[भात कांड्ल्यार]

’भात कांड्ल्यार तांदुळ जाता’ कविता जाता म्हणुन समाजेक बूद्‌बाळ सांगुंक प्रास्‌बद्द उत्रांचो दाळो करुन सामाजिक माध्यमांनि एकामेका धाड्चें ऎक आज्‌काल फॆशन जालां. जशें फिर्गज पत्रांनि (थोड्या हेर पत्रांनि सय्त) जांव्चो भासेचो खच्रो पळेताना खरेंच चा.फ्राचिं उत्रां यादिक येतात ’कुंडो खाव्न सवय जाल्ल्यांक उंड्याचि रूच कशि कळ्चि?’. हाका मूळ कारण कवितेविशिं आस्चि सम्जोणि भॊव पातळ/अस्कत म्हण्येता, वाच्पाचो बोर्गोळ, चिंत्पाचो दुकोळ अस्ल्यारी, ’कितेंय’, ’कशॆंय बरयिल्लि’ कविता जाय्ना म्हळ्ळें सत कविन पय्लें सम्जुंचें भोव गर्जेचें.

ह्या कवितेंत जीब आनि रूक म्हळ्यार कितें? आनि काव्ळो म्हळ्यार कितें म्हळ्ळें सम्जल्यार कवितेचि गुंडाय अप्शिच्च सम्जता.

कोंक्णेंत आय्लेवार अप्रूप पुण अपुर्भायेच्यो कविता बरय्तेल्या भॊव थोड्यांच्या मेळिंत्लो जॊन सुंटिकोप्प कानडिंत फामाद कवि. कवितेंत प्रतिमा/इमाजिंक उभ्यो करुन, त्या इमाजिं मुखांत्र ऎक संवॆदनात्मक/मार्मिक चिंत्पाचेर उदेल्ल्या खोव्ळांक काड्चें चिंताप ह्यॆ कवितेंत रूप रूप दिसोन येता.

जीब आनि रूक

तो वचोन

तॆंप कित्लो जालोगि...

दीस रात जाव्न

रात अनिकी काळें जाव्न

प्राय भरोन पिंर्गता!

काळोकाचे कण कण्‌यी

मांय्चि मांय

सुनेचि सुन म्हण

चाबोन पड्ल्यांत

मातियेंत माति जाल्लि

कूड अनिक्‍यी सल्वाना

ति जीब

ति जीब आतां खिर्लोन

व्हड रूक जाव्न आड पड्ल्या

व्हाळ्च्या वायाक्‌यी

कांठाळो.. दुर्सण

जीब रूक जाव्न

रूक जीव जाव्न

एकॆक पाळ्‌यी

मांय सुन म्हण झगड्ताना

ह्या मातियेकी विराराय..

खंय थाव्न्‌गी

उभोन आयिल्ल्या काव्ळ्यान

रुकाचेर वस्ति केल्या;

सुक्‌ल्ले जिबांक आतां

बंधनाचें भ्यें

बंधनाचें भ्यें..

- जॊन सुंटिकोप्प [सप्तेंबर, २०१६]

जॊन सुंटिकोप्प: कानडि भासेंत अपुर्भायेच्यो कविता/काण्यो बरंच्वो जॊन डि’सॊज, वृत्तेन ऎक शिक्षक. साहित्याचें पद्युत्तर शिकाप जोडुन आस्चो हो ऎक भॊव संवॆदन्‌शील तशेंच भॊव मोवाळ/खाल्तो. पुण चिंत्नांनि तित्लोच्च परिपक्व. समाजिंत्ल्या वांक्ड्यांचेर विमर्शात्मक नदर घाल्चें चिंताप हाच्या चड्ताव बर्पांनि निशेता.