सांगात केन्नां उठ्ठले रे (- रमेश साजू गडी)

[कविता] सांगात केन्नां उठ्ठले रे (- रमेश साजू गडी)

आज संसारान फूड कर्चो एक व्हड समस्सो हो. सर्व संग्तेक मोलावंक सक्ता देकून आज दुडूच सर्वस्व करून मनीस मनशामोलाक विकून जियेता. स्वाभिमान, घनता, अस्मिताय एकाचियी परवा नासताना मनीस आतां प्रकृतिचो धेस्वात करून आसा. गुडे दोंगोर पर्तिता, शेतां-भाटां पुरता फकत दुडवा खातीर आनी दुडवाक लब्दून. ह्या मारेकार संग्तेचो विरोद कर्चो एका कविचो प्रामाणीक कायदो आनी हांगासर कवीन तो भोव अपुर्भायेन केल्लो दिसून येता.

बाब रमेश गडी समाजीक जाग्वण दिंवचो कवी. ताच्या कवितेंनी आसचो समाजीक हुसको उटून दिसता देकून ही कविता एक समाजीक जाग्वण कर्चेदिशेची बोब जाता. ह्या बोबेक आयकुंक आतां तुकाच उलो दितां.

[कविता] सांगात केन्नां उठ्ठले रे (- रमेश साजू गडी)

सांगात केन्नां उठ्ठले रे

प्रेस वाडले भाटांचे

पिशें लागलें नोटांचें

शेतां-जमनीं लागले पुरूंक

अवचीन फुटक्या पोटाचे.

दुडवां आशेंत गांव विकचें

दुयेस भल्लें गोंय भर

हजार वर्सां आदल्या शेतांत

घालूंक लागले मातये-भर.

दोळ्या फुडे दिसता अरीस्ट

तरीय कोणांक झळकनां

पयश्यांचे हे आशे फुडे

भाव भावांक वळखना..

दोंगरा रानां कापून कापून

सांगात पयशे केलेत कोणीं

रानां सोडून लागले दिसूंक

गावांत आतां वानर - घोणी.

कुंबानीं जंय पिकलें भात

खाजणाची त्या लायली वाट

सुकून गेले वजरे झरी

व्हाळ मुशी उदका पाट.

सांगांत केन्नां उठ्ठले रे

माय भुंयचें चित्तले रे

शेळे रगत तुमचें भावा

सांगात केन्नां शिजतले रे?

- रमेश साजू गडी. [जनेर, २०२०]

रमेश साजू गडी: लिखणे नांवाखाल बरंवचो रमेश सहदेव गडी पाटल्या पंद्रा वर्सां थावन बिंब, जाग, गुलाब, सुनापरांत तशेंच भांगार‌भुंय पत्रांनी बरवन आयला. सभार कविसम्मेळनांनी तशेंच कविगोश्टिंनी कविता सादर केल्यात तशेंच चलवन वेल्यात. कवितेशिवय काणियो तशेंच लेकनां बरंवच्या हाच्या कवितेंचो जमो ’आवय जाल्या जाणती’ पर्गटणेर असा.