ಕವಿತಾकविताPoem

उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

[कविता] उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

चोराक चंद्र सोसाना, जशें काळोकाच्या राजांत उज्वाड कयदी म्हळ्ळेपरीं. संस्रांत काळोकांत मिरंवची सवय करून जिविताची मजा मार्न सवयेर पडलेल्यांक उज्वाड सयरो कसो दिसोंक पुरो. देकून जाव्येत शिकपी वर्गांत आसचो मनीस लेगून आज ह्याच काळोकाचे दलाळ जाल्यात आनी एकामेका काळोक वांटतात, उज्वाडाचे च्युरे कर्तात आनी काळोकाचेच दोरे भांदतात.

हो काळोक आमच्या विचारांचो आस्येत, आमीं बरें/वायट म्हण कर्च्या संग्तेंचो आस्येत, जात-प्रांत्य-भास-लिपी आस्येत वा हेर कितेंय..

पूण गिन्यान, समजणी, बरें, सत अशें ’उज्वाड’ सब्धाचेर कांय थोडे अर्थ आसात. ह्या कांय थोड्यांत ’गूण’यी एक अर्थ आसचो ह्या कवितेंत बार्कायेन पळेताना सुसताता. कोंकणी खविता शेतांत ’अमूर्थ कविता’ (Abstract poetry) वाचुंक मेळच्यो भोव अपरूप.

उज्वाडाचो खरो मतलब ’ह्या संसारांत फूट नासचें कितेंच ना’ म्हण दाकंवचो. आनी तसल्या बारीक बारीक फुटिंनी अपलीं किर्णां रिगंवची श्याथी आसची फकत उज्वाडाक मात्र. हांगासर असल्याच उज्वाडाच्या वेंगेंत दोन भंवार कवीन उभे केल्यात; आल्तडी आनी पल्तडी. नारल, सुकणीं आनी ल्हारां कांय खेळगाडी आसतीत पूण ह्या देगेन झडोन पडललो एक नारल, तो विंचुंक अपल्यो असकक बोंचिंनी प्रयत्न कर्चीं सुकणीं, तशेंच तो विंचुंक‌च जाय म्हळ्ळें जिद्दान वचून दऱ्याच्या ल्हाराक सांगून येंवचें आनी तें ल्हार सयत ह्या सुकण्यांची विनती समजून त्या नारलाक तडीर पावंवचें आनी हो संतोस वर्णुंक मोळबार सुकण्यांचो पुर्शांव... व्हा! कितें देवासांवाचें नितळ चिंतप. भोवशा कवी आंडऱ्यू थावन मात्र असलें एक चिंतप कवितेंनी हडुंक साध्य कोण्णा.

कवितेच्य सोभायेची उंचली घडी येता अखेरिच्या कडव्यांत. अपूट आशावाद, जशें आल्तडी एक नारल झडलोकी तशेंच अन्येका तडीर सयत एक नार्क झडोन पडतालो म्हणचो आशावाद...

पूण हें फकत उज्वाडाच्य वेंगेंत मात्र साध्य.

[कविता] उज्वाडाच्ये वेंगेंत... [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

उज्वाडाच्ये वेंगेंत...

उज्वाडाच्ये वेंगेंत

दऱ्याक मालवल्ल्या माडांतलो

एक नारल

झडोन पडलो

सुकणीं थोडीं भोंवतीं जम्लीं

बोंचियेन तांच्या विंचुंक जालेंना

थोडीं दऱ्याक उभलीं, आनी

ल्हारांक सांगोन आयलीं

एक व्हड ल्हार आयलें

नारलाक उकलन वर्न गेलें

मोळबार सुकण्यांचो पुर्शांव

अन्येका तडीक...

आनी थोड्या वर्सांनी

त्या अन्येका तडीर

दऱ्याक मालवाल्ल्या माडाचो

नारल झडोन पडतलो

उज्वाडाच्ये वेंगेंत

- आंड्रू एल. डी’कुन्हा [फेब्रेर, २०२३]

बरवपी

आंड्रयू एल. डिकुन्हा

१९८४ (पाटल्या ४२ वर्सां) थावन कोंकणेंत साहित्य रचून आसचो आंडऱ्यू एल. डिकुन्हा एक लोकामोगाळ कवी. गांवान गुर्पूर किन्निकंबळाचो तो अतां इजय वसती कर्न आसा. देवाधीन डेनीस आनी मेरी डिकुन्हा हांच्या सात भुर्ग्यां पयकी तो निमाणो. ताणें १००० वयर कवितां, १५० क मिकवोन लेखनां आनी ३० मटव्यो काणियो बरयल्यात. ’व्हळू व्हळू व्हाळ व्हाळ्या’ (२००४ - आशावादी प्रकाशन), ’अंजुराचें पान’ (२०१३ - कविता ट्रसट) आनी ’आयेराचो बूक’ (२०१४ - कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमी) ताचे प्रकटीत कविता पुंजे. ताच्या "अंजुराचें पान" पुसतकाक कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमी प्रशसती, AIKWO (अखील भारत कोंकणी बरोवप्यांचो एक्तार पुरसकार), विमला वी. पै विश्व कोंकणी कविता पुरसकार आनी डा. टी. एम. ए. पै पुसतक पुरसकार ताका लाबल्यात. आयलेवार ताच्या "उज्वाडाच्ये वेंगेंत" कविता पुसतकाक कर्नाटक कोंकणी साहीत प्रशसती लाबल्या. २०२३ वर्साची राज्य मट्टाची “संदेश कोंकणी साहित्य प्रशसती” ताका लाबल्या.

मंगळूर आकाश‍वाणी थावन सुमार ४० कोंकणी कार‍यक्रमां ताणें सादर केल्यांत. सुमार ३८ वर्सां आदीं राकणो पत्रार ‘आंद्रू माम’ लिखणे नांवान भुर्ग्यांचो संसार विभाग ताणें चलवन व्हेला. आमचो युवक पत्रार निर्वाहक संपादक जावन वावर दिला. "इजयचो कळो" पत्राचो संपादक जावन वावूर‍ला. दायजी दुबाय बरवप्यांच्या एक्ताराचो संपादक जावन वावर दिला. माय‍भास.कोम जाळी जाग्यार , राकणो, दिर्वें, उज्वाड पत्रांनी कविता अंकण ताणें चलयलां. राकण्यार ताचो "कास संसार" अंकण, नमान जेजू बाळोक पत्रार "खास संसार" अंकण अनी आमचो संदेश पत्रार सकाळीक लेखनां सराग प्रकट जावन आसात. ताणें आट पुसतकांक प्रसतावन बरयलां. वेवेगळ्या कोंकणी कविता स्पर्द्यांचो, कोंकणी कविता सादर सर्तेंचो तशेंच कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमिच्या पुसतक प्रशसतेचो वरयणार जावन वावर दिला. गांवांत आनी पर्गांवांत सबार कवितागोश्टी ताणें चलवन वेल्यात. कवितां विशीं सबार प्रबंध मंडन केल्यात आनी उपन्यास दिल्यात. “कविता ट्रसट” चो तो ट्रसटी जावन आसा. कविता.कोम जाळी जाग्यार संपादकीयां तो बरयता.

All 14 pages by this writer