अस्तुरी एक कविता (- उर्जिता भोबे)

[कविता] अस्तुरी एक कविता (- उर्जिता भोबे)

असतुरी एक कविता - हें वाचतानांच एका वाचप्याच्या मनांत वेग-वेगळीं भावनां उदेतात. एका असतुरेचीं वेग-वेगळीं रुपां, आनी कसलिंच शर्तां नातलो तिचो मोग आनी त्याग काळजांत उमाळे हाडयता.

कोंकणिंत असतुरी साहित्यामुखांत्र थोड्यांनी अपली ओळोक दिल्या आनी तांतूं बाय उर्जिता एकली म्हण सांग्येता. दूक/वेदनां सोसून हासो कश्यो दिंवच्यो, परत परत सलवोन, फकत जिकपाचो आशावाद कसो भर्चो हीं संवेदनां तिच्या दरेका कवितेंनी दिसून येतात. ही कविता कांय त्या सिंतिमेंतांक सोडन दीना. ह्या कवितेच्या सक्तेक मापुंक आनी समजुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] अस्तुरी एक कविता (- उर्जिता भोबे)

अस्तुरी एक कविता

केन्ना जियेता जीण अस्तुरी

अल्लड, खेळकर बालकवितेवरीं

नेणारपणातल्या खोशयेंत लीन

ल्हव ल्हवशे जिविताचे खीण

केन्ना तिजी जीण एक सुतकी गीत

सुतक निरागसतायेच्या मरणाचें

लजकुऱ्या बडबडगीतांतल्यान

जुवानपणाच्या धूलपदाची जीण

ह्या धूलपदाची तांक

दादले मनशाक भूलोवपी

ह्या कवितेच्यो उपमा तांची भास बदलता

तिजी रूपकां तांची जात बदलता

तिणे जुळयल्लीं यमकां

तांची मोख बदलता

मागीर ह्या कवितेक येता एक आत्मविश्वास

त्या नरांच्या चीरपी नदरांक भेदपाचो

हळू हळू ही कविता एक वीरगीत जायत वता

स्वतःच्याच आवाजाच्या मोगांत पडिल्लें गीत

कारण आनी कोण हो आवाज आयकून घेना.

एक सक्षम कवितेवरीं

अस्तुरेकय आसता एक धार

ती चिरत वता

अपमानाचीं मतां आनी हिणावपी नदरो.

ही कविता आतां स्वतःचो मान दवरूंक शिकता

फकत वाचून उडोवपाची न्हीं

आयकुन घेवपाची, समजून घेवपाची, मतींत धरपाची कविता.

आनी मागीर तिका येता जाण

जगपाची

एक अस्तुरी म्हण. मानान.

फकत जल्माक आयल्या म्हण न्हीं.

जगपाची इत्सा आसा म्हण.

आपल्या अस्तित्वाची जाणीव राखून बदल घडवपाक

आपल्या मतांचो विजय करपाक

स्वतःच्या अस्तित्वाक न्हीं तर अन्यायाक विरोध करून

स्वतःचेर मोग करीत जगपाची जाण.

दर एका अस्तुरेची जीण

एक स्तोत्र!

एक महाकाव्य

ज्याची ती कवयित्री

आनी

तिजें सत

भितरल्या भितर खतखतना.

तें भायर येता

सळसळून!!

-  उर्जिता भोबे. [मार्च, २०२३]