पावसाचीं लिसांवां

’दोळे आसचे कुडीक, दीश्ट आसची भलायकेभरीत मतीक’ - भोव अर्थाभरीत सांगणीं आयलेवार म्हाका वाचुंक मेळ्ळी. ताची जिवी रुज्वात आमची समाज, आमचो लोक (आमकां धरून). दीश्ट आसच्यांक मतिची भलायकी गर्जेची. मतिची बलायकी आसचांक हेरांनी वीक दीवन तांची मत विकाळ करुंक साध्य ना, तशेंच तसले हेरांच्या चिंत्नांक वीक दीवंक‌यी वचानांत. आमकां लिसांव शिकुंक आसा तर खडपाथावन, व्हाळ्याथावन, उदकाथावन, पावसाथावन सयत शिकुयेता. पूण आमी कूर‍डे, ही समाज कूर‍डी, देकून आमी पळेतांव तर‌यी आमकां दिसाना, आमी आयकतांव तर‌यी आमकां समजना.

हेच्च अपूर‍भायेच्या चिंत्पाक अपल्या कवितेंत विणून ’पावस आयला आमकां लिसांव शिकवंक’ म्हणता ताकोडेचो कवी नेरी नज्रेत. मुंबय प्रांत्यांत वसती करून आसचो नेरिच्या कवितापरतिबेविशीं मुंबयचो साहितीक वर्तूल जाणा. अपरूप तर‌यी, अपुर्भायेचें चिंताप कवितेंनी व्हाळंवची श्याथी आसच्या हाच्या ह्ये कवितेक मापचें काम तुका सोडतां.

पावसाचीं लिसांवां

घ्हडगडावन झगलावन

काल घड्येन

म्हळाब हालवन

अंत्राळ कालवन

धर‍णीक काळोक घालून

हारी हारिंनी देंवलीं कुपां

दोंगोर जावून

वाऱ्याच्या उम्याक

भुंयचेर हळू हळू

आयलीं तोवोन

तानेल्ल्या धर्नीक भिजवंक

उदकाच्या पावळ्यांचो

शिंवोर दिवून

पावसान केलीं आचऱ्यां

सूक ल्ल्या दोंग्राच्या पोप्सांत

उटयली शेळ

आनी फूड फुडीत मात्येच्या

उसक्यार थावन उमाळोन

आयली नितळ

उदकाची झर

सुको दोंगोर

बदलालो

जावन झरिचें मूळ

भारीक भारीक झरी

सांगाता मेळोन

सांगाता व्हाळोन

जाल्यो मोट्यो

दीवन जल्म

त्या दोंग्रार थावन

व्हाळोन येंवच्या न्हंयक...!

अशें....पावसा थेंबो

उदका झर जावन

झरी व्हाळो जावन

व्हाळो न्हंय जावन

धर्नीक फुटलीं

तणां पाना

दीवन सम्रद्धेचीं फळां

पावसाचीं हीं निस्वार्थी लक्षणां..

म्हनीस

कित्याक गा पार्किना...?

- नज्रेत नेरि, ताकोडे. [जुलाय, २०१७]