[मटवी कथा]: चूक [- उब्ब मूडबिद्री]
[मटवी कथा]: चूक [- उब्ब मूडबिद्री]
उदक तयार आसामू?”
सदांचेबरीं एक घंटोभर चलून पाटीं आयिल्ल्या हांवे जेस्सीक विचारलें.
साक्रिची पिडा आसच्या म्हाका डायेटा सवें व्यायामयी गर्जेचो म्हण दाकेरान सांगललें. बायलेच्ये हुक्मेक मुखार रांवच्याक म्हज्यान जालें ना. देकून, नाका जाल्यारी व्हचाजय पडतालें.
व्हय. पूण न्हांवच्या पयलें.... ताणे अर्ध्यार रावयलें.
कितें? वाणो काडित्त हांवे विचारलें, चिक्केशें पिंर्गोन.
आयकाना तुका, भितर तुजी आवय पिंर्गाता तें? ताच्या ताळ्यांत कांठाळ्याची सावळी म्हाका दिसली. व्हचून चिक्के पळे.
म्हजी आवय सत्तरां वयर प्रायेची आनी तिवी साक्रिच्ये पिडेन कषटताली. वयल्यान घांटिंची दूक तिका चल्च्याक भारीच तोंद्रे करताली.
तुका पळेवंक जावंकना? हांव पाटीं येतां म्हणासर राकाजय? हांवे मात्सें रागान्ंच विचारलें.
हें सदांचें. अनाथाश्रमांत दवर म्हण बायलेन कितल्ये पावटीं म्हळ्यारी, लोक उलयत कोण्णा म्हण हांवे तें काम करुंक नातल्लें ती साट वर्सांचेर विधव जाताना. ’करिजाय आसल्लें’ म्हण तकली तेदाळा तेदाळा म्हाका सांग्ताली तरी म्हजें कोशेडद आयकानातल्लें.
अनाथाश्रमांत दवरल्लें तर हें पूरा तुका मेळतेंगी? हप्त्याक या महिन्याक एक पावटीं व्हचून, पळेवन ‘हाय बाय’ म्हण येव्येतें आसल्लेंमू? बायल नेरावन सयलाप उलयलागली.
अळे, तुका हांवे मोसतू पावटीं सांगलां...
आतां रावय सायबा तुजें पेंपारें, थंय उदक निवता अर्ध्यारच कातर्न म्हळें ताणे.
तुका तुजी सासू, म्हाका म्हजी आवय. अशें कित्याक? मोरुंक तूं राक्ताय तिका, व्हयगी? म्हजीं उत्रां कद्वळ्ळीं, तशेंच रावोन रावोन उसाळ्ळीं.
रावय आतां, पुरो तुजो शेर्मांव. अळे, हांव कामान चिक्के भायर गेल्लीं, आत्तां भितर रिगलीं मात्र तें ताच्ये गोमटे भंवारीं हातांतलो तुवालो भंवडायलागलें.
कामगी, या फ्रेंडसां सांगाता गप्पे मारुंक गेल्लेंय?
तें उलयलें ना, फकत नाक वोळावन म्हाकाच रागान पळेलागलें.
आतां थोड्या वेळाचें मौन देंवलें.
हें मौन, आमच्ये मधलें मौन, ह्या पाटल्या थोड्या वर्सांचें मौन. हें मोसतू असहनीय जावनासल्लें.
मौन असहनीय!
कितें जालें? तें सदांचेंमू?
म्हाका राग तकलेक चडलो तरी जीब उलयली ना.
मौन आनी थोडो वेळ लांबलें. ह्ये आवदेंत म्हजी तकली शिजली देकून जीब उलयली.
व्हय, तुका जाय जाल्लें मेळोंक्ना म्हण रागमू?
“म्हाका दुस्रें काम ना. व्हय, तुजी आवय सांतीण. थंय म्हातारयांच्या घरा माद्री बरें करून पळेतात पयशे येटल्यार. वेळार खावंक, जेवंक, गुळियोयी दितात.
तें काम तुंवेंयी कऱ्येतमू?
कित्याक करिजाय? हांव तुजी बायल शिवाय तुज्ये आवयचें गू-मूत काडची चाकर्न न्हय.
मौन आतां उत्रांनी बदलाल्लें, शिजोन येंवच्या शिता बरीं.
मौन कितलें बरें न्हयगी जिबेन उलयनातल्यार? पूण भितर मौनच ना. उजो हुनोनी जळता, रागाचे दांत कटकटतात. पूण मौनाचें न्हेसण न्हेसून जियेंवचें अनिवाऱ्य तशें जालां.
आदलें उदकाबरीं मतिंत व्हाळुंक लागलें.
