ಕವಿತಾकविताPoem

उपरे (- संगीता नाईक)

[कविता] उपरे (- संगीता नाईक)

जेदनां अमी आमचे पयकिंत पर्की जाताना बाकिचें कितें उरलें? हें प्रश्न दरेका मनशाची मनाची शांती कद्वळुंक सक्ता. पूण हांगासर अपल्या माय‌गांवचो; जांव खाणाचो, सेंवच्या उस्वासाचो, दोळ्यांनी दिसानासच्या शेतां-भाटांचो, कानांनी सादच्या दऱ्याचो गाज इतलोय भरून गेला म्हळ्यार संसाराच्या खंच्याय कोनश्याक पावल्यार अपल्या माय‌गांवच्यो यादी उमाळून येताना खरेंच कितें हांव उपरे म्हणजे भायले व पर्की (stranger) म्हळ्ळें चिंतप सहज थरान मतिंत उभजता.

कवी बाय संगीता नायकाची ही कविता खरीच जावन परत परत वाचुंक लायता आनी एकेक पावटीं एकेक काणी मतिच्या पडद्याचेर हाडून येता. एका बर‍या कवितेचीं लक्षणां सयत तिंच. आतां बाकिचें पार्कुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] उपरे (- संगीता नाईक)

उपरे

संवसारांत खयुय गेले

जाल्यार हांव उपरे....

गोय माये हांव

तुजेच गे झिपरे!

रुच्चीक खाणा सोदत भोवले

संसाराचे कोनशे.....

जीबेर मात घोळत रावले

हांगचे पाव हुनशे

रेवट, हिम माड्डयतना

मनयलो पोटांतल्यान हर्ष ...

शिरंतरानी मात भरून रावला

तुजे ओले रेवेंचो स्पर्श

डोळ्यानी पीयेत रावले

जे जे भव्यदिव्य म्हान....

मनाक मात सासणाची

वेळो, शेता-भाटा आनी

कुळागरांची तान

तरतरानी केली रिजवण

आयकत संगीत स्वर-साज …

कानांनी मात सादत रावला

मायेचो दर्या गाज

धुंद फुंद घेतले कीतले

अर्णयी सुगंध ….

याद मात येत रावलो

भूयचाफो मंद

पंचेद्रीयांनी तुजीच सासाय

बसल्या मारून ठाण….

विश्व जरी घर म्हजे

माये तूच पंचप्राण

देखून…

संवसारान खयुय गेले

जाल्यार हांव उपरे....

गोय माये हांव

तुजेच गे झिपरे!

(उपरे - outsider, one who is/feels out of place, झिपरे - Vagabond/wanderer )

- संगीता नाईक. [जनेर, २०२०]