किनारो

हो संसार एक सागोर आनी आमचें जिणें एक होडें. संकश्टांवेळार जिण्येचे मिसतेर मातशे अत्वेच्च जावन आसताना मनीस जाल्लो चिंतुंक सक्ता, केदनां ह्या पयणाचो सुशेग लाभत, केदनां ह्या उप्येंवणेंत सुटका मेळत? पूण ही सुटका सासणीक सुटका न्हय बगर थोडेच्च घडियांक, वर्सांक.

जिवितेच्या तत्वांक कवितेच्या उत्रांनी सोभंवची कला भोव थोड्यांक कळीत आसा आनी तांतूं बाय फिलोमेना सांफ्रान्सिसको एकली म्हणुंक संतोस भग्ता. सभार कवितेगशोश्टिंनी हिच्यो कविता आयकल्यात आनी आयकतां आयकतां हांव म्हाकाच विस्रून गेलां. ती सकत तिच्या कवितेच्या काण‌यांची, हांगासर‌यी ती असलिच्च सोंपी पूण मातशी गुंडायेचें चिंतप आटापची कविता घेवन आयल्या आनी त्या कवितेचो स्वाद चाकोंक तुमकांच सोडतां.

किनारो

पावला कणकणीं

शंबर मनीस,

शंबर मनशांचे

शंबर प्रश्न,

शंबर प्रश्नांची

काळजांनी तांच्या

फुट्टा झर

आनी झर ही

पाजारत आसता, पाजारत रावता,

घडघडे, कडकडे

कांपेरे तांचे

व्हंवत आसतात, व्हांवत रावतात,

तळमळ्यांच्या ल्हारांर

आपटतात, घपटतात,

केन्ना तरी

प्रश्नांचो ह्या

अंत करपी किनारो

मेळोवपा खातीर

[हुंबन्यावयली पणटी]

- फिलोमेना सांफ्रान्सिसको [फेबरेर २०१८]

फिलोमेना सांफ्रान्सिसको: भुर्ग्यांचें साहीत, मटव्यो काण‌यो, कविता, विशलेषणां बरंवची बाय फिलोमेना सांफ्रान्सिसकोचे पर्गट जाल्ले बूक; म्हजो दिश्टावो, वोंप्ता तें पिक्ता, टुंटुनिच्यो काण‌यो (तर्जण), हुंबन्यावयली पणटी, गूल‌मोहर. कविसम्मेळांनी, अखील भारतीय कोंकणी साहीत सम्मेळनां, परिशदी तशेंच बहुभाशा कविसम्मेळनांनी भाग घेतला.