निर्जीव

मयन्याचो कवी - ९. निर्जीव

दोळे आसून पळेवंक सकून‌यी दीश्ट नासच्यांक, कान आसून आयकुंक सकून‌यी कसलोच बदलाप करिनासच्यांक, जीव आसून‌यी धर्तेक भार जावन जियेतेल्यांक जीव म्हणचें वा जिवें मोडें? हें चिंतप भोव अपुर्भायेन उटयिल्लें ह्या कवितेंत दिसून येता.

कविता जेदनां मनशाच्या दळदीर सवयेंचेर आर्सो धर्ता तेदना त्या कवितेची एकेक व्हळ दिव्यापरीं उज्वाड फांकयता. पूण संसार बदलुंक आशेतेले केदनांच स्वता बदलल्ले नांत वा त्या दिशेन चिंतुंक सयत व्हचानांत. साहिती म्हळ्यार अपणाचें काम फकत बरंवचें आनी समाजेन/हेरांनी तें पाळचें म्हळ्ळें चिंतप चिंतचेच आमच्या समाजेंत भरून गेल्यात आसतां ह्या कवितेचें रुदान कितलेश्यांच्या कानार पडत? पडलें तर‌यी कसलें परिवर‍्तन जायत म्हळ्ळें अधुरें सवाल.

निर्जीव  (- उर्जिता भोबे)

ताका दोळे नासतात

बरो कोण वायट कोण पार्खुपाक

आपलो पर्की वळखुपाक

म्हणूनच काय आमी ताका निर्जीव म्हणटात?

मळबाचें, झाडांपेडांचें, दोंग्रांचें रूप घेता.

पूण मनशा प्रमाण बदलपाक ताका रंग नासता.

म्हण जायत घड्ये

हातय नासतात ताका

जाय तें स्वीकारपाक

नाका तें न्हयकारपाक

म्हणून काय?

तुज्या पोशांत पावलें

तुजें जावन रावलें

आडायना जाल्यार

निखळ निरंतर व्हांवलें

तें जात पात नकळो

तें नेणा म्हजें तुजें

तें जाणा फकत

व्हांवपाक

ताका लाग्ना दीस आनी रात

तें पळयना दीक आनी वाट

तें व्हांवता

खंय पावपाची नासतना सासणाय

म्हणून काय?

तें व्हांवता, व्हांवतच आसता

हाका लागून ताका लागून

म्हाका लागून तुका लागून

तें सगळ्यांचें जीवन जाता

तें सगळ्यांक जीवन दिता

पूण स्वताः मात जग्ना

म्हणूनच घड्ये

ताजें नांव जीवन आसून लेगीत

ताका आमी म्हणटात निर्जीव.

Play the video

Watch on YouTube

[अगोसत, २०२०]