म्हका भूक लागल्या (- आन्सिटा ओशीन डिसोज)

[कविता] म्हका भूक लागल्या (- आन्सिटा ओशीन डिसोज)

एका कविची मुळावी जवाभदारी कसली? भात कांडल्यार तांदू जाता म्हळ्ळें समाजेंत सगळो जाणा देकून तिंच उत्रां बरंवचो कवी जाताकाय? एकामेकाचो मोग करा, बरी जिणी जियेया म्हळ्ळे उपादेस हऱ्येका आयतारा पाद्रिच्या शेर्मावांनी आयकतांव, आनी हिंच उत्रां बरंवच्याक कविता म्हणतात? कविची मुळावी जवाभदारीच समाजेन चिंतुंक सकानासचें कवीन स्वता चिंतचें आनी सवाल कर्चें. ह्या सवालांनी समाजेच्या लोकाक (मत आसच्या) चिंतुंक कर्चें. ही कविता वाचून ही भूक कसलिकाय म्हणतासतां मतिंत याद येता ’म्हज्या घरांत भारा जोतां, हांव मात्र मागोन खातां’. समाजेच्या अशीर चिंत्पाच्या परिणामान कशें आमीं दुराशा आनी अबलेशांत आमचेभितर आमिंच पोकोळ जावन जियेवन आसांव म्हळ्ळ्याचेर भोव अपुर्भायेन आर्सो धर्ची कविता ही.

बाय आन्सिटा येदोळ‌च कोंकणी कविताशेतांत ओळकिचें जालां. असल्यो कविता खरेंच जावन तिच्या कवितापयणार सभार अभिमानिंक लागीं हाडुंक कर्चांत नवाल ना. चडतीक समजोंक ही कविता वाचुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] म्हका भूक लागल्या (- आन्सिटा ओशीन डिसोज)

म्हाका भूक लागल्या

म्हाका भूक लागल्या,

पोट भर्न जेवल्यारी भूक थांबली ना!

धादोशी जेवाण रांदलां पुणी,

आनिकी रुचीक आसतें म्हळ्ळी भूक!

निदोंक जायतीं कुडां आसात तरी,

वयर आनी दोन आसाजे म्हळ्ळी भूक!

घर्च्या आंगणांत एक गाडी रावल्या तरी,

सेजाऱ्या सार्की आनिकी व्हड आसाजे म्हळ्ळी भूक!

भांगार घालुंक मन ओप्पाना तरी,

'कर्न दवरल्यार गर्ज पडत' म्हळ्ळी भूक!

घर खर्चाक हात भर्न सांबाळ आसल्यारी,

सेजार्नी प्रास चड म्हाका मेळाजे म्हळ्ळी भूक!

गांवच्या सालांत घर्चें काऱ्यें बऱ्यान संपयलें तरी,

रावळेरांत केल्लें तर आनिकी सोभतें म्हळ्ळी भूक!

म्हाका भूक लागल्या,

पोटाची भूक तर, जेव ल्लेंच थांबती;

पूण भूक म्हजी दुडवाची, पद्वेची, संपत्तेची,

केदिंच थांबानासतां चड च जांवची भूक ती...

हाका खाण ना, जेवाण ना,

भांग्रा फोंडांत पुरल्यारी, ती भूक थांबची ना...

-  आन्सिटा ओशीन डिसोज [ओक्टॊबर, २०२५]

आन्सिटा ओशीन डिसोज: मूड‌बेळ्ळेचें तालेंत, बोकोमांत रेंक आपणायलां, सां.लुवीस कोलेजिच्या कोंकणी संस्थ्याथावन पिजी डिपलोमा करून चार्टएर्ड एकौंटेंट जावन ’डेलोयट’ कंपणेंत काम कर्न आसा. फिर्गज पत्रांनी सुर्वात करून कोंकणी नेमाळ्यांनी सयत लेखनां, कविता बरंवचा हिचें पयलें कवितेचें पुसतक ’ताळो’ पर्गटलां.