चड्डी घालून सर्कारी इसकोलाक व्हेचें, मने केलस करुंक्ना म्हण नागबेताचे मार, पाटीं घरा येताना गुटियो खेळून, सांगात्यां सवें ’कोप’ करून, आनी कितें करून, आनी कशें नाचून जियेल्ले ते ल्हानपणाले दीस, ती जिणी आपुरबायेची. धा-वी जाल्लीच पियुसी शिकुंक गांवांत अवकास ना जाल्ल्यान, सर्शिल्या गावांतल्या म्हज्ये मौशेच्या घरा म्हाका धाडल्लो. थंयसर सेजार्चें एकलें चेडुंय म्हज्ये क्लासिंत शिक्तालें. आमी मोग करून, खुशी पावल्ले दीस ते संतोसाचे. घरांत म्हज्या या मौशेच्या हाची खबरच ना. स्पेशल क्लास मुगदून पाटीं येताना हांगा-थंय लिपोन उलवन आसताना भगल्लो आनंद, सूख तें अपरिमीत. व्हय, तेंच हें जेस्सी. ह्याच जेस्सिलागीं काजार जातां म्हण घरांत हांवे सांग्ताना गलाटोच जाल्लो आमगेर आनी मौशेगेर. सांगच्या तितल्या मट्टाचें जेस्सिचें घराणे न्हय आसलें. मौशेन घर सोडन व्हच म्हळ्ळें म्हाका. म्हळ्ळेंगी या भायर लोटल्लोगी? मांयन व्हडलो रंपाटच केल्लो, तें नाकाच म्हण. आखरेक कितेंच चल्लें ना जाल्ल्यान मोग आमचो जिवोच उरलो आनी जिकलो.
कितें आनिकी उभोच आसाय? व्हचया भितर, तिका पळे.
जेस्सिच्या ह्या बुर्नास ताळ्याक हांव भ्रमिधे थावन भायर उसाळ्ळों.
‘’तुंवेंच ओत्ताय करून तिका हांगा आपवन हाडयिल्लीयमू? आमच्या मोगाक, पयलें ना, न्हजो म्हण नेगार केल्यारी, उपरांत उदक आनी सारें घाल्लें तिणेंचमू?
तूं आतां आदलें तें घाणेड्डें सारें उसतिनाका.
प्लीस, वोगें रावताय? ती म्हजी आवय, तुजी न्हय, न्हयगी? आवय, कोणाक तरी आवयचमू? तिका उतर प्राय जाल्ली तरी आमच्या भुर्ग्यांक तिणे कितलें बरें करून पळेवंक ना?
कोण ना म्हणता सायबा? तें तिणे करिजायच आसल्लें. तिचिंच नात्रांमू तीं? पूण तिची कंत्री बूध ती सोडिनामू? तें खायनाका, हें खायनाका म्हळ्यारी लिपोन, लिपोन खावन, तिची साकर चडताना आतां कषट म्हाकाचमू?
तिका प्राय जाल्या व्हय. फाल्यां हें तुकाच जाल्यार? तुजेर असलें अन्वार आयल्यार?
अळे, आवयच्या मोगान तूं, मोग या तुजो स्वाभिमान उग्त्यान दाखयनाका हां. तूं कुर्डो मात्र न्हय, आज- काल भ्हेरोय जालाय.
कसलीं उत्रां हीं? तेंवी म्हज्याच जेस्सी थावन?
‘’तोंड धांप!” हांव बोबाटलों.
‘’तूं धांप!” जेस्सीनयी सोडन दिलेंना.
उत्रां कठीण आवाजान बदलाल्लीं!
हेरांबरीं आपूण न्हय म्हण हांव न्हय, जेस्सीच सांग्तालें. हें सत जावनासल्लें सैत. म्हजी आवय, ताची आवय म्हण अंतर ताणे भायल्यान दाखयिल्लो ना. तर हो नाटक कित्या? मतिंतलो किडो हुळवुळ्ळो. भुर्गीं जावन, तीं व्हड जावन, आपापली जिणी जियेतांव म्हण आधुनीक निर्णय घेताना, घरा थावन पयस गेल्ल्या वेळार, म्हज्ये आवयक घरा हाडून, मोगान पळेवन (!?) शाभासकी आपणायिल्ली म्हजी बायल हीचमू? कित्याक तवळ इतलो मोग तिच्ये थंय फूटल्लो ताका? किडो ओद्दाडलो.
हां, व्हय! आदलें पर्तून मतीक आपटालें.
