ಕವಿತಾकविताPoem

सोदता हांव (- प्रकाश द. नायक)

[कविता] सोदता हांव (- प्रकाश द. नायक)

दरेक मनीस ह्या संसाराक येता एक पयणारी जावन. हें एक पयण, अनी ह्या पयणांत तो एक्सुरोच. कांय थोडीं पावलां, थोडो वेळ ताचेसवें वेग वेगळीं नातीं सांगत दीवंक सक्तीत पूण हें पयण ताणें एक्सुरेंच करुंक पडता. देकून ह्या पयणांत केदना संतोस, केदना दूक सक्कड भगुंक मेळता. कितेंच शाश्वीत म्हळ्ळें न. अखेरीक दरेकल्याक वचुंक आसा. जांव ताणे कितलेंय जोडलां वा पुंजायलां पूण दरेकल्यक वचुंक आसा. हेच चिंतपाची कविता ही.

[कविता] सोदता हांव (- प्रकाश द. नायक)

सोदता हांव

आजून खूब पयशिल्लो प्रवास उरला...

वाट सोंपून सोंपना...

वाट सोंपतली

काय म्हजो प्रवासूच सोंपतलो?

ह्या प्रवासांत

म्हाका केन्ना केन्ना वाटेर

गर्देंतलो म्हजो देश गावला

ह्याच गर्देच्या देशांतल्या

ल्हानश्या शारांतल्या

गगनचुंबी इमारती आडसाचे झोपडपट्टींत

हांव.. वर्साच जालीं

दर बुनयादीचें चुंबन घेयत आसा

इतलें चुंबन...

आतां चुंबनावयली वान्साय गेल्या!

पिकास मारून तळपां फोडपी हांव

निगरगठ्ठ काळजाचो हांव

घरच्यांची याद आयल्यार

काळजाक हात लावंक मेळना म्हण

एकार एक यादिंच्या कपयाळ्यांची

गोदडी गच्च छातयेक वेटाळून घेवपी हांव

आयज साप्प गळसणला हांव

म्हज्या घरच्यांक साणला हांव!

म्हजो काळजांतलो गांव

दीस रात वाट माड्डयत

त्या गांवांतलें म्हजें घर

सोदता हांव!

घरांतल्या दर एकल्याचें

काळीज सोदता हांव!

ते तकले वयले

शिरो झल्लेले जाणटे हात

आयज चड सोदता हांव

तिणें वेंगांयल्ल्या मोगाळ

हातांची ऊब

आयज चड आनी चड

सोदता हांव

तें माणकुलें भायर येवंचे आदींच

तिच्या आठव्यारूच

तिका मोगाची गरज आसतना लेगीत

अर्द्यारूच सोडून गेल्लो हांव

हय, तोंच हांव

त्या माणकुल्याची

पावलां सोदता हांव!

कोणाखातीर जगता हांव?

म्हज्या खातीर?

म्हज्या घरच्यांखातीर?

घरच्यांच्या भविश्या खातीर?

देशाखातीर?

असो फडफडून तळमळून

मरचे खातीरूच जगता हांव!

- प्रकाश द. नायक. [माय, २०२०]