ಕವಿತಾकविताPoem

कावळो (- संधेश भांदेकर)

[कविता] कावळो (- संधेश भांदेकर)

दीस गेल्लेपरिंच मनीस अपणाथंय आसुंक जाय जाल्ल्या मनशापणाक तसेंच मनशा भांदाक पयस लोटून जियेवंक लागला. मनशाच्या ससायेंत जियेंवचीं सुकणीं, जान्वरां लेगून परत परत येवून मनशाक ताणें सांडेल्या मनशापणाच्यो यादी करून दितात पूण मनीस पळेता पूण पार्किना, मनीस आयकता पूण समजना म्हळ्ळें सोभीत चिंतप दिंवची कविता ही.

[कविता] कावळो (- संधेश भांदेकर)

कावळो

अरे कावळ्या आत तुगेल रडण्णे

कित्या रे कमी जाला ?

आत आमगेर सयरी येनात म्हण ?

अरे कावळ्या आत तु कीत्या रडना ?

आमगेल मनीसत आमकांं पैस जाला म्हण ?

अरे कावळ्या आत तु कित्या रडना ?

आमगेल कडे आत वेळ ना

आनी सयऱ्याकडे मेळ ना म्हण ?

अरे कावळ्या आत तु कित्या रडना ?

आत तुक उश्ट्या हातीन आंमबुडना म्हण ?

अरे कावळ्या पयली माडार तुगेल घोटेर

आनी ती शाळा तुमगेली भरताली रुखार

झाडांं आनी पेडां मारली म्हण

घोटेर आनी शाळा नात्त जाली.

काक्या एक उडी घे म्हण

आई तुक दाखयताली

तुक भीवन जेवलो म्हण.

म्हागेल आई खुश जाताली.

उमास पुनवेक सणा परबेंक

तु दिसना मरे आमगेल झळकेक

कावळ्या आत तुगेल काव काव

खंय रे बाबा ती सांणला ?

आनी तु बी आत मरे

मनश्यावरीच रे बदल्ला

- संधेश श्रीकांत भांदेकर. [जुलाय, २०२०]