ಕವಿತಾकविताPoem

निर्जीव (- उर्जिता भोबे)

[कविता] निर्जीव (- उर्जिता भोबे)

दोळे आसून पळेवंक सकून‌यी दीश्ट नासच्यांक, कान आसून आयकुंक सकून‌यी कसलोच बदलाप करिनासच्यांक, जीव आसून‌यी धर्तेक भार जावन जियेतेल्यांक जीव म्हणचें वा जिवें मोडें? हें चिंतप भोव अपुर्भायेन उटयिल्लें ह्या कवितेंत दिसून येता.

कविता जेदनां मनशाच्या दळदीर सवयेंचेर आर्सो धर्ता तेदना त्या कवितेची एकेक व्हळ दिव्यापरीं उज्वाड फांकयता. पूण संसार बदलुंक आशेतेले केदनांच स्वता बदलल्ले नांत वा त्या दिशेन चिंतुंक सयत व्हचानांत. साहिती म्हळ्यार अपणाचें काम फकत बरंवचें आनी समाजेन/हेरांनी तें पाळचें म्हळ्ळें चिंतप चिंतचेच आमच्या समाजेंत भरून गेल्यात आसतां ह्या कवितेचें रुदान कितलेश्यांच्या कानार पडत? पडलें तर‌यी कसलें परिवर‍्तन जायत म्हळ्ळें अधुरें सवाल.

[कविता] निर्जीव (- उर्जिता भोबे)

निर्जीव

ताका दोळे नासतात

बरो कोण वायट कोण पारखुपाक

आपलो परकी वळखुपाक

म्हणूनच काय आमी ताका निर्जीव म्हणटात?

मळबाचें, झाडांपेडांचें, दोंगरांचें रूप घेता.

पूण मनशा प्रमाण बदलपाक ताका रंग नासता.

म्हण जायत घडये

हातय नासतात ताका

जाय तें स्वीकारपाक

नाका तें न्हयकारपाक