शार (- राजश्री सयल)

[कविता] शार (- राजश्री सयल)

कांय तेंपादीं दीस्पडतो ग्रास जोडुंक आपवणें दिल्लें शेर (शार) आतां इतलें निश्टूर जालां. काम ना, रावुंक घर ना, खावंक खाण ना, पाटीं गांवाक वेच्यो वाटो नांत आनी दुस्रे वाटेन विसतार्ची पिडा कांय आज-फाल्यां अपणाक नास कर्ताकाय म्हळ्ळी भिरांत वेगळी. खरेंच चिंतुंक करता ’मनशापण अजून ह्या शेरांत आसाकाय?’

[कविता] शार (- राजश्री सयल)

शार

आयज शाराच्या म्हाल दारांतल्यान हजारांनी कामगारांची भिरीं,

माथ्यार पोटल्यों हातांत रडकुरी भुरगीं

मनात भंय, वितराग, नैराश्य घेवन भायर सरली.

कामगार शाराचो प्राण.

हमाली, कुली, पेंटर वेंटर हातावेल्या पोटावेलो मानाय .

शाराचो स्वास उस्वास कामगार.

आयज चिध्याचिध्याची आपली जीण पोटलेंत भरून, चेंपून, काळजातली आरड मोन्यानी ओंठातल्या ओंठात चिड्डून घेयत धांवत सुटलो.

शार अक्राळ विक्राळ शार.

तांच्या हुमेच्या थेंब्या धारेर

खिणाखिणाक रूप रंग बदलपी.

तांचे खातीर मात परकी, उपरें, उरफाट्या काळजाचें

फटींग, नागवणें.

म्हणच ते भायर सरलें

चोम्यां चोम्यांनी

काळजातलो उजो मोन्यानी गिळीत .

शार हजारांनी घरांनी

लाख लाख लोकांनी

खोटल्यानी चिड्डून , चेंपून

भरिल्लें

अस्त्यावस्त पातळिल्लें

असंस्कृत भितल्ले भितर

कड्डल्ले, पोखरिल्ले ,बकाल शार.

तांचे पोट भरपी फकत पोट भरपी शार.

गिरेस्त, चकचकीत, लखलखीत ह्या शारातले उखलापीपण, खिळखिळेपण

निर्जिव फातराळपण, निश्टूर असंवेदनशीलपण तांकां ल्हव ल्हव कळूक लागिल्लें

म्हणच तें भायर सरिल्लें

आपल्या गांवचें दिकेन

गांव खरो, अस्सल, जिवंत, संवेदनशील.

थंय तांचे घर

थंय तांची माती

घरामाथ्यार पांचवी सांवळी

घरामुखार न्हंय निळी

घराफाटल्यान दोंगर झाडां झोंपां

वाड्या वाड्यार मनशां

मेकळ्या मनाचीं

म्होंवाळ काळजाचीं

- राजश्री सयल. [एपरील, २०२०]