ಕವಿತಾकविताPoem
खंय गेलें पोल्लक्क
[तर्जण कविता]
खंय गेलें पोल्लक्क
खंय गेलें पोल्लक्क,
म्हजी धूव...
मासळी (नुसतें) हाडतां म्हण गेलेलें...
वेगिंच येतलीं म्हणलेलें...
वेळ काळोक जाला,
अकेरिचें बस सयत
येवन वचोन जालें...!
कितें पळेवन रावलां काय...
सांतेंत ल्यांटानाचो उज्वाड
पर्जळीत रंगाचो घाग्रो
पेंटेच्यांनी न्हेसचीं
चप्पलां
नव्या नमुन्याचीं कांकणां
ताची आशा... हातीं आसात पावल्यो मात्र...!!
बोंब्यांच्या खेळाक पिशें जांवचें
नव्यांक पळेतच
कावजेंवचें
मासळेचें पोतें घतलेलें
खंय गेलें पोल्लक्क,
म्हजी धूव
वेगिंच येतलीं म्हणलेलें...
पटेलाच्या पुताच्या कारार येंवचीं ना म्हळ्ळेलें
तरयी गळो
गोमटी दोळ्यांनी पळेल्लें
पेंटर पेद्दुच्या आशेच्या दोळ्यांक
नेगारलेलें...
घरांत दोन घडियो संपोन सयत गेल्यो!?
खंय गेलें पोल्लक्क...??!
मूळ (तुळू): मुद्दू मूडुबेळ्ळे
कोंकणीक: वल्ली क्वाड्रस
© 2026 मुद्दु मूडबेळ्ळे · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
More in Ashawadi
ಕವಿತಾकविताPoem Sep 2026
प्रतिकाराचीं मुळां
ಕವಿತಾकविताPoem Sep 2026
काळजाक खाल्तिमान घाल्ची मत
ಕವಿತಾकविताPoem Sep 2026
भांगाराचो पिंज्रो
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.