[मोटवी कथा]: ती एक रात
“बुकांक आदेवस माग्यां. ग्लासाक स्वागत कऱ्यां. धर घे वीरा” ग्रेशनान अमाल पीवन भरल्लो ग्लास वीरा मुखार धरलो.
“कंग्राच्युलेशन्स, चियर्स” वीरान ग्लासाक घोट मारलोच.
त्या डिसको क्लब्बांत अपापले ग्लास घेवन, नाच अनीं गायानां संगीं कालेज संप ल्ल्या खुशेन, गऱ्याजुयेशन संभ्रमून सगळीं नाचोन असलीं. ग्रेशनान वीराच्या पेंकटाक वेडो घालन ताका अपणां सर्शीं वोडलें.
“ईसी, ईसी ग्रेशन” वीरान अपलो पीवनाचो ग्लास सांबाळ्ळो.
“अयची रात उडासाभरीत रात कऱ्यां” वीराच्या कानांत पुस्पुसलो ग्रेशन.
“तूं कितें उलयताय ग्रेशन? हांव केवल तुज्या ओत्तायेक अयिल्लीं, अतां तुज्या ओत्तायेक पियेते असां. म्हाका वेग्गीं घरा वचजय, नां तर म्हजीं मम्मी- ड्याडी म्हाका सोदून येतालीं” वीरान ग्रेशनाक पयस लोटलें.
“अरे यार, अयची रात अमची रात. कोण जाणां अमीं अनीं केदाळा सांगाता मेळतेल्यांव म्हण.” ग्रेशन अपले वोंट वीराच्या वोंटा सर्शीं हाडन अयलो.
“ग्रेशन, कंट्रोल युवर सेलफ” वीराचो ताळो तिक्के गरम जाल्लो त्या नाच गायानां मदें कोणायकी अयकालोनां.
“कमोन डियर रागार जायनाका. तूं अमच्या कालेजिचें सती सावित्री म्हण सगळीं जाणासात. अयच्या रातीं तरी इतलें सिरियस जायनाका.” हासलो ग्रेशन. ग्रेशन ग्रेसत तशेंच ह्यांडसम असलो. वीरा मद्यम वर्गाचें जाल्ल्यान हाताक मेळानात ल्ल्या दाकां विशीं स्वपणेंवचे समा न्हय म्हण तें जाणासलें. कालेजिंतलीं सगळीं चेडवां ग्रेशना खातीर जीव दीवंक य तयार असलीं. देकून तें ताच्या थावन पयस च रांवचें बरें म्हण चिंत्तालें. पूण ताच्या तर्न्या काळजाक कोण समजायतालें. ताकाय ग्रेशनाचो सांगात बरो लाग्तालो. ग्रेशनान पयिल्ले पावटीं ताच्या सर्शीं येवन ताका ग्राजुयेशन संभ्रमुंक सांगात दीवंक ओत्ताय कर्ताना ताणें घड्येन ओप्पिगे दिल्ली.
“वीरा, अमीं पूरा फ्रेंडसानीं सांगाता बसोन अयची रात पाशार कर्ची म्हण चिंतल्या. प्लीज तुज्या मम्मी ड्याडीक सांगोन तूंय अमचे संगीं राव.” ग्रेशनान परात्तिताना वीराकयी राव्यां म्हण भोगलें. एक रात न्हय गी फाल्यां हांव खंय गी, तीं खंय गी?” चिंतलें वीरान.
“हांव ड्याडीक फोन कर्न पर्मिशन काणघेवन येतां.” ब्यागांतलें फोन काडन त्या गलाट्याक फूड कर्न भायर दांवलें वीरा.
“तुवें रांवचें नाका. थोड्या वेळान हांव तुका आपवन वरुंक येतां.” ड्याडीन खडक्क जाप दिली.
“असोंदी सायबा, एक रात नें. ताचे सगीं ताच्या क्लासिचीं सगळीं असात नें. तें एकलेंच न्हय नें. रावोंदी.” मम्मी पाटल्यान थावन ड्याडीक समजयताली.
