ಕವಿತಾकविताPoem
मंतारी (- स्मिता शेण)
[कविता] मंतारी (- स्मिता शेण)
एका असतुरेन अपल्या जिवितांत कितले पात्र घेवपाक पडतात, एक धूव जावन, एक भयण जावन, एक बायल जावन, एक इश्टीण जावन, एक आवय जावन, एक आजी जावन, एक पिजी जावन... पूण दरेका वेळार तिणें एका वातिपरीं अपणाकच जळवन हेरांक सेवेचो दिवो पेटवंक आसा. उतर प्रायेर पावली तरयी ती तिच्या पतीक बायलच म्हळ्ळें खरें सत. ह्या अपुर्भायेच्या असतुरेच्या रुपाचेर सोभीत रितीन विणलली कविता ही.
कोंकणी भाशेची सोभाय वेवेगळ्या बोलिंत आसता. ही कविता गी.एस.बी. बोलिंत आसा. बाय स्मिता शेणै हिणें बरयिल्ली जावनासा.
[कविता] मंतारी (- स्मिता शेण)
मंतारी
वसरेतू
कित्तेकी करूंक वोच्चुनू सुन्नेले उत्रानी
चब्बोनू घेवनू सर सर कुडाक वत्ता, हतलारी
पळ्ळेले मंतारया लग्गी वोग्गी बैसूनू दूकी
पर्सूनू घेत्त... मंतारी कचपच उल्लोवचे
तिगेले सखियाले मधेतू एकलिपुणी पायू अप्पोणू
हाथू धरुनू उल्लैसितलिकी म्हळ्ळेले आकांक्षेक
भायरी एत्त तिज्जे भ्होगणांचे गोलकाक तंचे
उत्रांतू कित्तेयी मेळनाशी परतूनू कुडाक वत्त .
....मंतारी धनपाराचे मौनाक, मंतारयाक, एक पळ्ळेचे पद संगूक म्हणूनू अशेता एक्की
उडगासू एनशी आशा सोडता , रत्तीक हळू भाऱ्यी
एवचे जरल्यावरी मधे धनपार कोण नत्तीले वेळारी
टी.वी.लयता. मोदिले उत्रांक आयकुनू चांगू मनीषू
पाप म्हणुनू सक्कडल्यावरी लेक्त कपटांतुले
कप्पडां पैकी कप्पूसू झोर्नू, मोवाळ जल्लेले
किर्गी सोद्दुनू न्हेसता. नत्राल्यांतू कोणाखै
वरलाक हाथू पुसूच्याक अप्पण जायी जत्तली
म्हणूनू जवणा म्याजालग्गी सर्नू रबता तंच्या
खेळू, चर्चा, अंताक्षरींतू तिका कांयी काम
नतल्यारीयी, स्वाभावीक जावनू खुशी जत्ता.
....मंतारी
मंताऱ्यान मर्कुचे आवाजाक
सक्कड सोणू वच्चूनू
पायू दंप्त. कुडांतू कोयरू पुस्पाक एवचे चेडवा
लगी बमणान मार्चे, पोट धुवचे काणीयो आयकूनू पोर्ने रीतिचे जीवन खैकी जीवंत असुचे कळुनू समाधान
पावत तिज्जे वरलाक धारुप्पयो बंदूनू, पय्यांक
नमसकारू घेत्त. न्हवे घराचे नय पागारांक
नियाळनू संसाराचो वादू, सुवादू, मोगू-झगडे
हासू-रण्ये, लग्न-मूंजी , बाळांतीरो- भषटपण,
दोळे उद्दाक -रगत पीवनू घट्टी मंडीले पोर्ने
खर वणतीचे उडगासू काडत संजेरी शाले थावनू
एवचे पुत्तले याद एवनू अत्तयी चारी वजतान
धावंतारी दार उबते कर्ता. सूट बूटाचे पुत्तान ,
चड भवनक्का तूवे पळ्यारी मका रजा मेळना मळ्येले उत्राक बोडको हल्लवनू कुडाक रिग्ता मंताऱ्याले हंतला कौळो, मुत्ता खोट्टो, कफाचे
गिंदल फूट कर्तना ’तंका हांवच जाय..आनी कोणी
जाया म्हणच्यांतू पौचे असतित्व, नारायणा....
नारायणा म्हणून उटानू गेल्लेले तगेले मडे मक्षीची
खळुनू घेत्ता. कुंकूं धुत्ता, कपटांथुले
किर्ग्यो, धरेमणी, कंकण वंणूनू निरलिप्त जत्ता. तिज्जी पाळी केदन एत्तकी म्हणून ल्याक घल्त....
राक्ता....मंतारी
-
स्मिता शेणै.
[माय,
२०२०]
स्मिता शेणै: तीर्थहळ्ळिची
मुळाची सद्द्याक मंगळुरांत वसती करून, कोंकणी,
कन्नड, इंगलीश नेमाळ्यांनी तशेंच जाळिजाग्यांनी
बरंवची ही वृत्तेन सहायक प्राध्यापक जावन
मंगळूरच्या बेसेंट कोलेजिंत पत्रिकोध्यम विभागाची
मुखेसत जावन वावर करून आसा. टिवी च्यानलांनी
निरूपकी, नाटकांनी अभिनय, मंगळूर आकाशवाणिंत
काऱ्यक्रमां, डिजिटल आडियोंत कथा सादरपण अशें
हिची प्रतिभा वेवेगळ्या शेतांत आसा.
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
पर्तून एत्तली गूल (- स्मिता शेण)
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.