ಕವಿತಾकविताPoem

दारां जाल्यात वणटी (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

[कविता] दारां जाल्यात वणटी (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

जेदनां जिण्येंतले अनभोग, काळजाचीं भावनांक दांबून धरून, दोळ्यांतल्या दुकांचो काट भांदून सोडता तेदनां उमाळे जर उत्रांनी व्हाळुंक लाग्तीत तर असलीच कविता उदेवन येता. ह्या कवितेची एकेक वळ एकेक काणी सांगता. पर्गांवांत आसची आवय, अपल्या भुरग्यांक मेळुंक आशेता पूण हालात तिका बंधी करता अनी अपल्याच घराच्या च्यार वणतिमधें फिछार करताना भगुंक जाय जाल्ले आटेविटे कसले ते तुमिंच समजून घेयात.

[कविता] दारां जाल्यात वणटी (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

दारां जाल्यात वणटी

सकाळी उठचे उठून

तुमची कूड नीवळ करतालें

येवंक पांचूच म्हयने उरल्यात

सदांच स्वतःक सांगतालें

एक एक म्हयनो सरतालो

दीस लागीं पाविल्ले

सूटयेत येतली तुमी म्हूण

तयारेक हांव लागिल्लें

अचकीत एके सकाळी

वाटोच सगळ्यो जाल्यो बंद

जग जालें आरतें परतें

गती जाली मंद मंद

ते राती आकांताचो

हुंवार घरा घरांनी

वणटी बांद बांदचे पडले

रोकडेच कांय वरांनी

भुरगीं उरलीं एके कडेन

आवय बापूय दुसरे कडेन

महामारीचो हुंवार हो

पातळत रावलो सगले कडेन

शेतां-भाटां काम धंदो

सगळेंच लागलां पणाक

देवस्थानाय जाल्यात बंद

सांगचें कितें कोणाक

भायर सरचें न्हय म्हूण

दारां जाल्यात वणटी

परिस्तिथीचेर मात करूंक

विस्वासाची लायतां पणटी

सकाळ फुडें निट्ट हालीं

देवा कुडींत वतां

दोळे बंद हात जोडून

एकच हांव मागतां

आसात थंय आसूं तुमी

सुखरूप तुमकां दवर

कवच रुपी घुवूं भंवतीं

म्हज्या मोगाचो भंवर

- रुपाली मावजो कीर्तनी. [एपरील, २०२०]