पर्तून एत्तली गूल

मयन्याचो कवी - ११. पर्तून एत्तली गूल

मनीस ह्या धर्तेचो येज्मान कसो जियेता देकून हेर जिविंचेर, सुकण्यांचेर, झडांचेर अपली राज्वटकी चलयता. दीस गेल्लेपरिंच मनशाचो संसार ल्हान ल्हान जावन वेता; जशें एका तेंपार हळ्ळेंनी, शेता-भाटांनी, उग्त्या मयदानांनी अपलें भुर्गेंपण खर्चिल्लो मनीस आज ताचीं भुर्गीं फ्लेटांनी, ल्हान ल्हान कुडांनी जियेवन आसात देकून रसतोच तांचें खेळा-मयदान. हळ्ळेंतल्या घरासमोर आंगण आनी आंगणाभंवतोणीं वेग-वेगळीं फुलां झडां आनी रूक आसले पूण कोंक्रेटिच्या ल्हा-खान फ्लेटांनी सयत चट्टेंनी त्या भागिंत जियेजाय आसच्या फुलां-झडांक जियेवंक पडलां. ही कविता फकत इतलेंच न्हय; खूब विचार सांगून वेता.

पूण फुल्चें गूल‌मोहर, रसत्याचेर झड‌ल्लीं फुलां, माय मयनो संपून ज्यून मयनो येताना सगळें बदल्चें सक्कड एकेक काणियो सांगून वेतात. गूल‌मोहर एक सांकेतीक साहेत कर्न कविता कांय वेग-वेगळ्यो काणियो सांगून वेताना कवितारसिकाक अशें भग्ता अपूण एक वेगळो संसार पळेतां. कविता वाचून जाल्लीच परत एक पावटीं वाचुंक प्रेरीत कर्ची कविता ही.

पर्तून एत्तली गूल (स्मिता शेणय)

तिन्नी मळ्येरी असचेमिजें घरा कंड्येंतूनिल्कूनू हासतातीतांबडी तांबडी गुल्मोहर

जोल्ले हाथ घालनू तांडल्यारी मेळत म्हणून दिसता,मळना.. अनीकोक्या बोड्डो सिर्कावोनू तांडूचे मिजो जायमान न्हयी

रुक्का मुळांतूनू पळैल्यारी तांबडे पाचवे चित्रा छत्री शे दिसचे हांका मिगेलाग्गी कित्तेकी लगावकांक्रीट मांडून गेल्लेल्या माक्कायहीं गूल चंपेंची जीवन प्रीतिचे पशें

संजेच्या थंड वाऱ्याक मालवूनू सरळा लग्गीच एत्ताती भित्तरेवचे मःन असल्या वरीतेदना, वेळू पोळोवुनू जायितले तांडून काणुघेव्येत..म्हूण, हांव तांडून काडतलोन्है

अप्पुडानाशी धडल्यारी तन्नी कोप्तातीनिरलक्ष्य केल्यारी तन्नी वळवळतातीनीळ मळबारी काळें दाट जात्तानारब्बोच्याक जायनाशी जोर वाऱ्या 

एक फूल लट्टने मोडूनू भित्तरी पडता

इतले जाल्ले मागीरी हांवै सोडतलो न्हैउब्बारूनू पकळ्यो पकळ्यो पर्सीतांगळ्यारी तोंडारी धावडानू सूख पावतांअभ्र रंगाच्या भित्तवैलो तिजो सूक्ष्म परमोळू घेत्तांतिगेली अप्पूट चंदायेक सोलवुनूफुल्लादानींतू दवरूनूसानशे हासतांसुरूप पळैयता निदोन पडतां

साकाळीं जल्यारी गुल्मोहर 'की'म्हणच्या रुक्काच्या रोंप्यारी पळोच्याक लग्गी अप्पुडच्याक धूर म्हळेल्या अंत्रारी लांबतात

एक पावटी मधे मे म्हहिन्यांतू मरलेल्या शिरांदारी पावसाकफुल्लं फुरा झडलींत्यादीसू मार्गाच्या हर्द्याक दाटी तांबडी गोद्दोडी पांगुरली

रोंप्यारी कांयीं फुल्लच नांतीसक्कड अर्ध वाड्डीले मिट्टेमका कित्याक पोटाक उज्जोकी गोत्तुनात्या दीसू हांवे कंडी कळलीच ना

वच्चीले पुसतका मध्धेंतू फुरा केदनकी दवरूनू

विसरलेले गुल्मोहराचें सुक्कले पकळ्यो

पन्न घवडायताना निसोर्नू, निकोळनू रिग्गूनू भाऱ्यी पडताती

कित्याक्की मसत भरलां हें

मज्जे भितर

मगीरी, हांव कंडी काडूनच कडतलों

भूंयिच्यातूनू धूर पातलानू घेवुनू

आकाश सगळे तांबडो रंगू शिंपुडची गूल

शेहेराचें भाग जावनू कोणैं मनाक व्हरनतल्या वरी अस्स

जवाब्दारिनात्तीली चर्डुपणाची चेल्ली

कोणखै पोळोवुनू एकी उमेदी दखैतिली न्है

तिज्जेइतल्याक ती

प्रायेचो भरमू तिका

मका मसकिरी करचो हासू

भयं-भीत नत्तीलो खेळू

सपूर सो परमोळू सोडूनू

मका अप्पैतना पोळोवुनू हांव नुत्त जत्तां

जून संपचे फूडे परत एत्ताली गूल पोळोकवा....

तिणेच जावनू अयले शिवाय म्होगू कशीं करूं?

Play the video

Watch on YouTube

[ओकटोबर २०२०]