प्रतिकाराचीं मुळां

प्रतिकाराचीं मुळां

दीस गेल्लेपरिंच आमी जियेंवचो काळ सयत मारेकार जावन परिवर्तीत जाता. हांगा ’काळ’ गुन्यांवकारी न्हय, काळांत जियेवन आसचो ’मनीस’. मनशाक मनीस दुस्मान कसो जाला. हो राग, दुस्मान‌काय, ध्वेश आनी हगें कोणायक‌यी केदिंच, कितेंच कायम फायदो जोडून दिवंक सकोंक ना म्हळ्ळें अडहूक सत जाणासोन‌यी कित्याक मनीस जात, धर्म, भास, लिपी, प्रांत्य म्हळ्ळ्या निबांनी एकामेकाचो संहार करुंक लागला, आनी ह्या परिस्थितेंत असकत आनी लाचार जाल्लें ’मनशापण’ मात्र पयस रावोन पळेता.

केदनांय ह्या प्रतीकाराचीं मुळां सोधुंक, वा समजोंक मतिंत चिंतप आटयलां? ही कविता वाचून गेल्लेपरिंच हें सवाल आमीं आमकां कर्चें अनिवाऱ्य जालां.

प्रतिकाराचीं मुळां

तांणीतुका ल्हान करपाचो यत्न केलो

गर्देच्याबोवाळांत एकसुरो शेणिल्लो आवाज

पूणतूं पयलींच शिकिल्लो 

दोंगरफातरांची भास 

आनीखडपां लेगीत कातरतात 

त्यान्हंयांचो आवाज.

रानपातळ जालें थंय तूं उबोरावलो,

जंयकागदाचेर शायेन सय केल्ली

त्याकागदाक येतालो वास 

रगतआनी तेलाचो

तांणीसांगलें तो वास उदरगतीचो.

फुडाराचेबारीक बारीक कुडके करून 

हाडांदळपी यंत्रांच्या 

कानफोडपी गडगडांत

तुवेंआयकलो  एकताल 

आपलींमुळां घट्ट धरून 

मौनन्हयकारपी बियांचो.

तुजोसंघर्श नाशिल्लो 

स्वताच्याफायद्या खातीर 

ती आशिल्ली एक स्थिर प्रतिज्ञा

फांतोडेरजागो जावन 

येवकारदिवपाचो 

सत्याचींकिरणां पातळावपी सुर्याक.

तुवेंआडायले तांचे राजरस्ते 

जांकांताणीं दिल्लीं नावां

इतिहासाकडेनफटिंगपणा करपी 

तांच्याम्हापुरसांचीं

जे उबे रविल्ले वण्टीजावन

तुज्याआनी हेरांच्या मदीं 

जेन्नातांणी तुजी फकाणां केलीं,

रावलोतूं धीरान हिमालयावरी 

जेन्नातांणी तुका धमकायलो 

तुवेंदाखयली जिद्द दर्या ल्हारांची

तांणीतुका मिटोवपाचो यत्न केलो 

तेन्नातुवें याद करून दिली 

धर्तरी उरल्या जिवी 

तुज्याच घामाचेर पोशिल्ल्या 

आनी तुवेंच सांबाळिल्ल्या 

सैमाक लागून

[सप्टेंबर, २०२६]