ಕವಿತಾकविताPoem

सुटकेच्या बावट्या मुखार

वर्सान वरस अगोसताची पंद्रावी तारीक येतासतां, आमच्या देसांत वर्सान वरस सर्ती सुरू जाता; कोण बावटो उभार्ता, कोण ताळियो पेटता, कोण मिटाय वांटता आनी कोण पोटाच्ये व्याप्तेक लागून रसत्यांनी बावटे विखून दीस काडता. हांकांय स्वपणां नांत, अत्रेग नांत वा जिण्येशेवोट ना म्हणून न्हय, पूण हांचेलागीं विंचवण ना. असलेच्च भुर्ग्यांक आपल्या भाशणांनी बंडवाळ करून समाजीक सुध्राप म्हणून गुप्तीं अपलीं बोळकीं भर्तेलीं एका वाटेर थर, आमकां कितें पडून गेलां म्हणून चिंतून बोसचीं आमी अन्येका वाटेर.

हेंच चिंताप उटंवची कविता घेवन हांगासर आयला प्रसन्न निड्डोडी. ह्या कवितेंतली कीर पार्कुंक आनी त्ये किराचे संधेश समजुंक तुकाच्च उलो दितां.

सुटकेच्या बावट्या मुखार

हऱ्येका वर्सा;

सुटकेच्या त्रिरंग बावट्या उभवणेंत

मेतेर जाता सगळो गांव

पिंजऱ्या थावन सुटकेक वद्दाडच्या म्हाका

त्या बावट्याच्या रंगा थावन

पिरी पिरी पडच्या पावसाक

दिसतात गळचीं तांबडीं दुःखां.

कुशीन रसत्यार तीं भुर्गीं;

हातांत घेवन बावटे

तिळतात हर‍येका वाहनांनी