ಕವಿತಾकविताPoem

एक्वेरियम (- उर्जिता भोबे)

[कविता] एक्वेरियम (- उर्जिता भोबे)

जिवीत म्हळ्यार कितें म्हळ्ळें सवाल जेदनां एका कवीक तर केलें, तर तेदनां मेळची जवाब खरीच जावन विज्मीत करता. जिवीत म्हळ्यार च्यार वणदिंचें एक आकवेरियम भाशेन दिसता म्हणची ही कविता वाचून गेल्लेपरिंच कांय अपणाचोच खरो अणबव कांय व्हाळ्ळाकाय कितें म्हळ्ळो दुभाव येता. हांगासर आमी ह्या संसारांत मासळ्यो तर, त्यो वणद्यो पळेयात; जाव्येता आमच्या धर्माच्यो, जाव्येता भासेच्यो, जाव्येता आध्यात्मिकतेच्यो, जाव्येता वयचारिकतेच्यो वा हेर कसल्योय पूण ह्या च्यार वणदीं भितर बंद जाल्लो कविचो अणबव अपुर्भयेचो म्हणच्यांत दोन उतरां नांत.

थोड्याच वरसाधीं कविता बरवंक लाग‌ल्ल्या बय उर्जिताच्याची काव्याळ वाडावळ कोंकणी कवितेच्या नद्रेन भोव संतोसाचें. हें चिंतप तुजेंय करुंक आतां तुजेर सोडतां.

[कविता] एक्वेरियम (- उर्जिता भोबे)

एक्वेरियम

सकाळीं उठत साकून

काल रातीं सपनात पळयल्लो एक्वेरियम

दोळ्यामुखार नाचतालो

सकाळच्यान जसो

फाटीक लागिल्लो

दुद तापयतना

च्याक आदन दवरतना

झाडांक उदक घालतना

पेपर भीतर घेतना......

तो नाचतालो दोळ्यामुखार

किद्याक? कळ्ळें ना.

मागीर म्हाका दिसलें

तो म्हाका कसली

याद करून दिता...

वण्टींची....

हांवें बांदिल्ले वण्टीँची

काचेंच्या वण्टींची याद

हांवें म्हजे भोवतणी

कांचेच्यो वण्टी बांदल्यात

तांतल्यान म्हाका लोक दिसतात

तांकाय हांव दिसतां

पूण.......

पूण म्हजो आवाज

तांचेमेरेन पावना.

म्हाका उलोवचें आसता,

तोंड उगडल्यार उतर फुटना,

उतर फुटल्यार

आवाज भायर सरना,

आनी भायर सरता तो आवाज

काचेच्या वण्टींक आदळुन

परतुन येता.........

म्हण हालीसराक

हांव ओगीच आसतां.

काळजांत उतरां खतखतत वतात

चिंतनांक उकळी येता

ओतो लेगीत येता

पूण.....

काचेक आदळपाचे भयान

तीं भीतरच तुंबतात

आनी हांव

पेंवतां ते कांचेच्या वण्टींनी

एक्वेरियमान पेंवपी नुस्त्यावरीं.

सदांच रीतें करून लेगीत

तें भरत वता.

खारे उदकान

दर्यावरी खारे

म्हजेच दुकांनी

पूण आतां......

आतां थारायलां.

केन्नातरी एक दीस

ही वणत फोडटलें.

कंवच्यो कंवच्यो जातल्यो

चकचकीत कंवच्यो

उजवाडांत लखलखपी.

आनी.....

ह्या कंवच्यांतल्यान

म्हजे काळजांतलीं उतरां

तुंबिल्ली चिंतना

आड्डून आड्डून सांगतले़ं

आनी ताजो गाज पावतलो

दिगंतरा..........

- उर्जिता भोबे. [जनेर, २०२०]