ಕವಿತಾकविताPoem

आदले ते दीस [- दीपराज सातोर्डेकर]

[कविता] आदले ते दीस [- दीपराज सातोर्डेकर]

म्हज्या भुर्ग्यापणाल्या दिसांनी म्हज्या आजियेथावन सभार पावटीं अयकून आयिल्लों; आधले दीस ते केदिंच येंवचेनांत, आनी तिच्यो तिच्या आधल्या काळाच्यो काणियो आयकतालों. आतां म्हज्या आधल्या दिसांक सोधल्यारी मेळानांत. बाब दीप‌राज एक युवकवी आनी ताच्या कवितेंत सयत ’आधले ते दीस’ वाचताना इतलेंच भगलें; ’संपोन गेल्ल्यो घडियो’ तशेंच ’वोतून गेल्लो नीस’ केदिंच आमकां पाटीं मेळाचोना.

बाब दीप‌राज सातोर्डेकर एक नाटकिसत देकून ताची नदर वेगळी, जी एका सामान्य कविच्या नद्रेसमोर. देकून ताचीं कविता सयत एक पावटीं वाचल्यार/आयकल्यार लांब काळ पऱ्यांत यादिंत उर्चेतसलीं. ही कविता सयत तसलीच कविता म्हळ्ळें पार्कुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] आदले ते दीस [- दीपराज सातोर्डेकर]

आदले ते दीस

आदल्यावरी फांत्यापारार

कोगूळ आतां रडचिना

चान्न्यावरी धवीं फूल

ववळां दारान पडचिना

गोरवांच्या कोगळ्याचो

आवाज आतां येवचोना

जात्यार बसून दळटना

होवयो आजी गावचिना

रगड्यावेले आळेन आतां

चुलीर कोण शिजवचोना

कल्ले हातांन धरून आतां

कुळगार कोण भिजवचोना

तवसळी धोणस सोण्णा

कोळश्यान कोण भाजचोना

कुराडी फर्शो कोयत्यो

निसाण्यार कोण पाजचोना

वता कडार गोळणेबार

मड्डान कोण खेळचोना

आदले ते दीस भावा

परत आमकां मेळचेना

- दीपराज सातोर्डेकर. [दसेंबर, २०१९९]