“जायत राव. सकाळीं वेग्गीं बस्स धर्न घरा ये. म्हाका काम असा. तुका आपवन वरुंक येवंक जांवचें नां” मन नातल्या मनान ड्याडीन पर्वणगी दिल्ली.
“ऐ लव यू ड्याडी”. फोनाक उमो दांबून क्लब्बा बितर दांवलें वीरा.
“कितें म्हळें ड्याडीन?” आतुरीत जालो ग्रेशन.
“जायत म्हळें” वीरान तकली हालयली.
“म्हाका गोत्तूच असलें. देकून तुका कोक टैल आर्डर केलें. धर पिये” पीवनांत दाकटुली सत्री रोंबुल्लो ग्लास ताणें वीराक ओड्डायलो. एका पाटल्यान एक घोट मार्न ग्लास वेगिंच काबार जालो. ग्लासा वयर ग्लास खाली जाताना ग्रेशनाचे गाल वीराच्या गालांक चिडकाल्ले. ताच्या बळवंत बावळ्यांनी वीराच्या पेंकटाक वेडो घाल्लो. नाच अनीं गायन अजून चालू आस ल्लें. वीराच्या पांया पंदली दर्ण हाल्ताली. तरी ताची कूड ग्रेशनाच्या वेंगेंत नाचताली. वीराच्या जड जाल्या तकलेन ग्रेशनाच्या खांद्याचो अस्रो घेतल्लो.
"चल हांव तुका रुमाक वर्तां.” ग्रेशन वीराच्या कानांत पुस्पुसलो.
वीरा ताका जाप दिंवच्या स्थितेर नातलें.
रुमाचें बीग उघडन वीराक बेड्डार निदावन ताचे मोचे निकळायले ग्रेशनान.
“मेडं ब्रेक फासट” होटेल स्टाफान ब्रेक फासट मेजार दवर्ताना वीराक जाग जाली. ताका तकली उकलुंक जाली नां. तकलेर जड खडपी फातर दवरल्या बरीं भोग्तालें. आंग सगळें दुख्तालें. काल पियेल्लें चड जाल्लें म्हण ताची सगळी कूड साक्स दिताली.
“वरां कितलीं जालीं?” वीरान तकली उकलिनासतां त्या स्त्रियेक विचारलें.
“वरां धा जालीं मेडम. तुमच्या रुमा थावन रूम सर्वीस ओर्डर अयिल्लें. बागील उग्तें असलें देकून मेजार दवऱ्यां म्हण हांव बितर अयलीं”. ती स्त्री नम्रतायेन उलयली.
एक घडी तकली दांबून धर्न काल्ची रात उडासाक हाडचें प्रयत्न केलें वीरान. पूण ताचें प्रयत्न निर्फळ जाल्लें. ग्रेशनान रुमाक हाडन पायिल्लें मात्र उडासाक अयलें. उपरांत कितें जालें तें नेणां. भोंवती पळेयताना ताका ग्रेशन दिसलो नां. म्हाका रुमाक पावन तो फ्रेंडसा सांगाता गेलासतालो चिंतलें वीरान. तो मेळ्ळ्यार ताचे सर्शीं भोगसाणें मागजय. हांव तांचे संगीं वचोंक्ना देकून ताका मसत बेजार जालासतलें. वीरान हळतार उटोन बात रूमा कुशीन मेटां काडलीं.
खांवचे मन नातल्यारी पोटाक भूक लाग्ताली देकून कुडिची निताळाय संपवन नासटो तिर्सिलो वीरान. ब्याग उसतिताना ब्यागांत पेनडोलाची पेकेट दिसली. दोन पेनडोल ताळ्याक उडवन उदाक पियेलें तें. केस उगवन, तोंडाक इल्लें मेकप सारवन रुमा थावन बायर अयलें वीरा.
“गूड मोर्निंग मेडं” रिसेपशनिसटान वंदिलें.
“गूड मोर्निंग” कश्टानीं वोंट हालयले वीरान.
“रुमाचें बिल्ल?” ब्यागा बितर हात घालन व्यालेट सोदिलागलें वीरा.
“सगळें पेमेंट जालां मेडम. तुमीं वच्येत” रिसेपशनिसटान सांग्ताना वीराक खुशी जाली. वीराच्या व्यालेटांत मेजून थोडे मात्र शेंबोरांचे नोट असले. बिल्ल कितलें जातालें म्हळ्ळी खंत ताका दोसताली.
