मेरीलीन मुन्रो (- निलबा अ. खांडेकार)

[कविता] मेरीलीन मुन्रो (- निलबा अ. खांडेकार)

एक कविता बरवन

’कवी’ जाल्ल्या म्हाका

कांय शेंभोरांनी कविता

बरयताना कळ्ळें

’हांव कवीच न्हय’.

म्हज्याच थोड्या वळिंची याद आयली जेदना ही कविता वाचली.

आज‌काल ’कविता’ म्हळ्ळें नांव लोकामोगाळ देकून आमच्या गांवांत मनशां हजार पूण तांतले कवी एक हजार एक. पूण उदेता प्रश्न ’कविता म्हळ्यार कितें?’

हें प्रश्न एक पावट न्हय, दरेका दिसा ’हांव कवी’ म्हण चिंतेल्यांनी, पात्येतेल्यांनी अपणाक विचार्ची आनी ताची जाप सोधची गर्ज आसा.

आतां कविता कित्याक पासून आसची म्हळ्ळें प्रश्न ह्या हजार लोकाक केलें तर हजार रितिच्यो जापी मेळतीत. कोणाक कविता एक हवेस, कोणाक कविता एक टायम‌पास, कोणाक कविता एक कला, पूण कविता म्हळ्ळी कोणाक जिविताच्या सावळेचीं रुपां जातात तेदनां पयलो बरो मनीस स्वता कवीच जाता म्हळ्ळें नख्खें सांगुयेता.

कविता एक स्वभाव, कविता एक जवाभदारी, कविता जिण्येच्या मौल्यांक गाळून, पिळून काड‌ल्लीं सतां.

’सतां’ म्हळें हांवें ’खतां न्हय’. पूण आयचो काळ असोकी, कितें बरयलां म्हण वाचुंक, समजुंक आमचेलागीं वेळ ना, संयम ना, श्याथी ना. पूण कोणे बरयलां तें पयलें पळेवन, तांचे-हांचेथावन आयकल्लेंच सत म्हणून पात्येवन जियेवन आसांव देकून ’कविता’ च्या मुळाव्या अर्थाचेर आमी फकत ’खतां’ जावंक सक्तांव शिवाय चडतीक कितेंच न्हय.

हेच चिंत्पाक लागून आज पासून मेरीलीन मुनरो फकत पायनालाचेर जियेता. पूण चंद्राच्या प्रतिबिंबांत अपलोच जीव होगडायतासर सोधून काडलेल्यो कविता समाजेच्या अमूर्त चिंत्पाक आदाळतात.

बाब निलबा अ. खांडेकार कोंकणिंतलो नाम्नेचो कवी. साहित्य अकाडेमिचो पुरसकार जोडपी. ही ताची आयलेवार‌ची कविता कांय जायत्यो काणियोंच सांगून वेतात. ही कविता वाचून गेल्लेपरिंच परत वाचुंक प्रेरीत कर्तात.

[कविता] मेरीलीन मुन्रो (- निलबा अ. खांडेकार)

मेरीलीन मुन्रो

हांव तिका कविता वाचून दाखयतालो