[बदलोन वेच्या]

बदलोन वेच्या काळाचिं वेवेगळिं रुपां आमकां हकीगतेंत आज विणगिं करतात न्हय? प्रगति एका वाटेर वेवेगळ्या संपर्क माध्यमाक दिसान्‌दीस चदयतॆ वेताना, अनयेका वाटेन संकीरण जातॆच्च येंव्चें जिवित मन्शा संयभाक थर्थरें कांपयता. कोणाकी वॆळ ना, चिंतुंक, उलंवक वा आयकोंक. आनि ह्या संकीरण काळार तांत्रिकतेचे गुलाम कशे जियेवन आसच्या आमकां, आमच्या चिंतपा हातांचेर पडल्ल्या खोडयांचि व्हळोक करुन दिता हि कविता.

ताकोडे फिरगजेचो नज़रेत नेरि, कोंकणी कविताशेतांत भरवश्याचे कोंबरे फुटयिल्लो तरयी, ह्या गददेच्या मुंबय गांवच्या दबावांत आपटोन-दपटोन म्हळ्ळेपरिं आपल्या कवितेच्या प्रतिभेक राकोन दवरच्यांत जिकला म्हळ्ळि गॊशी कोंक्णेच्या नदरेंत भॊव सुशेगाचें भगाप दिंव्चि गजाल. हाच्याक्‌यी धादोस्कायेचि गजाल जाव्नसा ’पयणारि.को’ चो सह-संपदक जाव्न आमच्या थकच्या बावळ्यांक त्राण दिंवचि हुमेद धाखयिल्लें कोंकणेच्या नदरेंत भॊव समधानेचें.

स्मार्ट फोन म्हळ्ळे इमाजिक घेवन, मनीस कसो काल आनि आज मधें गुलाम जावन जियेव्न आसा म्हळ्ळ्या चिंत्पाक अपुर्भायेन उटयताना, ह्यॆ कवितेचो स्वाद भगुंक तुमकांच सोडतां.

कविता स्मार्ट फोनांत्लें जिवित

एका तेंपार

मन्शालागिं फोनांत नात्‌ल्लिं

आतां फोनां नात्‌ल्ले मनिस नांत

स्मार्ट फोनां नात्‌ल्लिं बोल्सां नांत

इंटर्‌नेट नात्‌ल्लिं स्मार्ट फोनां नांत

पाव्साबरि वोतुन पय्सो

आळ्म्यापरिं उदेंव्च्या स्मार्ट फोनांक

लाकांनि जोड्चो धनि घेना तरी

हजारांनि जोड्चो पेदो

सय्ती घेता अप्णाक जाय तेदो

स्मार्ट फोनांनि

संस्राक घालां मुटिं भितर

आनि मुटिंत्ल्यांक भाय्र

म्हळ्यार हर्येक्ल्यांचो वेग्ळोच संसार

मत आनि दोळे रोंब्ल्यात फोनार

भंव्तिं जांव्च्या घडितांचि ना जाल्या खबार

जांव बस स्टॊप वा रैल्वॆ प्लॆट्‌फार्म

सदांकाळ मेळ्तल्यो

पय्णारिंच्यो बाग्वल्ल्यो तक्ल्यो

खुर्सार उम्कळ्च्या जेजुबरि...

कोण चोय्ता पिंतुर, कोण काड्ता

तस्वीर.. कोण दांब्ता कळानास्तां सग्ळे बुतांव

जाव्न सय्र भय्र

स्मार्ट फोनांनि मनिस जाला वेस्त

जिविताचि जाल्या ख्यास्त

वाट्स्‌~आप इत्ल्यारी पाव्लां..

निर्मळायेन ऎक घास जॆंव्की सोडिनांत

वाट्स्‌~आप करुंकी दीनांत

येतॆ आस्तात गिरोप नात्‌ल्ले निरोप

मधें... मधें भग्णांचें वेवेग्ळे रूप

- नज्रेत नेरि ताकोडे [दसेंब्र २०१५]

नज्रेत नेरि ताकोडे: लिख्णे नांवार कोंक्णी लोकांक व्हळ्कचो मेल्विन नेरि नज्रेत ऎक विचार्‌वंत कवि. ’गाणां’ ताचो पर्गट जाल्लो कविताजमो. मुंबयांत कविगॊश्टि चलव्न व्हेल्यात. ताकोडे तशेंच भंव्तोणिं कांय तेंपाधिं आसा केल्ल्या ’जागे-कवि’ जम्यांनि पात्र घेव्न कविता रच्‌ल्ल्या हाणें थोडोकाळ मौन राव्ल्यारी कोंक्णेच्या फुडाराचो ऎक भळ्वंत कवि जांव्चिं खुणां ताचेथंय रूप्‌रूप दिसोन येतात. अशेंच जाम्व म्हणुन आंव्डेतां.