मुनाफो आनी लुक्साण (- किशू, बार्कूर)

[कविता] मुनाफो आनी लुक्साण (- किशू, बार्कूर)

ही कविता वाचतां म्हाका कांय तेंपाधीं बरयिल्ल्यो वळी यादिंत आयल्यो.

तुमी हें पावसाचें उदक म्हणा पूण हें उदक म्हज्या दोळ्यांतून देंवललें.

तुमी आतां म्हज्या संतोसाचो उमाळो म्हणा पूण हें म्हज्या काळजाच्या दुकिचो उलो.

आयच्या समाजेंत जियेंवचो मनीस दोन वर्गांतलो. पयलो ’सक्कड बरें आसा’ म्हणोंक सर्व निबां सोधचो. तांचें पोट भरलां आनी तांच्या संतानाचें पोट भरुंक जायतें गुदांवांनी ताणीं पुरलां. दुस्रो भूक-पिडा-संकश्टांत हाक-बोब मार्चो. पूण हांचीं बोब सयत ’ही दुकिची बोब न्हय, ही संतोसाची बोब’ म्हण अपलें हर्दें पेटून हेरांक सांग्तेल्यांक, हांगा मनशापण मोर्नाच्या अखेरिच्या घड्येर उभें आसा म्हळ्ळें कित्याक पडोन गेलां?

भोव सूक्ष्म संवेदनांक सयत अपल्या कवितेंनी उत्रांवची श्याथी आसचो किशू बार्कूर ’मुनाफो आनी लुक्साण’ कवितेंत एकेका कडव्यांत एकेका जागतीक सताक उगडापें कर्ता. जागतीक राजकीय बजारांत मनशापणाक सोवुर्चीं सतां लिपवंक झुजां करवन वेवसतीत दंदो चलवन ’शांतेचें प्रवचन’ दिंवचे सुटांगार कशें सोल्लो करून आपापल्या भुर्ग्यांबगलेन घरा पावताना अमायक नेणतीं भुर्गीं अपलें रगत व्हाळवन कशें अत्मे जाल्यात आनी लोरांनी उलो कर्च्या आजियेच्या ताळ्याक, हें सक्कड घेंवची भुंय आनी पावसाळो ह्या दोनांक सांकेतीक रितीन दोन काळांक अपुर्भायेन उत्रायता.

[कविता] मुनाफो आनी लुक्साण (- किशू, बार्कूर)

मुनाफो आनी लुक्साण

कोसळाल्ल्या देस्वाटांत भुर्ग्याचे मोचे, आजूनी पांयांत.

आज सकाळीं कोणेंगी लेस बांध‌ल्ले ताचे.

दांळबां फुटून उग्तीं

तांबडींच गोबराळ्या कोंक्रिटार.

तो बापय आनी सांगुंक सकचोनां

खंयचो तांबडोरंग, फळाचो.

ताचें धूव हळदुवें आंगलें न्हेस‌ल्लें.

ताका हळदुवें बोव मोगाचें.

आनी फकत तस्विरेंत.

एसी सालांनीं सूट‌बूटागार

म्यापांचेर नक्षा गिच्चितात,

दसकत्यो वोडतात,

तेलामोल माप्तात,

मागीर आपापल्या भुर्ग्यांबगलेन

घरा पावतात.

आजी पुस्पुसता नांवां नात्रांचीं

निदानासतां, तिचेइतल्याक रातीं.

अर्द्याच्या अर्दीं आतां फकत अत्मे.

ते म्हणतात हें गर्जेचें.

ते सांग्तात हें लेकाचाराचें.

ते ताका नांवान आपयनांत.

खंयसर‌गी पायपांनीं तेल व्हाळोन‌ंच आसा .

खंयसर‌गी मुनाफो वाडोन‌ंच आसा.

खंयसर‌गी ओलिवाची आंक्री एक

हाडां आनी गोबरा इड्यांत वयर येवंक उर्डून आसा.

मेल्लीं हिसाप दवर्नांत.

भूंय सगळें घेता-

नेणत्यांक,

इन्वोयसांक,

आमी झुजच्या

तेलाक.

पावसाळ येतलो.

फुलांक बिल्कूल कळचेंनां,

कितें तीं लिपवन आसात.

-  किशू बार्कूर. [मार्च, २०२६]

किशू बार्कूर: लिखणे नांवार बरंवचो किशोर गोन्सालवीस कविता, कथा, कांतारां आनी लेखनां बरयता. कविता ट्रसटाचो आधलो अध्यक्ष जावन वावर केल्लो किशू कोंकणी, कन्नड तशेंच इंगलीष भासेंनी सयत बरयता. दाकट्या देवाचीं भुर्गीं (कविता संग्रह), रुपणीं (मोटव्यो कथा संग्रह) तशेंच सभार हेर संकलनांनी हाचीं बर्पां आसात.