ಕವಿತಾकविताPoem

[आमिं क्रिस्तांव्चिरे...!]

आमिं क्रिस्तांव्चिरे...!

देवाचि भागेवंत पर्जा म्हळ्ळे भृमिदेंत जल्मोन व्हड जाव्न जियेतेलिं आमिं कित्लिं भागेवंत पळेयां; गुपित आम्चि जिणि कित्लि भास्कळ तर्‌यी व्हड ना, मिसाक आमि वेतांव, इगर्जेंनि मोटें दान दितांव. मतिंत आमि कित्लिं पोज्डिं/किर्कोळ गाळि चिंत्ल्यारी व्हड ना, पुण हेरांचिं किर्कोळ कर्नेंकि सय्त मेज्तांव. ’म्हज्या घरा भारा जोतां पुण हांव मात मागोन खातां’ म्हळ्ळि सांग्णि यादिक येता, आय्चो संसार, आय्चो लॊक, आय्चें चिंताप हेच्च दिशेन चम्कोन आसा. आम्चि जिणि फकत्त धाखव्पाचि जाल्या, आम्चें न्हेसाप, आम्चें खाण, आम्चे विचार, सर्व धाखव्पाचें जालां, धर्म, भास, संस्कृति, मन्शा संबंध, मन्शा मोलां म्हळ्ळे फकत्त सभ्द जाव्न उर्ल्यात. देकुन सर्व आसोन्‌यी आमि रितिं, सग्ळिं आसोन्‌यी आमि एक्सुरिं.

धाखव्पाच्या ह्या संसारांत आम्कां चिंतुंक वॆळ खंय आसा? आमि जय्ताघोडे जाव्न कमांव्क आसा, पुंजांव्क आसा, आनि ह्या पुंजाव्णेंत भाव भावाक लुट्ता, पूत बापाय्क तोप्ता, धुव आवय्क काप्ता. देकुन मिस्ता शिकाप आसोन्‌यी आम्कां ’सम्जोणि’ ना, धर्म आसोन्‌यी आम्कां ’भावाड्त’ ना. ह्या चिंत्पाच्या बुन्यादिचेर समाजेंत ’जय्त’ म्हळ्ळ्या सभ्दाक ऎक अथ्वोच्च अर्थ घड्ला; ’व्हड बंग्लो, गाडि’ सुःखाचे संकॆत तर, ’नाग्डेंपण’, आम्च्या मॊडर्नैसाचें संकॆत.

एका कविक आसुंक जाय जाल्ले गूण सभार, तांतुं प्रमुख गूण जाव्नासा ’सामाजिक दिश्ट’. हांगासर सामाजिक दीश्ट म्हळ्यार कोणाक तोप्चें, कोणाक लुट्चें, कोणाक नागंव्चें आनि आप्णाक फाय्दो येतेल्यांक फुलां घालुन वाखण्णि कर्चें न्हय, बगार समाजिच्या किर्कोळ चिंत्पाचेर आर्सो धर्चें. म्हाका कित्याक्‌गी हि कविता तेच्च चिंत्पाक लागुन अपुर्भायेचि म्हण भग्लि. सुटावें संप्या उत्रांनि विण्ललि हि कविता पार्कुंक आतां तुकाच सोड्तां.

[ब्रोतो - ५] आमिं क्रिस्तांव्चिरे...!

भांगाराचो खुरिस गळ्यांत घालुन

तोंडार बारीक हासो दीव्न

कोंकणेसवें इंग्लिश भास घेव्न

शिंपड्ल्यांव आमि संसार्‌भर्न