ಕವಿತಾकविताPoem
मानस कन् [- डो|हनुमंत चोपडेकर]
[कविता] मानस कन् [- डो|हनुमंत चोपडेकर]
आमी जायतेपावटीं कविता वाचतांव आनी भोव थोडीं कविता आमकां आमी चिंतची मत थोडीं खिणां बंध करुंक लायता. तोंडांतली जीब सुटाना, गळ्यार ताळो सुटाना अनी अशें भग्ता काळजांत धाडधडे सयत रावल्यात. ही कांय तेच प्रकाराची कविता म्हण्येत. मनीस जावन जल्मल्लो, मनीस जावन जियेतलो हऱ्येकलो मनशापण आसचो एक पावटीं न्हय, परत परत अपणाक विचार करुंक फावो, हें सर्व कित्याक घडता? आनी घडूनच आसा?
निर्भया आज आमचेमधें ना तरयी तिच्या यादीन आमकां चुकिदार करून धोसचें अजून राववंक ना. ह्या कवितेंत सयत कवी बाब दो|हनुमंत चोपडेकर हेंच चिंतप घेवन आयला. ह्या कवितेचो अवाद करुंक तुकाच सोडतां.
[कविता] मानस कन् [- डो|हनुमंत चोपडेकर]
मानस कन्या
धुवे, तुजेर आगळीक जाल्ल्या त्या काळ्या दिसांच्या आकांताची याद येताच आत्म्याक फुट्टा म्हज्या कुलकुल्याचो जोर आनी बेळशेल्लो शेळो घाम फुट्टा म्हज्या भगभग पडिल्ल्या फडफडपी प्राणाक कशें........ धुवे.... कशें........ सोंसले
तुवें ते महायातनांचे निरंतर पोजडे
अत्याचार राष्ट्राच्या भर
काळजांतघडिल्ल्या त्या काळख्या घडणुके सावन म्हाका दर खिणाक एक प्रस्न सतयता.. परस्त्रीक आवय मानपी महापुरूश ह्याच संस्कृतेंत जल्मल्ले अशें म्हटल्यार कोण दवरतलो
विश्र्वास... तसो आतां विश्र्वास ह्या विश्र्वांत उरूंकूच ना तो पिसो जाला नपुंसक जाला ताच्या सगळ्या सोयऱ्यां
धायऱ्यां आनी दायज्यां सकट धुवे, तुजेर अत्याचार करपी हात म्हज्या सारक्याच दादल्यांचे आसलें.... हें सत्य होल्मताच म्हजो हांवूच म्हाकाच काडोन उडयता नरकांच्या गुवांत आनी त्या स नरकासुरांच्यो आतड्यो भायर काडून त्यो वेशीर हुमकोळपाक हांव भायर सरता घराधाराचेर म्हजें पुरूषत्व
हुमकोळोन धुवे, म्हाका खबर आसा हांगां मनीस दुयेंसान मरतात मनीस रस्त्यार
सोपतात गाडये पोंदाक पडिल्ले जीव एका
धपक्यांत लाटून वता चपाती सारके... हय
धुवे, हांव जाणा तो जीव एकदांच मरतात एका
धपक्यांत काबार जाता पूण तुवें इल्ल्याशा
सान पिरायेर एकाच वांगडा तीं हजारमरणां कशीं गे सोंसलीं कशीं ????????? धुवे
म्हजे, निर्भये............. तूं मरणा कडेन
झुजून गेली.... सासणाची न्हिद घेवन गेली आमकां सगळ्यांक मात तूं लख्ख जागी करून गेली
-
डो|हनुमंत चोपडेकर. [दसेंबर,
२०१९९]
डो|हनुमंत चोपडेकर:
वृत्तेन प्राध्यापक जावनासचो दो|हनुमंत चोपडेकर
गोंयच्या चौगले कोलेजिच्या कोंकणी विभागाचो
मुखेसत. काणियेगार, नाटकिसत,
बाल साहीतकार, संशोधक, तर्जणकार तसोच कवी. ’आतां
केन्नातरी फांतोड जातली’, ’एक चीट मोगाळ
आयीक’ म्हळ्ळे कविताजमे पर्गटल्यात. कोंकणी
भाशा मंडळाचो पुरसकार, गोवा कोंकणी अकाडेमिचो
पुरसकार हाका लाभल्ले प्रमूक पुरसकार.
© 2019 डो|हनुमंत चोपडेकर · पयणारी · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
ಕವಿತಾकविताPoem Jan 2019
एक कविता बरोवंक नाशिल्ली [डो|हनुमंत चोपडेकर]
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.