राकोल

बदलोन येंवच्या काळाचेर आरसो धरचिं कविता समजुंक कांय अरिस्टाटलाक, प्लॆटोक, कीट्स, वर्ड्स्‌वर्त, एलियेटाक वाचुंक जाय्‌च्च म्हणुन ना. दोळे उघडल्यार मात पुरो.

तेंपाधिं गुडसुलांनि तर्‌यी चिमणे दिवयाच्या उज्यांत, मातियेच्या रांदणेंनि शिज्‌ल्ल्या नीस-पेजेंत भुरग्यांक व्हड करुन दिल्ल्यांचिं भुरगिं आज, बंग्ले रावळेरां उभिं करुंक सकल्यांत पुण मनशां मोलांक मात मॊल ना देकुन अपल्या प्रायेस्त आवय-बापाय्क आश्र्याक धाड्लां, आनि असल्या आशयांत दीस काडतेल्या एका प्रायेस्त आवयचो उलोच्च हि कविता.

राकोल

मयने वैरि मयने

वरुष सरून गेले

वृद्दाश्रमाचे पायवाटॆरि

पाटि पळयता.. तुगेले

सग्ळे न पावुस पळ्ळे री..

मन मेगेले सुकुन गेलां

ऎक ऎकवळे मात्र तुगेले

मनियार्डर आय्ला

दुडु गर्ज ना म्हाक्का

तुं येवुन वच

चेर्डा म्हाक्का तुगेले

घरा घेवुन वच

होडु मनिस

जाल्ला तुं म्हणून

आय्कताना भर्ता

मन.. संतोसान

दुर्बळे घरांतु

जन्मु तुगेलो जाल्लो

तुगेले दुद्दा खातीर

आम्मि उपास काळ्ळो

तान्नि हान्नि दिल्लले

न्हेसुन दीस काळ्ळे

रीण कॊर्नु तुक्का

इस्कोला भर्ति करयिले

कोय्र पुसप आंव्गेले

उंब्ळप सक्कडयी कर्ता

रुचि रुचि रांदप कोर्नु

तुक्का हांव वाड्ता.

दोळे भरुन खुषि पाव्ता

बात्राले खॆळ पळॊन

अज्जि हांव म्हणुन

तांकां केदाळायि कळशिना

घरा कामा चेडु म्हणून

अपव्न वर बाळा

यॆव्न म्हाक्का आपव्नु

व्हर तुम्गेले घरा

थकोन गेलि हांव

चॊव्न तुगेलि वाट

तुगेले विना वांचुंक

हांव शक्य ना चेड्या

आव्सु हांव तुगेलि

तुक्का विसरुं कश्शि?

पूतु तुं आस्तना

अनाथवॆ हांव अश्शि?

वेग्गि सर यॆव्नु अम्मा

म्हणूनु आपयि

आपव्न म्हाक्का व्हर्ताना

हॆं वृद्दाश्रम पडयि

शीला भंडारकर [दसेंबर २०१५]

शीला भंडारकर: हिच्या कवितेंनि तशेंच काणयांनी उटोन दिसचें जावनासा मनशामॊग आनी मनशां मौल्यां. कानडि भासेंत सयत सराग बरंवचि हि स्त्री संवॆदनांक स्पंदन करचे तसलि कोंक्णेंत्लि अपरूप कवयत्रि.