ಕವಿತಾकविताPoem

[आमचेलागीं जायते धार्मीक]

आमचेलागीं जायते धार्मीक बूक आसात, तत्व-गिन्यानाचे तशेंच आध्यात्मीक चिंत्पाचे बूक आसून‌यी, कितलेशे आमी तांचो फायदो उटयतांव? प्रगतेच्या धांवणेंत आमकां आमच्या घरांनी येंवचें दिसाळें वाचुंक सयत सयरण नात‌ल्ल्या घड्ये, आमच्या वैचारीक चिंत्पाक जागवंक कितलेशीं फेसतां, संभ्रम आयल्यारी खडपाचेर वोत‌ल्ल्या दुदापरीं नासताना आनी कितें?

करेज्म आमचा क्रिसतांव समाजेक भोव महत्वाचो; पूण तो महत्व कितलेश्यांक समजता वा समजलां वा तें प्रेतन सयत केलां? करेज्म खंच्याय रितिचो दभाजो न्हय बगार आमचेभितर तिळुंक, आमच्या चिंत्पाचेर आटोव करुंक एक आवकास. जर आमचें चिंताप‌च्च सार्कें ना, तर आमचें उतर कशें सार्कें आस्येता? आमचें उतर सार्कें नातल्यार आमचीं कर्नी कशी सार्की जायत? आमची कर्नी सार्की न्हय तर, समाजेंत आमी कसलें आनी कोणाथावन सुध्राप आशेव्येत?

भोव संप्या उत्रांनी बरयिल्ली ही कविता आमच्या मुळावी चिंत्पाच्या पाठ‌थळाक धर्न हालयता. पूण हेर अमालांत एदोळ‌च्च हाल्तेल्यांक कितें पडून गेलां? हें मापुंक तुजेर सोडतां.

काड शिळा...!

मनश्या दुभाव फोंडार शिळा दांप्ता.

तरी- मनीस गाढ निद्रा स्थितेर असतां

फोंडा-शिळा उग्ती जाता!

दीस तिस्रो...

कूड ती उज्वाड दिवून मनश्या दिश्टीक

संतोस हाडता!

आज मनश्या काळज಼ार कित्याक

शिळा तुंवें दांपल्याय?

वर्सां गेलीं, क्रिसता सत कोणाखातीर मानताय..?

शिळा उडय काळीज दाकय

तेदनां कांय जिवंत जेजू