ಕವಿತಾकविताPoem

पर्तून एत्तली गूल (- स्मिता शेण)

[कविता] पर्तून एत्तली गूल (- स्मिता शेण)

मनीस ह्या धर्तेचो येज्मान कसो जियेता देकून हेर जिविंचेर, सुकण्यांचेर, झडांचेर अपली राज्वटकी चलयता. दीस गेल्लेपरिंच मनशाचो संसार ल्हान ल्हान जावन वेता; जशें एका तेंपार हळ्ळेंनी, शेता-भाटांनी, उग्त्या मयदानांनी अपलें भुर्गेंपण खर्चिल्लो मनीस आज ताचीं भुर्गीं फ्लेटांनी, ल्हान ल्हान कुडांनी जियेवन आसात देकून रसतोच तांचें खेळा-मयदान. हळ्ळेंतल्या घरासमोर आंगण आनी आंगणाभंवतोणीं वेग-वेगळीं फुलां झडां आनी रूक आसले पूण कोंक्रेटिच्या ल्हा-खान फ्लेटांनी सयत चट्टेंनी त्या भागिंत जियेजाय आसच्या फुलां-झडांक जियेवंक पडलां. ही कविता फकत इतलेंच न्हय; खूब विचार सांगून वेता.

पूण फुल्चें गूल‌मोहर, रसत्याचेर झड‌ल्लीं फुलां, माय मयनो संपून ज्यून मयनो येताना सगळें बदल्चें सक्कड एकेक काणियो सांगून वेतात. गूल‌मोहर एक सांकेतीक साहेत कर्न कविता कांय वेग-वेगळ्यो काणियो सांगून वेताना कवितारसिकाक अशें भग्ता अपूण एक वेगळो संसार पळेतां. कविता वाचून जाल्लीच परत एक पावटीं वाचुंक प्रेरीत कर्ची कविता ही.

[कविता] पर्तून एत्तली गूल (- स्मिता शेण)

पर्तून एत्तली गूल

तिन्नी मळ्येरी असचे

मिजें घरा कंड्येंतू

निल्कूनू हासताती

तांबडी तांबडी गुल्मोहर

जोल्ले हाथ घालनू तांडल्यारी मेळत म्हणून दिसता,मळना.. अनी

कोक्या बोड्डो सिर्कावोनू तांडूचे मिजो जायमान न्हयी

रुक्का मुळांतूनू पळैल्यारी तांबडे पाचवे चित्रा छत्री शे दिसचे हांका मिगेलाग्गी कित्तेकी लगाव

कांक्रीट मांडून गेल्लेल्या माक्काय

हीं गूल चंपेंची जीवन प्रीतिचे पशें

संजेच्या थंड वाऱ्याक मालवूनू सरळा लग्गीच एत्ताती भित्तरेवचे मःन असल्या वरी

तेदना, वेळू पोळोवुनू जायितले तांडून काणुघेव्येत..

म्हूण, हांव तांडून काडतलोन्है

अप्पुडानाशी धडल्यारी तन्नी कोप्ताती

निरलक्ष्य केल्यारी तन्नी वळवळताती

नीळ मळबारी काळें दाट जात्ताना

रब्बोच्याक जायनाशी जोर वाऱ्या एक फूल लट्टने मोडूनू भित्तरी पडता

इतले जाल्ले मागीरी हांवै सोडतलो न्है

उब्बारूनू पकळ्यो पकळ्यो पर्सीतां

गळ्यारी तोंडारी धावडानू सूख पावतां

अभ्र रंगाच्या भित्तवैलो तिजो सूक्ष्म परमोळू घेत्तां

तिगेली अप्पूट चंदायेक सोलवुनू

फुल्लादानींतू दवरूनू

सानशे हासतां

सुरूप पळैयता निदोन पडतां

साकाळीं जल्यारी गुल्मोहर 'की'म्हणच्या रुक्का च्या रोंप्यारी पळोच्याक लग्गी अप्पुडच्याक धूर म्हळेल्या अंत्रारी लांबतात

एक पावटी मधे मे म्हहिन्यांतू मरलेल्या शिरांदारी पावसाक

फुल्लं फुरा झडलीं

त्यादीसू मार्गाच्या हर्द्याक दाटी तांबडी गोद्दोडी पांगुरली

रोंप्यारी कांयीं फुल्लच नांती

सक्कड अर्ध वाड्डीले मिट्टे

मका कित्याक पोटाक उज्जोकी गोत्तुना

त्या दीसू हांवे कंडी कळलीच ना

वच्चीले पुसतका मध्धेंतू फुरा केदनकी दवरूनू विसरलेले गुल्मोहराचें सुक्कले पकळ्यो

पन्न घवडायताना निसोर्नू, निकोळनू रिग्गूनू भाऱ्यी पडताती

कित्याक्की मसत भरलां हें

मज्जे भितर

मगीरी, हांव कंडी काडूनच कडतलों

भूंयिच्यातूनू धूर पातलानू घेवुनू

आकाश सगळे तांबडो रंगू शिंपुडची गूल

शेहेराचें भाग जावनू कोणैं मनाक व्हरनतल्या वरी अस्स

जवाब्दारिनात्तीली चर्डुपणाची चेल्ली

कोणखै पोळोवुनू एकी उमेदी दखैतिली न्है

तिज्जेइतल्याक ती

प्रायेचो भरमू तिका

मका मसकिरी करचो हासू

भयं-भीत नत्तीलो खेळू

सपूर सो परमोळू सोडूनू मका अप्पैतना पोळोवुनू हांव नुत्त जत्तां

जून संपचे फूडे परत एत्ताली गूल पोळोकवा....

तिणेच जावनू अयले शिवाय म्होगू कशीं करूं?

- स्मिता शेणै. [अकटोबर, २०२०]
स्मिता शेणै: तीर्थहळ्ळिची मुळाची सद्द्याक मंगळुरांत वसती करून, कोंकणी, कन्नड, इंगलीश नेमाळ्यांनी तशेंच जाळिजाग्यांनी बरंवची ही वृत्तेन सहायक प्राध्यापक जावन मंगळूर‌च्या बेसेंट कोलेजिंत पत्रिकोध्यम विभागाची मुखेसत जावन वावर करून आसा. टिवी च्यानलांनी निरूपकी, नाटकांनी अभिनय, मंगळूर आकाश‌वाणिंत काऱ्यक्रमां, डिजिटल आडियोंत कथा सादर‌पण अशें हिची प्रतिभा वेवेगळ्या शेतांत आसा.