ಕವಿತಾकविताPoem
खंय गेलें पोल्लक्क
[तर्जण कविता]
खंय गेलें पोल्लक्क

खंय गेलें पोल्लक्क,म्हजी धूव...मासळी (नुसतें) हाडतां म्हण गेलेलें...वेगिंच येतलीं म्हणलेलें...
वेळ काळोक जाला,अकेरिचें बस सयतयेवन वचोन जालें...!
कितें पळेवन रावलां काय...सांतेंत ल्यांटानाचो उज्वाडपर्जळीत रंगाचो घाग्रोपेंटेच्यांनी न्हेसचींचप्पलांनव्या नमुन्याचीं कांकणांताची आशा... हातीं आसात पावल्यो मात्र...!!
बोंब्यांच्या खेळाक पिशें जांवचेंनव्यांक पळेतचकावजेंवचेंमासळेचें पोतें घतलेलें
खंय गेलें पोल्लक्क,म्हजी धूववेगिंच येतलीं म्हणलेलें...पटेलाच्या पुताच्या कारार येंवचीं ना म्हळ्ळेलेंतरयी गळोगोमटी दोळ्यांनी पळेल्लेंपेंटर पेद्दुच्या आशेच्या दोळ्यांकनेगारलेलें...घरांत दोन घडियो संपोन सयत गेल्यो!?खंय गेलें पोल्लक्क...??!
मूळ (तुळू): मुद्दू मूडुबेळ्ळे
कोंकणीक: वल्ली क्वाड्रस
© 2026 मुद्दु मूडबेळ्ळे · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
More in Ashawadi
ಕವಿತಾकविताPoem 20 Nov 2026
देवाक उलो
ಕವಿತಾकविताPoem 18 Nov 2026
जिवीत फुल्लें ना
ಕವಿತಾकविताPoem 18 Nov 2026 KovitaDaaiz | ಕವಿತಾದಾಯ್ಜ್ | कवितादायज
कवितादायज - ३६: म्हजे भितर
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.

Comments
No comments yet. Be the first to say what you thought of it.
Leave a comment