माय आयिल्ल्ये सुर्वेर कितल्या मोगान जेस्सी, चा, काफी दिवन, ’रेसट कर, टिवी पळे’ म्हणोन, गुळियो दिवन, ’न्हावंक व्हच, जेव, निदे’ म्हण सरबाराय केल्लें हेंचमू तें? पूण, म्हाका तें दुस्रेंच म्हण कित्याक दिसुंक ना? ह्या ताच्या कर्तुबा पाटलो हेतू कित्या म्हाका दिसलोना? उपरांत, मांयच रांदताली, जाडताली, चडावत घर्चें काम पूरा तीच कर्ताली. ’मांय-सून मोगान, सुधार्सून व्हर्तात’ म्हण हांवेंच म्हळ्ळें आसा. व्हय! व्हय!! माय तेदना तेदना प्रायेन आनी असकत्कायेच्ये पिडे वर्वीं कामांत निधान जाली, क्रमेण नांच ना जाली. तेदना थावनच जेस्सिच्या स्वभावांत, वर्तनांत, उलवण्यांत बदलावण आयिल्ली? आयिल्लिमू?
’ओ....होय. खंय पावलाय सायबा तूं? पर्तून जेस्सिच्या आवाजाक हांव वासतवाक आयलों.
ओहो, तर, तुजी अलक्षा, नकारात्मक, स्वार्थी चिंतप तुका अशें करुंक कारण. व्हयमू? म्हज्या ताळ्यांत असह्य, तात्सार मिसळाल्लो.
तुज्ये तकलेंत शेण भरलां चारली. कितेंय खोर्पिताय तूं. आल्तारीर दवर तिका. दुस्रें कोण, हांवे केल्लें पूरा करीत? सासू म्हळ्यार मयला पयस धांवतात या धांवडायतात आतांच्यो सुनो. हांवे तशें करुंकनामू? म्हाकाच पाटीं सवाल केलें ताणे.
कितें केलांय तुंवे? तिका ह्या घरांत कामाचें करून, तूं टिवी पळेयित्त, निदोन, मोबायलार गप्पे मारून, किट्टी पार्टी करून उडलेंय. तिका तुज्या फायद्याक तुंवे गळसिलीय. व्हयमू...?
पुरो, पुरो अर्ध्यारच कातरलें ताणे.
कित्याक? सत खोडू लाग्तामू? हांवे चिंतल्लें...
“सारोण खंय दवरिजाय पळे थंयच दवरिजय. हांवे तेंच केलां.
शटप जेस्सी!. हांव कांप्तालों.
यू शटप चारली तेंवी बोबाटलें. हातांतलो रिमोट वोणदीक आपटालो. दूसऱ्ये घड्ये म्हजें थापड ताच्या कान्सुलाचेर बसलें. तें दोन मेटां पाटीं लकलें. म्हजो हात दुकुंक लागलो. तितल्याय ज्योरान हांवे जेस्सीक मारलें?
तें थंयच लागसिल्या सोफाचेर गळ्ळें, हुसकारलें.
हांव धर्णीर लोळ्ळों.
राग निंवोन पश्चात्ताप आयलो.
आवाज लडायेंत बदलाल्लो.
कितलो वेळ आमी तशंच आसल्ल्यांव तें कळ्ळेंच ना.
आखरेक काळोकांत उठोन हांवे लायट जळयलो. जेस्सी फात्रा भाशेन बसून आसल्लें. वोणद
वयलें गडियाळ रातिचीं साडे आट वोरां म्हणतालें.
एकच पावटीं हांव वासतवाक पाटीं आयलों. उगडास जालो. भितर, मांयच्या कूडा थावन कितेंच आवाज ना!
जेस्सी, जेस्सी हांव सोफा सर्शीं धांवलों. ताका वोडुन्ंच हांव मांयच्या कुडांत रिगलों.
आमी दोगांय स्थब्द जाल्यांव!
तकली उलयली ना!
कान आयकालेनांत!
कूड हाल्ली ना!
फकत्त दोळे पळेवन्ंच रावले....!
थंय, खटल्यार, माय म्हजी दोळे उग्तेच दवरून निदोन आसल्ली, कितेंच जावंक ना म्हळ्ळ्येबरीं उस्वास सोडिनासताना!
[जनेर, २०१९]
उब्ब मूडबिद्री: लिखणेनांवाखाल बरंवचो उरबन डी’सोज, प्रसतूत मंड्यंत शिक्षक जावन वावर करून आसा. कादंबरी, काणियो, कविता, लेखनांशिवाय तर्जण आनी विमर्सो सयत तो करून आयला. ताच्य मटव्याकाणियांचो एक जमो पर्गट जाला. अजीक कांय पांतीस वर्साधीं कोंकणेंतल्या चडावत पत्रांनी सराग बरवन आयिल्लो पाटल्या पंचवीस वर्सांनी अपलें शिकप आनी वाचप मुखारून गेल्लो आतां परत बरवंक लागला म्हळ्ळें कोंकणिच्या मट्टाक सांगचें तर बरी खबर.
