बाळपण

पारंपरीक चिंत्पाक गळसून कवी म्हळ्यार कोण म्हळ्ळ्या सवालाची जवाब दिंवची तर; कवी जो जावनासा, उत्रांचो राय. उत्रां उत्रांनी संसार रसची श्याथी आसचो, गुड्याक कण कर्चो, थेंब्याक सागोर कर्चो. पूण तसल्या कविवर्वीं जांव, तसल्या कवितेंनी जांव खंचीय समाज उद्दार जाल्ली ना, जाल्लेपरिंयी ना. कवी जो जावनासा, जो पयलो स्व-विमर्शक, हेरांक जोकचें बोट धा पावटीं अपणाक कितलें लागू जाता म्हळ्ळें स्व-विमर्सो कर्ची श्याथी आसचो आनी केदनांय जागो शिवाय वगो न्हय.

जो.सी.सिद्दकट्टे कोंकणेंतलो एक असलो कवी, म्हज्या समजणेपरकार दुस्रे पंग्तेक मेळची श्याथी आसून, त्ये दिशेन निरंतर मिनत कर्चो जागो कवी. समाजेच्या किर्कोळ कर्नेंक, समाजेच्या वांकड्यांक चडावत जावन अपल्या कवितेंनी अवाज दीवन, जेमेंवचा समाजेक जागंवचें प्रेतन करून आसचो तर्नाटो कवी. समाजेचे समस्से पळेंवची श्याथी/अऱ्हता नासताना, तांतूं कितेंच ना म्हळ्ळी बेजवाभदारी उत्रां लिखचे यथेश्ट मापान भर‌ल्ल्यांक ’आंतरीक दीश्ट आसल्यार, तसल्यांक उत्रां मात्र दिसतात न्हय, आवाज सयत आयकता म्हणच्याक कांय ही कविता रूप‌रूप गोवाय दिता.

बाळपण

पर्न्या सांक्यार काल

हांव

आनी बाळपण भेटल्यांव

बाळपण म्हजो हात दांबून म्हणालें:

तूं बदल्लाय..

मसत बदल्लाय’

हांव हासलों –

’बदलालां देकून वृद्धी जालां!’

बाळपण म्हज्या दोनी बावळ्यांक धरून हालवन

म्हणालें –

’तूं कद्वळ्ळाय

मसत कद्वळ्ळाय’

हांव बसलों –

’देकून केदांतलें साळक जालां!’

बाळपणान शीदा म्हात्यार हात घालो,

म्हणून-

’तूं चाळवळाय

मसत चाळवळाय!’

हांवें चल्तच म्हळें –

”चाळवळां देकून बाळवळां’

बाळपण मसत वेळ पऱ्यांत थंयच उरलें

सुक्या सांक्यापंदले वांज मातियेबरी!

- जो.सी.सिद्दकट्टे (जून, २०१७)