आंकडो - १४ . खैर‌लंजी थावन खोपार्डी पऱ्यांत

आमचो देस कायदे कानुनाचो देस. आमच्या देशाक भारत माता म्हणतात, न्हंयांक सयत देविंचीं नांवां. पूण तें सर्व धाखवपाक मात्र, पूण कर्नेंत आज पासोन दगदवणी भगून आयल्या, भगून आसा आनी भगून आसची जावनासा बायल/चेडूं/स्त्री. आज इतली भिरांकूळ समाज आमी रुतां केल्या म्हळ्यार, ल्हा-ल्हान भुर्ग्यांचेर सयत अत्याचार करून ताका लगाड काडतात. पूण पयलें सवाल हें - हे मनशा धर्माचेगी?

आनी असल्या परिगतेचो फायदो उटंवचे आमचे राजकीय मुखेली. जाती/धर्माच्या नांवान एका पंगडान अन्येका पंगडासवें झूज मांडताना तर‌यी दगदोणी आनी आटेविटे भगचे चेडवान. जांव तें धार्मीक झूज, राजकीय वा हेर कसलोय - बली चडंवची फकत स्त्रीयेची. असल्या घोर परिगतेचो फायदो जोडचीं माध्यमां सयत अपली नयतिकता आडोव घाल्तात, सत-नीत म्हळ्ळीं मुखोटीं न्हेसचीं हिंच माध्यमां सयत कोणाचें भळ, पद्वी, दुडू आसा तांचेपाटल्यान शिमटी हालंवचे पेटे जाल्ल्या दिसांनी फकत एक कवी मात्र ह्या परिगतेविरोध आवाज उटवंक सक्ता म्हणच्याक ही कविता कांय गोवाय दीत. पाटल्या थोड्या तेंपांत मनशापण इतलें कीळ मट्टाक देंवयलां म्हळ्यार, एकामेकाचें हगें तिर्सुंक दोन पंगडांनी एकामेकाच्या विरोद पंगडाच्या अमायक चेडवाचेर सामूहीक भलत्कार केलो तर बाकिच्यांनी तो भलत्कार मुखारिलो; कोणे अपल्या माध्यमांनी तर कोणें अपलो राजकीय फायदो उटवंक पारलिमेंटांत. अखेरीक अवमान, दूक, आटेविटे भग‌ल्ले त्या चलियेन आनी तिच्या कुटमान म्हळ्ळें मात्र सत.

अख्ख्या महाराश्ट्रक थर्थरें कांपयिल्ल्या थोड्या अमायक घडितांचेर ही कविता विणल्या प्राध्यापकी तशेंच नामणेची मराठी कवयत्री बाय नीरजा धुलेकर हिणें. ही कविता वाचून समाजेंत कविथंय आसुंक जाय जाल्ल्या प्रामाणिकतेविशीं मात्सो आटोव करुयेता.

आंकडो - १४. खैर‌लंजी थावन खोपार्डी पऱ्यांत

खैर‌लंजी थावन खोपार्डी पऱ्यांत

खैर‌लंजी थावन खोपार्डी

देल्ही मुखांत्र, मुंबय आनी हेर खंच्याय

दलडीर शेरांतल्या वा हळ्ळेंत्या

फकत जाग्यांचीं नांवां मात्र बदलून आसतात

भळ आनी सिद्दांताचो बावटो

म्हजी वोल्साणेची, सुरक्षीत योनी.

आनी

हांतूं वाती झळंवचें, पुर्शांव काडचे

खबरांच्यो सिडी परत खेळवन, क्रूरतेच्या रुज्वातेचो आवाज करून

बायलेची जात कुळी खंची, खंची तिची जात?

तिची जात कांय तिच्या व्हळवळ्यांचेर फरक हाडुंक सक्ता?

कितें तें लाभचें ह्या इजाखोरांक असल्या कुडिंचें सूक?

एका बायलेचें भोग, व तिच्या जातिचें सूक?

तुमच्या अधिकाराच्या झुजांत बायलांक‌च नागंवचें हऱ्येका संधर्भांनी

तुमी तुमच्या राजकीय आंवड्याक तिच्या कुडिंत रिगयलां,

तुमी झुजांनी झुजल्यात आनी तुमच्या दुस्मनांक सलवयलां

तिच्या जंगांच्या मधें चल‌ल्ल्या खेळामुखांत्र

मातियेचें मोल तिच्या रंगांत ठरांवचे:

भुंयन काळाथावन सोसलां त्या नांगोरांक,

मंगल‌सूत्राक गोमटेक रेवडायलां, रुज्वात जावून

पूण ही केदनांच भात्मी जालिच्च ना.

तुमी लोकाक जमयतात प्रतिरोध करंवचाक

म्हज्या योनिचे च्युरान च्युरे कर्तेल्यांचेर.

तुमी त्या जम्यांत खंयचर‌यी पळेवंक सक्षात,

म्हज्ये भितर भोंगोसतोळ कर्च्या आटेविट्यांक?

म्हज्या ल्हान गर्भांतून येंवची किंक्राट तुमकां आयकता?

तुमकां कांय समजत माका भोकुर्च्या त्या थर्थरे कोलायेक?

खंयचा वर्गांत तुमी अरक्षण माग्तात

योनी पिळ्ळेल्या चेडवंक?

भितर‍ल्या कुडांनी आसच्या ल्हान कुडाक?

व पाटल्यादाराच्या गूंड बांयच्या थळांत?

मोर्नाचे जागे निरंतर बदल्तेले,

गांव आनी शेर सांगाता येतल्यो ह्या जागतीक गांवाक.

आनी बायल म्हळ्ळी प्रमूख उत्पन्नाक वापारून उडंवची संसकृती पळेतेल्यात,

दिसाळ्यो खबरो दिवपाक

पिसुडलेल्या केसांक

भिंयेल्ल्या दोळ्यांक

तांचें नास रावंचें योनिच्या हातीं आसा.

***

[मराठी मूळ: नीरज धुलेकर, कोंकणीक: व्यालि क्वाड्रस]

नीरजा धुलेकर: वृत्तेन शिक्षकी (मुंबयच्या चिनोय कालेजिंत) पूण मराठिची नामणेची कवयित्री, काण‌येगार्न तशेंच विमर्शकी. हिच्या बर्पांचे सभार बूक पर्गट जाल्यात, टिविंचेर जायतीं साहितीक काऱ्यीं हिणें दिल्यांत तशेंच सभार साहितीक जमातेंनी वांटो घेतला आनी साहितीक संवाद चलयला.