ಕವಿತಾकविताPoem

विध्वंशी करोना (- ऐश्वऱ्य मलीक)

[कविता] विध्वंशी करोना (- ऐश्वऱ्य मलीक)

कोणाच्याच दोळ्यांक दिसानासचें एक ल्हान वयरस कशें संसारांतल्या बळिश्ट राश्ट्रांक सयत दिंबियेर गळवंक लागलें आनी गांवार गांव मनशाचीं मोडीं निदावंक पावलें. आनी ह्या विध्वंसाक लागून जियेवन आसचो मनीस कितें लिसांव शिकुंक पावलो म्हळ्ळें सवाल ह्या कवितेची पाठ‌भुंय.

[कविता] विध्वंशी करोना (- ऐश्वऱ्य मलीक)

विध्वंशी करोना

धर्तरेंच्या आंगार पडला

मेल्ल्या मड्यांचो पावस

पावलां कणकणी फडफडून

जो तो सोडीत चल्ला स्वास

भुयेंच्या पोटांन गजगजता

मनीस मासाचों वास

ह्या करोनान लायलो

आख्खा जगाचो विध्वंस

जय थय धुडगूस

आनी हाहाकार

दुकांचे व्हाळ व्हावता

नाती जाता निराधार

एका एका जिवाचो

घेयत चल्ला घात

ह्या करोनान लायलो

आख्खा जगाचो विध्वंस

मेल्ली मढी

मसणान न्हीदल्या

ताटातूट जाल्ली मनां

दुःखन बुडल्या

मनश्याच्या नाकां,तोणां,दोळ्यातल्यान

मेळोन सुवात

ह्या करोनान लायलो

आख्खा जगाचो विध्वंस

दुडवाचें बाज्जेर न्हीदपी

जमनीर वळवळता

मायेंचो मनीस

हात लावक भियेंता

धेंगा थरथर कापोवपी

भयाण राकसांचो अवतार

ह्या करोनान लायलो

आख्खा जगाचो विध्वंस

विखाळे वावटळीन

वेटाळल्या जरी आमी

सांगात एकमाकांचो सोडी नाकांत

सगल्यान व्हड मनीसजाती

कितलोय घेवनी सांवार

ह्या करोनाचो एकदिस

लागतलों विध्वंस.

- ऐश्वऱ्य मलीक. [ज्यून, २०२०]