ಕವಿತಾकविताPoem

उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

[कविता] उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

चोराक चंद्र सोसाना, जशें काळोकाच्या राजांत उज्वाड कयदी म्हळ्ळेपरीं. संस्रांत काळोकांत मिरंवची सवय करून जिविताची मजा मार्न सवयेर पडलेल्यांक उज्वाड सयरो कसो दिसोंक पुरो. देकून जाव्येत शिकपी वर्गांत आसचो मनीस लेगून आज ह्याच काळोकाचे दलाळ जाल्यात आनी एकामेका काळोक वांटतात, उज्वाडाचे च्युरे कर्तात आनी काळोकाचेच दोरे भांदतात.

हो काळोक आमच्या विचारांचो आस्येत, आमीं बरें/वायट म्हण कर्च्या संग्तेंचो आस्येत, जात-प्रांत्य-भास-लिपी आस्येत वा हेर कितेंय..

पूण गिन्यान, समजणी, बरें, सत अशें ’उज्वाड’ सब्धाचेर कांय थोडे अर्थ आसात. ह्या कांय थोड्यांत ’गूण’यी एक अर्थ आसचो ह्या कवितेंत बार्कायेन पळेताना सुसताता. कोंकणी खविता शेतांत ’अमूर्थ कविता’ (Abstract poetry) वाचुंक मेळच्यो भोव अपरूप.

उज्वाडाचो खरो मतलब ’ह्या संसारांत फूट नासचें कितेंच ना’ म्हण दाकंवचो. आनी तसल्या बारीक बारीक फुटिंनी अपलीं किर्णां रिगंवची श्याथी आसची फकत उज्वाडाक मात्र. हांगासर असल्याच उज्वाडाच्या वेंगेंत दोन भंवार कवीन उभे केल्यात; आल्तडी आनी पल्तडी. नारल, सुकणीं आनी ल्हारां कांय खेळगाडी आसतीत पूण ह्या देगेन झडोन पडललो एक नारल, तो विंचुंक अपल्यो असकक बोंचिंनी प्रयत्न कर्चीं सुकणीं, तशेंच तो विंचुंक‌च जाय म्हळ्ळें जिद्दान वचून दऱ्याच्या ल्हाराक सांगून येंवचें आनी तें ल्हार सयत ह्या सुकण्यांची विनती समजून त्या नारलाक तडीर पावंवचें आनी हो संतोस वर्णुंक मोळबार सुकण्यांचो पुर्शांव... व्हा! कितें देवासांवाचें नितळ चिंतप. भोवशा कवी आंडऱ्यू थावन मात्र असलें एक चिंतप कवितेंनी हडुंक साध्य कोण्णा.

कवितेच्य सोभायेची उंचली घडी येता अखेरिच्या कडव्यांत. अपूट आशावाद, जशें आल्तडी एक नारल झडलोकी तशेंच अन्येका तडीर सयत एक नार्क झडोन पडतालो म्हणचो आशावाद...

पूण हें फकत उज्वाडाच्य वेंगेंत मात्र साध्य.

[कविता] उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

उज्वाडाच्ये वेंगेंत...

उज्वाडाच्ये वेंगेंत

दऱ्याक मालवल्ल्या माडांतलो

एक नारल

झडोन पडलो

सुकणीं थोडीं भोंवतीं जम्लीं

बोंचियेन तांच्या विंचुंक जालेंना

थोडीं दऱ्याक उभलीं, आनी

ल्हारांक सांगोन आयलीं

एक व्हड ल्हार आयलें