[म्हजेसवें भोव रागान आसां कित्याक म्हळ्यार हांव]

"हांव म्हजेसवें भोव रागान आसां कित्याक म्हळ्यार हांव तें करुंक सकाना ज्यें हांवें करुंक जाय" - विन्सेंट व्यान गोच्या उतरांनी सुरवात करतां.

आमकां दोळे आसात, आमी पळेतांव पूण तांतूं पळेल्लें कितलें पार्कितांव?

आमकां कान आसात, अमी आयकतांव पूण तांतूं आयकल्लें कितलें समजतांव?

आमकां जीव आसा, आमी जियेतांव पूण तांतूं जियेल्लें कितलें मनशापणान?

दीस गेल्लेपरिंच आमी खंच्या दिशेन चमकून आसांव? आमचे भंवतोणिचो संसार खंच्या दिशेन चमकून आसा? समाजेचे वेवेगळे वर्ग; वेवेगळीं शेतां; जांव शिकपा शेत, सामाजीक शेत, धार्मीक शेत, राजकीय शेत आज कितल्या नयतिकतेंत जियेवन आसा? आनी ह्या भोंगोसतोळांत मनशापणाचें एकेक किस्पोर काडून कोण खेळता?

कविता म्हळ्यार सब्धांची सजवणी म्हणून‌च चिंतेले चड, असल्या हडब्यांक मान-सम्मान म्हळ्ळे मुकूट हांचे भितरल्या हांकाराक चडयता देकून आज मनशापणाचो भोंगोसतोळ करतेले समाजेंत मिरयताना खरो कवी आवाज उटयता. जांव तो आवाज वा ताळो रानांतलो ताळो वा आयच्या गवजेच्या शेरांनी कोणेंच आयकुंक सकानासचो. पूण तो अपलो ताळो उटयताच, आनी तसलो ताळो एका समाजेचो ताळो जाता म्हणच्याक ह्या मयन्याची कविता अपुर्भायेची गोवाय दिता.

पिकी पोपाय जर धारेच्या चुरियेचेर पडुंदी वा धारेची चुरी पिक्या पोपायेचेर पडुंदी, चीर्न घेवंक आसचें पिक्या पोपायेक‌च शिवाय चुरियेक न्हय. आमी सर्व आयच्या काळार पिक्या पोपायेपरीं जियेतांव देकून चुरियेंत चिरवन‌च आसांव; जांव ती चुरी धर्माची, जातिची, कुळियेची, भासेची, चिंतपाची, सिद्दांताची वा मनोगतेची.

ताणीं उभें अनी हाणीं आड चिरलें पूण दूक भगलें आमिंच, दूक भगचें सयत आमिंच, दूक भगुंक आसचें सयत आमिंच म्हणतच आमचो शेवोट, आमचो फुडार, आमचें फालें कशें आसुंक जाय म्हळ्ळें आमी आज चिंतिनांव तर, वयर कळयिल्लें सर्व आमी फाल्यांय भग्तेल्यांव, आनी सोसचेशिवाय दुसरी वाट आमचेलागीं फाल्यांय येंवची ना. अन्येका उतरान सांगचें तर, आमकां फालेंच आसचेंना.

मयन्याचो कवी स्पर्ध्याक ह्या मयन्यांत आयिल्ल्यो थोड्यो कविता अपुर्भायेच्यो. जागतीक, राजकीय विशय, तात्वीक, तार्कीक तशेंच अत्मीक विशय कवितेचे विशय जाल्यात. स्त्री संवेदन, जिण्ये संघर्श सयत पिंत्रावणी कर्च्यो कविता आसात. हांगासर ’मयन्याची कविता खंची’ म्हळ्ळी विंचवण सलीसायेची न्हय. पूण एक सुटावें सत उचारूं तर, हांगासर कसल्याच प्रांत्याक वा बोलीक वा लिपीक म्हणून प्रतिनिधित्व ना, कितेंय आसा तर कवितेक मात्र. देकून कोण जिकला म्हळ्ळें गर्जेचें पूण कितें जिकलां तें भोव चड गर्जेचें. आनी तें जावनासा ’कविता’.

Bab Mahesh Gaonkar

Bai Maya Kharangate

Bab John Suntikoppa

Bai Sunetra Jog

Bab Sanjeev Verenkar

Bai Vasudha Prabhu

Bab Balakrishna Malya

Bab Clive Soz Bolliye

Bai Kiran Mhambre

Bab Sandesh Bandekar

Bab Purnananda Chari

Bab Prakash D Naik