ಕವಿತಾकविताPoem

देवा देवा (- उदय म्हांबरो)

[कविता] देवा देवा (- उदय म्हांबरो)

आपणाच्याकी चडीत सक्तेवंतक फूल, काणीक व मान अर्पून संतोस करची सवय मनशान कांय युगां पाळून आयिल्ली. जांव तो राय वा देव. हांगासर देवाच्या पांयाचेर मनशान भेटयिल्लें फूल सयत कोणाच्याकी खुशेक लागून जीव दिता. ही कविता कांय एक पावटीं वाचून एक अर्थ कर्चे तसली न्हय. देकून ह्या कवितेची तांक वर्ती.

बाब उदय म्हांबरोची अन्येक भोव सुंदर कविता. ह्या कवितेची सोभाय पळेवंक तुकाच सोडतां.

[कविता] देवा देवा (- उदय म्हांबरो)

देवा देवा

देवाच्या पांयार ओपिल्ले फुल

देवाकडे होरायताले

देवा देवा

तुज्या पांयार हांवे घालून घेवंक ना

म्हाका बळजबर्‍यां हाडून ओपलां

जाणे व्हडा लक्तुबायेन

आपल्या पोरसांत

म्हज्या मातृझाडाक रोयले

शिंपून वयर काडले

तो म्हज्या फुलपाची सपनां

रातभर न्हिदेंत सपनेतालो

पुण तुजे भक्तीन

तल्लीन जाल्ल्या तुज्या भक्तान

ताची सपनां मातयेभरवण केली

म्हजेसारकी कितलींच फुलां

फुलचेआदींच खुंटली

आनी तुज्या पांयार ओंपली

देवा देवा

तुज्यान जाता जाल्यार इतलेंच कर

म्हाका परत आसलें तशें

मातृझाडार देंठार बसय

जाणे भक्तीभावान

म्हज्या मातृझाडाची

लक्तुबायेन वाड केली

ताच्या तोंडार हांसो खेळय

- उदय म्हांबरो. [फेबरेर, २०२०]