ಕವಿತಾकविताPoem

मरण (- मा|बा|जोस सिलवेरा)

[कविता] मरण (- मा|बा|जोस सिलवेरा)

च्यार दिसांचो संसार हो. जिवीत एक पयण, आमी सगळे वाटसुरी. कोण‌ंच हांगासर थीर वा शाश्वीत ना. आयिल्ल्याक वचोंक आसा, जांव तो कोण‌यी. सुरवात आसलेल्यांक अंत्य आसता तशेंच जीव आसल्ल्यांक मरण‌यी आसता. ही सोंपी कविता आध्यात्मीक चिंतपाक सोभीत रितीन यादीक हाडून दिता.

मा|बा|जोस सिलवेरा ’दर मयन्याची रोट्टी’ पत्राचो सह-संपादक, एक याजक. हाच्या कवितेच्या सतांक समजुंक आतां तुकाच उलो दितां.

[कविता] मरण (- मा|बा|जोस सिलवेरा)

मरण

गिरेसत जांव गरीब, कोणाकूच तें सड'ना

जानटो जांव भुर्गें, कितेंच तें पळेना

आयज नाका फाल्यां यो, कानार सांगणें घेना

वेळ येतच घेवनूच वेता, कितेंच केल्यार थांब्ना

हेर सगळ्यांक आडावंक जायत, ताका मात्र जायना

सगळें तुज्या ताब्यांत आसत, पूण तें मात्र आस्ना

केदना, कशें, खयन्सर भेट्टलें

सांगन तुका केदिंच येना

वेळ आसा सवकास चल'इया, केदनाच अशें येवजिनाका

अशें चिंतून सुसती जावन त्रासांत पडनाका

जें करूं येता, आसतानाच कर, मागीर शिणनाका

हांवें तशें करुंक जाय आसलें, उपरांत बसून रडनाका

तें येंव पासून कित्याक रावंचें

तयारूच राव, मागिर्चें मागीर पळेवंचें

कर्चें काम करून काडल्यार तेन्सियोनूय उणें

अशें केल्यार बरेंच जातलें, हाचियेर थडें लक्ष घाल्चें

- मा|बा|जोस सिलवेरा. [मार्च, २०२०]