ಕವಿತಾकविताPoem
चित्रां विचित्रां आंकडो - ४
हो धंगो
मधल्या बाजारांत
खंयच्यागी एका जान्वारान
वयर थावन
गादिच्या आशेन....!
म्हनश्यांच्या मतीक
उजो लायलो....!
त्या उज्याच्या धुंवराक
चिंतच्यो मती......
गयऱ्यो जावन
एका मेकाक चाबोंक लागल्यो
पिश्या पेट्यां बरीं......
तांतूंयी थोडे....
कितें येता म्हज्या तोंडांत
ते... वयल्यांनी पोस ल्ले
भाडवे....!
मधें मधें गुपीत
हाडां दीवन .....
हांकां तांकां चाबयताले... !
काडून नारे आशे :
"मारा ताका...धढाया ताका
तो आमच्या जाती भायलो...!
गुड्डाया ताका....काडा ताका
आमचे मधें ती बल्ती जात नाका...!"
अशें तशें....
सगळ्यांक भटकावन
धांडे - कोयते भिजावन
दुबळ्या-दाकट्यांक बेंडून
भेश्टावन......
वयल्यांक सकला घालून....
सकयल्यांक
वयर वरून.....
हांणी कशीय मात्याक
चडयली टोपी
बस...! हांचें काम जालें....
हांचो कांय धोश ना
एका जातीन दूसऱ्या जातिच्यांक
मार्न घालें......
पांच वर्सांनी
लोक यी विसर्ता न्हंयगी..?
जाती-काती मधें
उबजाल्लो आयचो
हो धंगो
देवाचें राज
अब्बा!
अखरेक तरयी आयलेंच
देवाचें राज!
कितलेशे पुनेवंतगी
फात्रावंक फातोरच मेळानांत!
धर्णिचेर बरंवचो
खंय गेलोगी नेणा!
उजो पेटयिल्ल्या फरिजेवानो
वेगिंच पार्ट्यो संपया..
जातातितल्या ’बराब्बसांची फवज’
भांदुंक जय.
ये तूं जम्यांतल्या पेद्रू
तुकाय चत्राय
कुंकाड सोड
गाय बोबाटिनातल्यार जालें.
कोरोड देवांच्या देसांत
मोरच्याधीं
हरयेक जीव किंक्राटता
’देवा तांकां भोगसी’
यजन सालांत!
दादल्या पिंजऱ्या भितर्ल्या
बायले किरा
भंवोन भंवोन तुवें
पिंजऱ्या भितर्ल्या
आर्शांत पळंवचें कितें?
नाका निळाय? बोंबले सोभाय?
कांय हो आर्सो सवाय?
आर्श्या भितर हांव?
म्हज्या भितर आर्सो!?
सांगों कशें? चित्रांतलीं विचित्रां!
हांव बोंचायताना म्हाका बोंचायता
उमो दितां म्हाकाय उमो पाटयता
म्हज्या संतोसांत तो संतोसता
हें ह्या पिंजऱ्यांतल्या आर्श्यांत मात्र घडता.
आशें तुजी समाज उलयता!
दार उघडूं?
नाका नाका!
भायर सोडूं?
पांव्या पडतां!
वयल्या मोळबा उदका तलाबा
जाणांय कांय?
पाचव्या शेता सुखा सोंता
भोगलांय कांय?
जोडुंक मोडुंक ऊर्लां कितें?
ह्या पिंजऱ्या भायर
तुवें वोतलेल्या तुपाक
पेटता पळे उजो
नांवाक मात्र तूप
पूण,
तीय गायची चराब!
श्रीगंधा मुळा कुडक्यान कुडको!
हुल्पोन वेच्यो तांदुळा तकल्यो;
आमासे अंदकार दिसता पुन्वे संसकार
पांत्यार फुल्लेलीं
पर्मळीत फुलां बावोन वेच्या पयलें
गंधा पर्मळाक पिस्वोन आयिल्लें पिसोळें
पाकाटे हुल्पोन पडता
चुरू चुरू कर्पाता!
सत सांगों?
ह्या उज्यांत एक आर्सो दिसता!
