’सर्ग भगुंक सर्वांक जाय,

कानडिंत ऎक सोभित सांग्णि आसा ’दूरद बेट्ट नुण्णगे’ म्हळ्यार पय्सिलो गुडो सपाट/सोभीत म्हणुन. हि अस्कत मन्श्याच्या अस्कत चिंत्पाचो फळ. आम्च्या दीस्पड्त्या जिण्येंत सय्त आमि कित्लेशे पाव्टिं चिंत्चें आसा की; अपुण मात्र जिण्येंत संघर्श करुन आसा, हेर सर्व भॊव संतोसान/मजॆन जियेव्न आसात म्हणुन. चलुन वेचे गाडियांनि वेतेल्यांचेर, गाडियांनि वेतेले विमानांनि वेतेल्यांचेर, गांव्चे पर्गांवांचेर, जोप्ड्यांनि जियेतेले गुडुलांनि जियेतेल्यांचेर, गुड्सुलांनि जियेतेले चालिंनि जियेतेल्यांचेर, चालिंनि जियेतेलिं कालोनिंनि जियेतेल्यांचेर, कालोनिंनि जियेतेलिं फ्लॆटांनि जियेतेल्यांचेर, फ्लॆटांनि जियेतेलिं बंग्ल्यांत जियेतेल्यांचेर, बंग्ल्यांनि जियेतेलिं राव्ळेरांनि जियेतेल्यांचेर अशेंच चिंतात....

पय्सिलो गुडो सोभित...

पुण जशेंच कोंक्णेंत सांगाप आसा ’मन्शासवें जियेव्न पळे.. उद्कांत देंवोन पळे...’. असें म्हण्तास्तां म्हजिंच थोडिं उत्रां यादिक येतात;

’सर्ग भगुंक सर्वांक जाय,

पुण मोरोंक मात कोणाक्‌च्च नाका’

ताकोडेचो नेरि नज्रेत मुंबयांत्ल्या जिण्ये संघर्शांत कांय थोडो वॆळ अप्ल्या कवितेच्या अभिव्यक्तेक धांबुन धर्न जियेल्लो आस्येता, पुण ताचेथंय आस्चि नदर तिच्च कविचि, आनि हाचि गोवाय दिंव्चाक हि कविता वाचुंक आनि पार्कुंक तुकाच्च सोड्तां.

पय्सिल्यान पळेताना

पय्सिल्यान पळेताना

भग्चें आसा....

दोंगोर येक

वॊल कशि

पाच्व्या तणाचि....

मुळाक पाव्ल्यार कळ्ता

वाट म्हणोन....

कित्ल्या कांट्या फात्रांचि ?

पय्सिल्यान पळेताना

भग्चें आसा....

कांय चंद्रेमाचेर चड्यां

आनि थंय्सर बसोन

मज़ॆन इल्लें आमाल सेव्यां....

अंत्राळार उभ्ल्यार मात्र

कळात थंय्चि उंचाय

शिवाय... आनि भिरांत सक्ला पाव्तासर

पय्सिल्यान पळेताना

भग्चें आसा....

सेजारि बरो तांकिवंत

दवर्‌ल्लें आसा ताणें

जायित्तें पुंजावुन....

ताका भेट्ल्यार कळात

ताचे भितर्लें तें झुज ?

वांचव्क रिणांत बुड्लेलें

ताचें घर्‌दार

पय्सिल्यान पळेताना

भग्चें आसा....

.......?

- नज्रेत नेरि ताकोडे [मार्च, २०१६]