हेड‌लायन जाल्लें फयसल आयलेवार कोर‍टान दिताना मनशापण एक घडी कांपलें म्हणताना, कवी कसो वगोच्च बसतलो?

कविता म्हळ्यार पोकोळ उत्रांनी जादू कर्चो, अपल्यांनी केलें तर तें ’पून’, तेंच हेरांनी केल्यार ’गुन्यांव’ म्हणून हर‍दें पेटचो काळ आयचो, अपलोच गुन्यांव पेल्याचेर थापून पिलातान हात धुल्लेपरीं धुंवचें (एकल्यान कुड्ड्याक उकलून धाकंवचेपरीं) म्हणून थीर भर‍वसचे भडवे यथेश्ट मापान भरून गेल्ल्या समाजेंत, कांय डोनी तसले ’दुदाक दूद’ म्हणचें धयर घेंवचें व्हाखणचें तसलें.

कोंकणेंत पत्रिकोध्यम म्हळ्ळीच एक वडली जोक, एक वेवसतीत दंदो तो, अशें म्हणून बरे रितीन कोंकणी पत्रिकोध्यमांत उदेल्ल्या भर‍वश्याच्या तालेंताक खेंडून बेंडून हर्दें पेटलेल्यांनी कांय गोंयटांय केल्लें ना. तें आसूं, डोनालड पिरेर बेळतंगडी लिखणेनांवार कांय पाटल्या सभार वर्सांनी अंतर‌जाळिचेर पत्रिकोध्यमाचो वावर करून आसा, बरयिल्लीं बर‍पां थोडीं तर‌यी, तीं बर‍पां ताच्या काळजाक प्रामाणीक जावन आसात म्हणून जायत्यांनी सांगचें हांवें आयकलां, आनी जितली सळावळ आयलेवार जाली तर‌यी, कोणाचेंय उश्टें लेंवुंक अपलेंच वेक्तित्व विखचो माल्दिसांव चिंत्पाचो हो न्हय म्हणून खंडीत सांग्येता.

वकालात

गांव रडलो

लोक उपराटलो

समाज थर्थरली

संसार खुबाळ्ळो

गांवांत चल्लो अत्याचार

जालो मासूम चलियेचो संहार

बानावन चेडवाक दीवन चोकलेट

राक्सान काडलो तिचो मान

भंगयलें तिचें अंकवार‍पण

फाप्सिलें नेणत्या जिवाचें सर्वांग

नेणती चली रडली, दुखीन पिंर्गली

अत्याचारीन काडली धेंक सुखाची

रगत जालें साक्स चेडूं पडलें आस्पत्रेंत

भोंवलो अत्याचारी भिंयाविणें बेफिकीर

गांव पर्गांवांत चल्लीं प्रतिभटनां

माध्यमां, पत्रांनी चर्चा आनी लेखनां

धरा अत्याचारीक, रावया अत्याचार

पोलिसांक सांपडलो कामुकी राक्कोस

आतां उटले अत्याचारिचे ईषट

ताचे अभिमानी, सांगाती, अमीग

निरापराधीक धरलां, नेणाऱ्याक शिर्कयलां

मनश्या हक्कांच्या सोडवणदाराक बंधी केलां

ताणें केल्लें रेप न्हय, जाल्लें फकत मिलन

कृत्या उपरांत चलियेक ताणें उदाक पियेवंक दिलां

सुर्वेर विरोध केलो इल्लो, दुस्रे, तिस्रे, चवते पावटीं

ना प्रतिभटन ना रगळे, कित्याक, संतोसतालें तेंयी

गुड्यार, मार्गार घालुंक ना

दाट गजडेर निदायिल्लें मनश्यापणाचें दृषटांत

मधें मधें खाण पीवन दिलां

न्हयगी हें वर्तन महान मानवतावादिचें?

एकेकले एकेक थरान अत्याचारीक राकोंक उलयले

ताणें कितेंच अन्याय, अक्रम करुंक ना तशें भासताले

मिलन जाल्लें दोन काळजांचें म्हण व्हाजयताले

निरापराधी तो, फटकिरो आरोप निवारा म्हण गाजयताले

मोग, मयपास, मनशापणाचेर भाषणां कर्पी

सत, नीत उकल्चो, अन्याय अनीत खेंडचो प्रवादी

तो The Rapist न्हय, मयामोगाचो Therapist तो

समाजेक जाय असले ऊंच चिंत्पाचे, मौल्यांचें

वकालात भरान चल्लो, अरोपीक सतेवंत करुंक पेचाडले

वाद विवाद, आरोप प्रत्यारोप कितें आवेश

आरोपी अपराधी म्हण थीर जालो, तरी...

हे निरासले नांत, धांवले आन्येका अन्नाडीक राकोंक

अन्नाडी, अत्याचारी, खुनिगार‍च न्हय‍वे

तांकां जोडून दितात दिस्पडतो ग्रास?!

अत्याचार, अनाचार घडनातल्यार आसावे हांकां वावर?

अपराधी जयलाक गेल्यारी, हांकां भर्पूर फायदो!\

- डोनालड पिरेरा बेळतंगडी [अक्तोबर २०१७]

डोनालड पिरेरा बेळतंगडी: कोंकणी साहित्याचो वावराडी, पत्रिकोध्यमांत सयत वावर करून आसा, पाटल्या थोड्या वर‍सांनी अपलेंच म्हळ्ळो ’बुडकुलो.कोम’ म्हळ्ळ्या जाळिजाग्याचेर कोंकणी साहित्याची कृशी करून आसा. मटव्यो काण्यो, कविता, लेकनां तशेंच कादंबरी हाची पयली खायस म्हणचो डोनी चडताव रियलिसटीक बर्पां बरयता देकून एक विचार‌वंत बरवपी जांवचीं बळवंत लक्षणां ताचेथंय दिसून येतात.