ಕವಿತಾकविताPoem

हुस्कार (- अतिशा सुर्लीकार)

[कविता] हुस्कार (- अतिशा सुर्लीकार)

जेदनांय समाजेंत धुस्पट जाता तेदनां पयलो आवाज येता एका कविच्या काळजा-मनांतून; जर तो कवी समाजीक स्पंदनाचो तर. कविता म्हळ्यार फकत हवेस जावन सब्धांची रास प्रासांत गुंतेल्यांक हें समजुंचेंना पूण संसारांत आयचो काळ मारेकार म्हळ्ळें समजुंक चडतीक गिन्यान गर्ज ना. तर कविच्या मनांतले उमाळे आनी विचार ह्या मारेकार दिसांत कशे समाजेक स्पंदन करतात म्हळ्ळें ही कविता कांय अपुर्भायेन सामगून वेता.

[कविता] हुस्कार (- अतिशा सुर्लीकार)

हुस्कार

विचारांचे ल्हार

मनांत पातळ्ळा

हुसक्याची ओसाड

काळजार उसळ्ळा..

तणावी निवलकाणी

खुट्टा जीण वाळवंटातली

तानेला जीव पळोवंक

सदापर्णी जीण आमची...

पळोवन गिचमीड वाठार

किण्ण मोनेळ शेजार

उर्बा दीत उबी जीण

सपनांच्या हुमऱ्यार ..

सांगतलो काणी फुडार

फाटल्या पागेलांत

फुडल्या जनेलांत

बंद दारांमदी कशी,

जळटली जीण आमची सरणार .....

कवळ्या सपनांचो घेत भार मनार

हुसक्याचे बीं रूजयला मळार

हावेसाच्या पावसांत शिपत

पांचवी सपनां आयल्या घोंसार...

मांडो सुकण्याचो मांडटां तसो

रंगमेळ आमचोय रंगतलो

दुबाव विरयत, पालय फुलयत

परत एकदा मेळ आमचो बहरतलो...

आकूळ पिकूळ जाला जीव

तरीय म्हणटा धर धीर

हुसक्यामेकळो ,मनमोकळो

गजगजिल्लो, मिश्किल्लो

मनयतली सुवाळो

परत एकदा तश्याक तसो...

घुस्मटलेलो हुस्कार

रंगयाळ्या सपनांत रंगला

ल्हवूल्हवू हुसक्याचे मोड

धिरिश्ट काळजांत सुस्ततला.

- अतिशा सुर्लीकार. [माय, २०२०]