“ग्रेशन देव बरें करूं” मतिंतच ग्रेशनाचो उपकार बावुडन बस्स स्टोपा कुशीन मेटां काडलीं वीरान.
“मम्मी” घरा बितर रीगल्लेंच उलो मारलो वीरान.
“अयलेंयगी पुता. काल्ची रात कशी असली?” वीराची मम्मी रांदच्या कुडा थावनच उलयली.
“बरी असली मम्मी. म्हाका मसत पुरो जालां, हांव निदोंक वेतां. म्हाका जेवणाक उटयनाका प्लीज” अवयच्या जापीक राकनासतां बेड रूमा कुशीन चमकालें वीरा.
तो दीस अनीं ती रात ताणें बेड्डारच खर्चिली. कालेज संपोन कामाच्या सोदनेर असच्या ताका दूसऱ्या खंच्याचीच फिकीर नातली. कुडिंत अजून पुरासण असली. तकलीय संपूर्ण सार्की जावनातली.
“अनीं मुखार हांव अमाल पियोणें पियेंवचीं नां. म्हजे दोन दीस पाड जाले” अपणाकच दुर्सोन ब्रश्शाक पेसट लायलो वीरान.
दीस वेतां वेतां ताका कुडिंत कितेंगी बदलावण दिसोन अयली. महिन्या महिन्याक वेळार जांवचो रग्तास्राव पाटल्या दोन तीन महिन्या थावन जावंक नातलो. ताका मिसतेर समजालो नां. मम्मी- ड्याडीक सांगच्या परिस्थितेर तें नातलें. दुस्री वाट नासतां तें गैनेकोलोजी क्लिनिकाची मेटां चडलें.
“तूं अवय जांवच्यार असाय” डा! शालिनिचीं उत्रां अयकोन वीरा शिरीं चुकलें. तीन महिन्यां थावन अपल्या कुडिंत जाल्ल्या बदलावणेची जाप ताका आज मेळल्ली.
“तुवें चुकानासतां स्क्यानिंगाक येजय पडतालें.” डा! शालिनीन मुंदरिलें.
वीरा तकली हालवन क्लिनिका थावन बायर दांवोन अयलें. थंयच आसल्ल्या बांकार कुसकालें. ताका उडास अयलो त्या रातिचो. तर ग्रेशनान त्या रातीं हांव मतीर नातल्या वेळा म्हजो फायदो उटयलो? ताणें खंडीत जावन म्हज्या पीवनांत कितेंय भर्सिल्लें जायजय. नां तर हांव खंडीत त्या स्थितेक पावतीं नां. ताचीं दडमां अडच्चालीं. मुटी आंर्दाल्यो. मुखार मेळ्ळ्यार ताका जिवेशिंच मार्तलीं. काळीज ताचें वेगान उडतालें. राग ताचो झरी रुपार दोळ्यांनी देंवतालो. लोकाक अनीं घर्च्यांक ही विशय कळच्या पयलें हांवें तूर्त मेट काडिजय. कितेंगी निर्दार घेवन उटलें तें.
घरा पावल्लेंच कंप्यूटर उग्तें कर्न अबोर्शनाच्यो गुळियो आन लैनार सोदुंक लागलें. सैड इफेकट हैपो पर्फ्यूशन (कुडिच्या इतर बागांक रग्त संचार उणो जांवचो) म्हण दाट अक्षरांनी बरवन असल्यारी ताणें त्या विश्यांत चड गुमन दिलेंनां. अपल्या इश्टिणिचो एड्रेस दीवन गुळियो हाडयल्यो. गुळियो घेवन दूसऱ्याच दिसा रग्तास्राव आरंभ जालो. रावलोच नां. अदीक रग्तास्रावान तकली घुवोन पडल्ल्या वीराक ताच्या मम्मी- ड्याडीन तुरंत आस्पत्रेक दाखल केलें. वीराक एमर्जेन्सी अपरेशना खातीर तुर्तान अपरेशन थियेटराक वरिजय पडलें. वीराक मत चुकयनासतां पाटीक इंजेक्षन दीवन पेंकटा सकयल मात्र निर्जीव केल्ल्यान ताका दाक्तेरान उलंवचें सगळें अयकातालें. अपापीं ताच्या दोळ्यांनी दुखां देंवलीं.
