आंकडो ११

एका कुट्मांत स्त्रीयेचें स्थान-मान आनि साक्रिफिसाविशिशिं आमि कित्लें वाचुन/सम्जुन आय्ल्यांव तर्‌यी, जाय्त्यो संग्त्यो आम्च्या गमनाक वचानांत. ऎक स्त्री नदर मात्र हें पळेंव्क/पार्कुंक सक्ता. देकुन ह्या कवितेंत सय्त आशा अत्रेगांक आय्दानां धुंव्च्या मोरियेंत व्हाळंव्चा एका आवय्च्या उमाळ्यांचि काणि लिप्ल्या. अप्ल्या कुट्माच्या सांद्यांच्या समधानेपासत अप्लिं स्वप्णां वरुन लासुन तो गोबोर भाय्र उडंव्चि काणि सय्त हि कविता सांगुन वेताना खरेंच भग्ता, ह्या संसारांत आवय तित्लि वर्ति सकत दुस्रि ना.

बाय शीला भंडार्‌कर कानडिंत सराग बरय्ता पुण कोंक्णि मुळाचि कवयत्रि हि, कविता जांव, काणि जांव, हिच्या बर्पांनि दिस्चि समाजिक नदर अपुर्भायेचि. आध्ल्या वर्सापरिंच ह्या वर्सा सय्त हिचे थाव्न अपुर्भायेचि कविता. (मूळ कविता तशेंच कोंक्णि तर्जण दिलां)

आंकडो ११

कोण ही?

कुज्नांत दूद

खत्कत्चाधिं धांवुन

उजो धांप्तली

गुंतुन दवर्लेल्या

मधुर खिणांचिं

स्वप्णां व्हाळुन गेल्यारी

पळेनास्लेपरिं वोगेच्च बोस्चि

भाक्रि कर्पानाशें जाग्रुतेन

भाजुन दितली..

कित्लेश्यागी आशेंक लासुन

गोबोर कर्न भाय्र उडय्तेली

आय्दनां पडुन चेंचानाशें

पळेय्तली

अप्ल्या हुमेद, उत्साहांक

अपुणंच पर्तव्न घाल्तली

वस्त्रांचिं खतां

जाग्रूत्कायेन नितळ कर्तली

अशक्त सभ्दांक बरयिल्ल्या

चुर्चुरेच्या गसिंक

हर्ध्याच्या दोयावय्लिं पुस्तली

कय्द केल्ल्या अत्रेगांक

विसर्चे पासत

कुज्नाक्‌च घट्ट करुन

धांप्ण्याच्या दब्ब्याभितर

धांपुन संतोस पड्तली

सर्वांच्या दुखिक स्पंदुन

अप्णाचें आस्चें सर्व्‌यी

आय्दानां धुंव्चा मोरियेंत्‌च

व्हाळुंक सोड्तली

मोगाचे सर्व हव्यास

वस्त्रांच्या गडियेभितर

दोडुन बागिल धांप्तली

***

[कानडि मूळ: शीला भंडार्‌कर, कोंकणीक: व्यालि क्वाड्रस]

शीला भंडार्‌कर: हिच्या कवितेंनि तशेंच काण्यांनि उटोन दिस्चें जाव्नासा मन्शामॊग आनि मन्शां मौल्यां. कानडि भासेंत सय्त सराग बरंव्चि हि स्त्री संवॆदनांक स्पंदन कर्चे तस्लि कोंक्णेंत्लि अप्रूप कवयत्रि. कविता, काण्यो आनि लॆखनां बरंव्चि शीला बायेन थोड्या कवितागॊश्टिंनि कवितावाचन केल्यात.