सेजारी [हेरोल्पियूस]

भारतीय कविताशेतांत कोंकणी कविता एका तेंपाधीं मयलां पयस पाटीं आसल्यो. कवितेक समजुंक, व्हळकोंक तशेंच उत्रावंक जोक्तो भंवार नातलो. आनी कवितेची कुरूः सयत नात‌ल्ले चडताव ’कविता’ म्हळ्ळ्या नांवार ’मतीक आयिल्लें’ बरयिल्लें पत्राचे कोनशे भरुंक वापार्ताले. विशेस अंकल्यांनी सयत पोषक/इसतिहारां दीवन अपली तस्वीरेसवें ’कविता’ म्हळ्ळे नांवार कितेंगी पर्गट जातालें. बावडो चा.फ्रा. एक्सुरोच कितलें सोसून जियेल्लो कोण्णा म्हळ्ळें चिंतप आतां तर‌यी जायते चिंतून आसात.

हांगासर एक कविता आसा, जी पारंपरीक रितिची, म्हणजे प्रास-मिटरांनी सजयिल्ली. कोंकणी कवितागोश्टिंनी असल्यो कविता लोकामोगाळ. येदोळ‌च मीस-कुम्सार, रेतीर-नोवेनांनी थकोन गेल्ल्या मतीक आकस्मीक जावन थोडेपावटीं घेवन आयिल्ल्या लोकाक हासुंक जाय आनी खंडीत जावन असल्यो कविता तांकां भर्पूर मनरंजीत कर्तात म्हणच्यांत दुभाव ना. बाब हेरोल्पियूस नामणेचो बरवपी; काण‌येगार, विडंबन‌कार आनी अपरूप कवी.

अशें म्हणून आतां कोंकणी कविताशेत फुल्लां म्हणून न्हय, कांय फुल्चीं लक्षणां दिसून येतात. पूण ही बदलावण एकाच दिसा जांवचेतसली न्हय. ही एक निरंतर प्रक्रिया, आयचे युवकवी तशेंच उदेवन येंवचे थोडे कवी तर‌यी ह्या दिशेन चिंतप आटयतात आनी अपरूप तर‌यी कविता बरयतात तें कोंकणी कविताशेताक नवो भर्वसो दिता.

[कविता] सेजारी [हेरोल्पियूस]

सेजारी

वयल्या वाड्यांत आस‍ल्लें काजार

रेस्पेर दवर‍ल्ली इगर्ज पेजार

रोसा जेवणाक लोक कांय हजार

पयिल्लें पावलो रुजारियो बाल्ताजार.

रुजारीक काजाराचो माटोव सेजार

काऱ्या पयलें हाचेंच मागणें रजार

लुंगेगार रुजारिचें बर्मुडा इजार

व्हिसकी-स्कोच म्हण मारले पेग चाचार.

रुजारिच्या बायलेचें कुळार मिजार

`ढिंग' जावन हो पडलो तिच्या भुजार

पियेवन बेब्दो जावन चडलो मेजार

रोसा माटोव केलो मासळे बाजार.

फिर्वाताना, मुसकार लेंवतालें माजार

आमाल देंवताना जालो कुडिंत लाचार

बायले भूगऱ्यांक भिर्मत जालें बेजार

सगळ्या गांवार आतां `पिंवडो रुजार'.

- हेरोल्पियूस  [एपरील २०१८]

हेरोल्पियूस

कोंकणेंत हाच्यो २१८ कथा/विनोद-विडंबनां, २२५ कविता, ३४१ लेकनां, १५० 'तीन खिळे', तशें ३५ आंक्यांनी ५ सांकळ लेकनां, १०१ सब्दां-गोंदोळ आनी १२०० च्येकी चड 'हासकुळे' फायस जाल्यात. हाच्यो कादंबरी 'दोन थेंबे दुखां' देव‍नागरी लिपिंत गोंयां थावन 'साहित्य' पत्रार प्रकाशीत जावन कोंकणी भाषा मंडळ, गोंय ची १९७२ वर्साची प्रशसती जोडुंक पावल्या. हाणें एक कोंकणी नाटक आनी ५ नाटकुळे बरयल्यात, तांकां दिगदर्शन दिलां आनी नट जावन पात्र‍यी घेतला. इंगलीश, हिंदी आनी कानडिंत‍यी हाचीं बर्पां प्रकट जाल्यांत.

रगत आनी उदक, एक अधुरें पिंतूर, म्हज्या सपणाची राणी, सिसटर शोभा (सांगाती बरवपी), कोंकणी क्रीसतांव काजारां, पेन्न भायर पडलां आनी कुडपाच्या व्हाळाच्यो कूलऱ्यो - हाचीं प्रकटीत पुसतकां. हाच्या २० विंचणार मटव्या काणियांचें पुसतक `फुलां आनी दिवे' ह्याच आगसत १० वेर प्रकट जांवच्यार आसा. 'पुसून घाल्लो पोळो' आनी 'शिमटी पळे वांकडी' - हाच्यो भूगऱ्यांच्यो सांकळ कादंबरी. वेगिंच हाचीं पुसतकां 'आमशें तिक्षें लोणचें' आनी 'चंद्र आनी तारां' प्रगट जांवच्यार आसात.

हाच्या अविरत चार दशकांचा साहितीक वावरा खातीर हाका २०१२ वर्साची 'दायजी दुबाय साहितीक प्रशसती' तशें २०१६ वर्साची `कोंकणी कुटम बाह्रेन प्रशसती’, '२०१७ वर्साची `कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमेची जिण्येआवदेची प्रशसती’ लाभल्या. `हेरोल्पियूस’ लिखणे नांवाचो ग्रेशन पियूस डी'सिलवा कुलशेकरांत जन्माल्लो, कुडुपू (पाल्दाने फिर्गज) वसती करून आसा.