“पंचवीस वर्सांच्या प्रायेर जर ह्या चलियची गरबापोती काडली तर, ताचें मुखलें जिवीत कितें जायत? जर गरबापोती काडिनां तर तें चड वेळ वांचोंक सकचें नां. हांव अन्येका कन्सल्टेंटा कडे ताची अभिपराय विचार्तां.” डा! विमलान अपरेशनाची मुसतायकी काडन कोणाकडेगी फोनार उलंवचें वीराक अयकालें. ताच्या मुखार पडदो असल्यान तें कितेंच पळेवंक सकलें नां. ताचें काळीज ज्योरान उडोंक लागलें. वीराच्या काळजाक शिर्कायिल्लें मेशीन य तिक्के जोरान किंक्राटुंक लागलें. देकून दाक्तेरान ताका निदेचें इंजेक्षन दीवन विराम करुंक सांगलें. जाग जाताना तें ऐ. सी. युंत असलें.
“गूड इवनिंग वीरा” डा! विमला ताचे सामकार उबी असली.
“तुजी गरबापोती सेपटीक जाल्ल्यान तुका वाचंवच्या खातीर तुजी गरबापोती काडिजय पडली. ऐ याम रियली सोर्री.” अपणें केल्ल्या चुकीक डा! विमलान बोगसाणें माग्ताना वीराक ताचीच लज दिसली.
“तितलेंच न्हय. तुवें घेत ल्ल्या गुळियेच्या सैड इफेकटान रग्ता संचार तुज्या पांयांच्या तुदियेक पावानासतां तुज्या पांयांचीं बोटां काळीं जाल्यांत. अमीं तुजे पांय उरंवचे प्रयतन कर्तांव. पूण कितेंच द्रड सांगोंक जायना. जर अमचें पयत्न सुफळ जायना तर तुवें तुजे दोनी पांय होगडायजे पडताले.” डा! विमलान हळतार वीराच्या पांयावयली वोल वोंद्वायली. ताच्या दोनी पांयाचीं बोटां रांदणिंत बाजल्ल्या कणगे बरीं काळीं जाल्लीं. मुखलें द्रश्श्य पळेवंक वीरा सकलें नां. ताणें दोळे दांपले. ज्योरान किंक्राट्याशें भोगलें ताका. पूण तोंडार असल्या आक्षिजन मासकान तोंड उघडुंक अडायिल्लें.
“तुज्या मम्मी- ड्याडीक आपयजेगी” डा!विमलान विचारलें. वीरान नाका म्हणच्या बाशेन तकली हालयली. मम्मी- ड्याडिच्या सवालांक जापी ताच्या कडे नातल्यो.
“बरें तर. हांव तुका पळेवंक फाल्यां येतां” वीराच्या भुजांक थापुडन डा! विमला थंयचें चल्लें.
फुलोंक अयतें जाल्लें वीराचें जिवीत त्या एका रातीन किस्परोन उडयिल्लें. हांवें अनीं वांचोन कितें फायदो? वीरान खठोर निर्दार घेतलो.
मध्यान रातीक ऐ सी युंत चड स्टाफां नातल्लो वेळ पळेवन अपल्या शिरांक तोपल्ली सुवी ताणें हळू भायर वोडली. ताणें नीदल्ल्या खटल्यार रग्ताची शिंदड जाली. अपल्या मुखमळा वयलें मासक काडन दर्णीर उडयलें. वेंटिलेटराचो आवाज अयकोन नर्स अनीं दाक्तेर दांवोन अयलीं. शीर दांबून धर्न ओक्षिजन मासक पाटीं तोंडार शिर्कावन वीराचें हर्दें दांबुंक लागलीं. पूण वीरान एदोळच ह्या संसाराक आदेवस माग ल्लो. ती एक रात वीराचें जिवीतच अंत्य करुंक पावल्ली.
[ज्यून, २०२४]