दादल्या पिंजऱ्यांत सोभंवचो
म्हाका खेळंवचो; तुज्या बोटां दाग्या सुत्रांचो;
म्हज्या फुडाराचो!
अंत्य संसकाराचो!
भूक
भुकेन वळवळच्या म्हाका
ताणीं भाक्री दिता म्हळी
शर्ताखाल कायल तापच्याक
उजो घालुंक सांगलो
हांवें उज्याखातीर
पेट ल्ली वात घेतली
कायली पंदा दवरली
उज्वाड कसोयी माज्वालो
कायल यी तापलिना
दिषटीक सांपडले
पेटोंक आयते जाल्ले इंगळे
तांकां फुंकोवन
उजो करुंक
म्हजें त्राण पावलेंनां
उजो वीकऱ्याक मेळता खैं
अंगडी, काडियां रुपार
हांवें घेवन एक पटयली
जिबो ल्हान आस ल्ल्यान
उजो बाळवालोना
काल्च्या प्रतिभटनांत
कितेंगी पुटयिल्ले
केंडाबरीं पर्जळचे
दोन फातोर
हातीं घेतले
घड्येन घषटिले
वा, उजोच उजो
रांदणीच जळता
आनी निरापराधी लांकूड
मेळ्या हातांक सांपडून
जळवन्ंच आसा
म्हजी भूक
आज फाल्यां थांबची न्हय
ती सदांनीत सतंवची
देकून हांव
उजो घालन्ंच आसां
रंग
कावी रंगाचो शोल पांग्रून
तांबडो नाम कपलार वोडून
वेदीर तो बोबाटतालो
लोका खेट येकटांय करून
भायियों.......
त्या दीस सांजेर;
गोर्वांक वर्चो लतीफ लोकाखेटिचीं
लाटी-बेतां-होक्की-चेयन... खावन
आस्पत्रेंत व्हळवळताना भाव-भयणी
आवय-बापय रसत्यार हाक मार्तात
आनी... शेराच्या रसत्या गल्लेंत
कावी रंग चडवन नेता बोबाटता
भायियों........
दुस्रे दीस सकाळीं;
शेराच्या गल्लेंत-पोलीस
पंद्रा जणाक धरून कुडायतात
मात्यार कोट्टू वोडून.....!?
शेराच्या आन्येका पोंतार नेता
तर्नाट्या समाज सेवकांक जमवन
दुकां गळवन बोबाटता
भायियों......
शेराच्या मधल्या गल्लेंत
सोमगोळ एकलो वेदीर चडला
"पाड रग्तान बीजल्लो भषट जागो"
गो-मुतान आनी शेणान धुता-शुद्ध
पाटल्यान कावी रंगाचो शोलवालो
परत बोबाटता
भायियों........!!
शोषण...
लानपणार तिचो बापूय
धन्याचा जोताचो रेडो जाताना
तिका दुकां गळवंक कळोंक ना...
त्या उपरांत तिणे उलयिल्लें उणे...
कुटमाचा असती विश्यांत जांव
अपल्याच भावान बितर घाल्ल्या
जाग्या विशीं जांव
तिका आक्रोश ना...
येदोळ पळेनातुल्लो
रंग दाकयतां मूण बासावन
कपालाचो तांबडो तिळो
पुसून काडुल्ल्याविशिंय
तिणे वोंट उसवंक नांत...
तिणे मनशापण मूण नांव दिल्ल्या
तिचा एकाच पुताक
जाती धरमाचा पायांनी गुड्डावन
लगाड काडुल्ल्या दिसा थावन
ती बोबाटुंक लागल्या...
लोक आतां तिका
दूसऱ्याच नांवान आपयता..!
नवीन पिरेरा, सुरत्कल: आयलेवार कोंकणी कविताशेतांत वाचुंक मेळचें नांव. वृत्तेन इजनेर तरयी, समाजीक काळजी आसच्या कवीं मधें हाका हांव देख्तां. जाण्वाय, समजणी आसचो हो संयबान तितलोच मोगाळ आनी मयपासी. जायत्या कविगोश्टिंनी सयत हाणें वांटो घेतला.
Chitram vichitram ankddo - 4
© आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.
Comments
No comments yet. Be the first to say what you thought of it.
Leave a comment