ಕವಿತಾकविताPoem

कश्टाळूं बायल

दादलो प्रधान समाजेंत दादलो चड करून दादलोच जावन जियेताना एक असतुरेचीं रुपां मात्र वेग-वेगळीं, धूव जावन, भयण जावन, बायल जावन, आवय जावन तिका फकत दीवंक आसता. थोड्याच मयन्यादीं घड‌ल्लें हें घडीत; रेलवे स्टेशमांत, भुकेन व्हळवळोन, निदेंत‌च प्राण सांडलेल्या एका आवयक उटंवचो ल्हान भुर्गो. असल्यो कितलश्यो आवयो संसारांत आसात आनी मनशापणाची गवाय दिवून आसात.

कश्टाळूं बायल

दनपारच्या वता खडार

चलत वताली ती शेताचे दिकेन

माथ्यार घेवन बुती शीत आनी

सुक्यां बांगड्यांची कडी

अनवाणी पांयानी चलताली

हांडीर घेवन एका सानुल्याचें वजें

सुर्य वतान तें कडटालें

मदीं मदीं रडटालें

वाटेक माडाचे सावळेंत बसून

छातयेकडेन धरून पाजयतालीं

जीवन अमरूत

एकलें हांडीर दुसरें हातांत

तिसरें गर्भ कुडीत

व्हरताली तिगांयकय

ओडीत आमडीत

तापिल्ली माती

पायांक मारताली घास

तोपताले कांटे

वाटेर शिंपडलेले

आवय गे म्हाका उखलून

हांडीर धर

चलून चलून पांय दुखले

वतान ओंट सुकले

आनीक जायना चलूंक

तोवूय थंय

वोतांत कश्ट करून

थकला जातलो

आपलेच भितर

मनातले मनात उलयली

स्वताचें दुखणे ती

स्वताच सोंसताली पचयताली

नाशिल्लो तिचो कोण

आडी कुशीचो ताचे मुखार

करूंक मनाचें कुवाडे उकतें

तिची भलायकीय हाली

नासताली बरी

आपल्यां भुरग्यां खातीर

सगल्यो चिंता कुशीक सारी

एक श्रमीक बायल

घर संवसारी….

एक कश्टाळूं बायल.

- नामदेव ग. सुर्लिकार. [सप्तेंबर, २०२०]